Posted in Columns

Al twaalf jaar moeder van jou

Al twaalf jaar moeder van jou Posted on 29 maart 20152 Comments

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Er was eens een meisje van 19 jaar wat dacht dat ze de hele wereld had uitgevonden. Dit bleek achteraf helemaal niet waar te zijn, maar dat is een heel ander verhaal. Ze vond dat ze klaar was voor een baby en die kreeg ze ook. Na negen maanden geleefd te hebben op patat me mayonaise en erbij gelopen te hebben alsof ik een jongetje was. Een heel slecht gekleed jongetje, oh dear. Ik ben heel blij dat daar geen foto’s meer van zijn hoor. Ik. Zag. Er. Niet. Uit. Zwanger of niet, dat doet er niet toe. Het was verschrikkelijk, maar gelukkig doet dat er niet toe. Ik kreeg een baby. Een jongetje, 3490 gram zwaar op zaterdag 29 maart 2003 om 12:37. Jou.

Ik was uitgeput van een bevalling die van donderdag tot en met zaterdag duurde. Ik vond het wel mooi geweest. Als het aan mij had gelegen, was hij gewoon blijven zitten en was ik gewoon naar huis gelopen. Onmogelijk, maar ik was gewoon moe. Het kon me allemaal gestolen worden. Het eerste wat ik zei toen ik je zag? “Jezus wat een dikke lippen.” Dat ik je lelijk vond, vertel ik er niet bij, maar dat ik dat vond weet je toch wel. Er gaat geen dag voorbij dat ik naar je kijk en dat ik trots ben op je. Ook al heb je die dag niets gedaan wat me trots maakt. Vermoeiend ben je soms, maar daar ben je bijna 12 voor zeker? Puber.

Het was een strijd om op te groeien. Dat moesten we samen doen. Ik als bijna 20-jarige moeder en jij als baby die mij nodig had. Het gekste was dat het toch als vanzelfsprekend ging. Echt, ik ben echt niet heel erg actief van mezelf. Het liefst doe ik helemaal niets, maar jij trok me toch met grote regelmaat uit die sleur. Wandelen, verhaaltjes vertellen en soms zelfs gewoon tekenfilms kijken. Dat deden we gewoon. Soms hebben we het een beetje moeilijk, maar dat komt omdat we echt niet op elkaar lijken. Niet in innerlijk en al zeker niet in uiterlijk. Sommige dingen snap ik niet. Ook al probeer ik het soms echt te begrijpen. Geloof me. Ik doe mijn best. En ik blijf mijn best doen. (Ook al wil ik je soms nog steeds achter het behang plakken. Maak je geen zorgen; dat zal ik vast heel je leven hebben).

In die twaalf jaar dat ik jou in mijn leven heb, heb ik heel veel van jou geleerd. Bijvoorbeeld dat ik soms geduldiger moet zijn en hoeveel 35% van €6 is (dat ben ik misschien weer vergeten, maar daar help je mij gewoon mee hè?). Ook dat je soms te gevoelig bent voor mijn persoonlijkheid en dat jouw humor zóveel met die van mij verschilt (en toch ook weer niet). Je bent een echt jongetje en ik ben een echt meisje. Jij houdt van auto’s, voetbal en gamen en ik weet (en snap) daar niks van. Verhalen schrijven op school vind je stom en daar snap ik niks van. Rekenen vind je superleuk en daar snap ook al niks van. The Walking Dead vinden we beiden tof and that’s how we make it work. 

Vandaag word je twaalf jaar. Een leeftijd waar ik je echt een beetje los moet gaan laten. Dat je vriendjes belangrijker worden dan thuiszitten, voetbal is leuker dan kletsen met je moeder en je score bij Fifa is belangrijker dan mijn nieuwe schoenen (serieus, aan dat interesselevel moet je echt gaan werken!). Toch is het ergens oké. Je gaat namelijk nog niet het huis uit, dus dat scheelt. Ik hoef je niet écht los te laten. Ik doe gewoon net alsof, voor jou. Zolang je maar denkt dat je al heel groot bent.

Na de zomervakantie ga je naar de middelbare school. Ik ben zo ont-zet-tend trots op de jongen die je nu al bent geworden. Als je nu stopt met alles vergeten, vind ik je helemaal awesome, maar een moeder kan zeker niet alles wensen? Nou ja, goed, dan moet ik misschien maar accepteren dat je dat van mij hebt geërfd. Een lievere grote broer voor je zusje had ik me niet kunnen wensen, ze kan altijd op je rekenen. En jij op mij. Ook al hebben we het soms lastig omdat we geen bal van elkaar snappen, maar dat neemt niet weg dat ik van je hou. Al twaalf jaar nu. En er komen vast nog een heleboel jaren bij. Ik ben al twaalf jaar trotse moeder van jou en mijn liefde is écht onvoorwaardelijk (but I’ll still kick your ass if you’re acting out!).

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

2 thoughts on “Al twaalf jaar moeder van jou

Wat vind jij?