Me and my ADD

ADDIk nodig jullie uit een kijkje in mijn hoofd te nemen. Op eigen risico. 

Ik wilde het als lijstje beginnen, maar toen ik er aan wilde beginnen, was ik al vergeten wat ik wilde schrijven. Halverwege het lijstje, besloot ik dat ik het toch maar in columnvorm wilde schrijven. Ik verdwaal in mijn eigen hoofd en ik wil jullie graag meenemen op mijn reis door de jungle die Thamar heet. Ondertussen keek ik ook het huis rond met wat er moest gebeuren, zat ik op WhatsApp in gesprek met twee vriendinnen en zat ik te denken dat ik een slok thee wilde, maar dat ik niet met één hand kan typen en dus toch maar geen thee ging drinken.

In mijn ooghoeken zie ik de notificaties van WhatsApp en Instagram tekeer gaan. Ik weet waar het van is, maar ik wil toch kijken. Ik kan mezelf tegenhouden dit te doen, want anders zit ik straks weer 25 lagen diep in Instagram. En van Instagram ga ik naar Facebook en van Facebook weer terug naar Instagram. Allemaal in een minuut en er is nog niet eens iets veranderd.

‘Doe ik straks’, ‘doe ik later’ en ‘doe ik zo’ zijn mijn standaardzinnen. Vervolgens doe ik het zelden straks, later of zo. Ik vergeet het namelijk altijd. Maar al je me er aan probeert te herinneren word ik boos. ‘Ik weet dat heus wel’ roep ik tegen je, maar ik weet het niet meer. Of nou ja, ik weet het nog wel, maar ik weet het niet meer. Het zit ergens achter in mijn hoofd gepropt. Verstopt. Ik word boos omdat ik vind dat je je er mee bemoeit en dat je me met rust moet laten. Oh, en omdat ik me betrapt voel dat ik het ben vergeten.

Ik zat tijdens het typen van bovenstaande alinea in Instgram en WhatsApp. Ik heb Facebook kunnen laten voor wat het is. Het zit nu wel in mijn hoofd, maar ik weiger te gaan kijken. Dit stuk moet namelijk af. En nog een paar anderen. Er is nog genoeg te doen voordat ik weer normaal op social media kan kijken, zonder gedoe. Oh, mijn lichtje gaat af. Aaargh! 

Hey, ik hoor iemand boren. Wat is dat voor achterlijk tijdstip. Oh, het is al 10 uur. Dat is nog wel te overzien. Ik dacht dat het nog erg vroeg was. Wat is hij aan het boren. Of zij? Ik luister heel erg geconcentreerd en er gebeurt ondertussen helemaal niks op mijn scherm. Ik maak mezelf wakker uit mijn gedachten, schrik van mezelf en ga verder waar ik gebleven was. Dat was bij het woord ‘uur’.

Ondertussen heb ik de truien geteld die aan de waslijn hangen. ‘Ze zullen wel koud zijn,’ zeg ik tegen mezelf, want het heeft gesneeuwd. ‘Ik ga ze niet binnenhangen,’ is wat ik denk als ik bedenk dat ik ze misschien binnen moet hangen. ‘Hmm, mijn vingers zijn koud, misschien moet de kachel warmer‘ en ik blijf zitten, want ik heb geen zin om op te staan.

Ik pak mijn telefoon. Oh nee, doorschrijven. Ik leg het weer weg. Kijk er naar en pak het toch. Ik zei het toch? Er is niks gebeurt. Ik zit naar dezelfde foto’s te kijken. Hersenvervuiling.

Oh ja, dat pakketje wat ik gisteren heb ontvangen. Superleuk. Misschien moet ik daar een tutorial van maken. Een foto tutorial dan, dat vind ik leuker. Oh, mijn thee is koud, even een nieuwe inschenken. Shit, moet ook naar de wc. En wat is er met mijn nagels? Die mogen ook wel gevijld worden. En die sneeuw buiten is zo mooi, misschien is het leuk kom er een outfitfoto in te schieten. Maar het is ook koud. Ik kijk wel even.

Ik heb dit stuk even weggelegd en een half uurtje aan een ander stuk gewerkt, omdat ik toch op een andere website een nieuwtje tegenkwam. Ik haal ondertussen mijn telefoon van toetsenblok af en zit weer met mijn neus in Instagram. Hoeveelste keer is dit ondertussen? Geen idee. Weer op slot die telefoon. Even wat op Twitter zetten. Oké, ik weet niet wat. Laat maar zitten. Is er nog wat te zien op Facebook? Vast niet. Kut social media. Ik haat het. ‘Misschien moet ik alles sluiten,’ is wat ik denk als ik Instagram nogmaals open.

Mijn vingers zijn koud, mijn voeten ook. Misschien moet de kachel wat heter gezet worden. Kijkt naar de kachel. Hm, echt te ver. Nog maar even die reclame op Youtube kijken van dat artikel wat ik net schreef, misschien overdreef ik wat. 1 minuut later. Nee, ik overdreef niet. Huh, hoe kan mijn thee nou alweer koud zijn? Oh ja, ik moet nog wel die series gaan kijken voordat ik weer achterloop. Ik moet wat rechter zitten, mijn rug doet zeer. Waar is eigenlijk mijn laptoptafeltje, die ben ik al weken kwijt. Nou ja, het zal wel.

Goed, zo maar even douchen en een gezicht maken. Die fototutorial voor morgen maakt zichzelf niet. Me and my ADD, ik zou niet weten hoe mijn hoofd eruit zou zien als het opgeruimd is.

U snapt dat er helemaal niks meer terecht is gekomen van die fototutorial. C’est la vie. One day. Jullie houden het te goed van me.

2 Comments

  1. Hahahaha Zó herkenbaar!
    Als je het mij vraagt is het onbeschrijflijk saai als het stil is in je hoofd….denk ik….kan me er weinig bij voorstellen!
    Des te knapper vind ik het dat het je überhaupt gelukt is een blog bij te houden! Ik ben er ooit eens een begonnen…..ooit…..maar toen had ik alweer wat anders bedacht.
    Chapeau! Keep going! We zijn die fototutorial vanzelf wel voorbij komen 😉

  2. Corrina

    Heel herkenbaar!
    Ik dacht tot voor kort dat dus aardig ‘normaal’ was. Of het was in ieder geval wat ik al mijn hele leven gewend ben.
    Maar nu slik ik af en toe medicijnen, en jeetje wat een rust en stilte in mijn hoofd. Niet te geloven. Wat heb ik al die tijd gemist… Of nouja, gemist? Dat eigenlijk ook weer niet 😛
    Maar het was wel een beetje een shock, want je wereld beeld verandert, dingen die je eerst voor ‘normaal’ aanzag blijken opeens anders. En niemand die gelooft dat ik echt ADHD heb.

Vertel ons wat jij er van vindt