Posted in Blogs Columns

Carrièremoeder

Carrièremoeder Posted on 9 januari 2017Leave a comment

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Zelfs in 2017 is het nog steeds een bijzonder iets als vrouwen fulltime werken en kinderen hebben. “Dat is wel een beetje veel, hè?” of “Weten je kinderen nog wel wie je bent?” zijn opmerkingen die ik als werkende moeder wel eens naar mijn hoofd krijg geslingerd. Ja, ik ben een werkende moeder en ik hoef me daar niet voor te verontschuldigen.

Van de week las ik op LinkedIn een artikel wat ging over moeder (willen) zijn en carrière (willen) maken. Dat zijn natuurlijk twee vieze woorden in één zin. Je kan namelijk geen moeder zijn en carrière willen of andersom. Het feit dat het wel kan, en ik het levende voorbeeld ben, is vaak een leuk onderwerp voor discussies aan de lunchtafel.

Vanaf de dag dat ik wist dat ik moeder zou worden, heb ik altijd een bepaald beeld gehad van hoe een moeder hoort te zijn. Dat heeft geen moment gerijmd met wie ik ben. Ik zag altijd voor me hoe moedergevoelens hoorden te voelen. Mijn gevoel stond daar lijnrecht tegenover. Ik ben moeder, daar is geen twijfel over mogelijk. Dat kunnen mijn kinderen beamen en als je meer bewijs nodig hebt: de gynaecoloog en de verloskundigen kunnen je ook wel het één en ander vertellen.

Moedergevoel

Het woord moedergevoel kan ik niet eens uitleggen, omdat ik ze waarschijnlijk nooit heb gehad. Rammelende eierstokken ken ik wel, maar die krijg ik zelfs van schattige puppy’s en ik ben niet eens een dierenvriend. Dat telt dus niet. Als je toch aan mij vraagt om moedergevoelens te verklaren, dan zeg ik waarschijnlijk dat het voelt als een warme deken van zorgzaamheid en geduld,  een parttime werkweek en het wegcijferen van jezelf voor je kinderen. Ik had graag willen voldoen aan het dat beeld wat ik had van hoe een moeder zou moeten zijn, compleet met grenzeloze zorgzaamheid en geduld. Maar helaas.

Traditionele rolverdeling

Ik werk 40 uur per week. Soms wat meer, zelden minder. Natuurlijk wil ik mijn kinderen meegeven dat de traditionele rolverdeling een prehistorisch gegeven is, maar dat is niet de reden waarom ik fulltime werk. Ik houd gewoon van werken, van mijn baan. Bovendien merk ik dat ik op een punt in mijn leven ben dat ik wil ontwikkelen en groeien. Ik wil weten wat mijn potentie is en ik ken mezelf: ik ga net zo lang door tot ik dat weet.

Andere keus

Veel mensen verwachten, om wat voor reden dan ook, dat ik geen andere keus heb. Fulltime werken is de andere keus, het is mijn keus. Ik vind het eigenlijk een beetje gek dat men het nog steeds vreemd vind als vrouwen fulltime werken. De traditionele rolverdeling is de beste vorm van framing ooit. Het bestaat immers nog steeds in het brein van de mensen om mij heen. Het vrouwtje werkt minder (of niet) en zorgt voor de kinderen. Nou, dit vrouwtje werkt wel én zorgt voor de kinderen. Voor mij is werken zinvol; ik voel me zelfstandig en nuttig. Hierdoor voel ik me goed. En als ik me goed voel, voelen mijn kinderen zich goed. Win-win situatie.

Plannen

Natuurlijk moet ik plannen en organiseren om alles op rolletjes te laten lopen. Aangezien ik geen planner en organisator ben, loopt het dus ook niet op rolletjes. Ik vergeet wel eens een wedstrijd of kaartjes te kopen voor een voorstelling. Zelfs als ik het opschrijf, lukt niet altijd alles. Dat heeft alleen niets te maken met mijn werk. Ik ben namelijk gewoon zo: angstaanjagend vergeetachtig. Zelfs met drie agenda’s, to-do lists en bulletjournals, gaat het nog steeds niet soepel. Dit werkt gewoon zoals het werkt.

Een normaal leven

Ik weet alleen niet wat ik erger vind: mensen die vinden dat ik te veel werk, omdat ik kinderen heb of mensen die mij complimenteren omdat ze het knap vinden dat fulltime werk en kinderen heb. Ik werk niet te veel en het is niet knap wat ik doe. Het is werken en voor mijn kinderen zorgen. Een leven: een heel normaal leven.

 

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Wat vind jij?