Bezwijken aan vergelijken

stop-comparing-comic2

Er was eens een meisje dat zich altijd vergeleek met andere meisjes. Dat meisje vroeg zich altijd af waarom andere meisjes beter konden rekenen, beter konden tekenen, beter konden gymmen en beter konden rennen. Deze dingen vroeg ze zich dagelijks af, net zoals ze zich afvroeg waarom andere meisjes zich leuker konden kleden, beter konden opmaken en zelfs betere boterhammen konden smeren. Dag in, dag uit. Ze wist niet beter of er was wel wat te vergelijken. Meisjes met een beter figuur, dikkere billen, langere haren, mooiere ogen, slimmere meisjes, meisjes die meer durfden, meisjes die meer deden. Ze bleef zich vergelijken, maar ze wist niet zo goed waarom. Ze maakte van haar leven een competitie. Ze was altijd bezig om net zo goed te zijn als al die andere meisjes, maar hierdoor vergat ze goed te zijn in de dingen waar ze van uit zichzelf goed was. 

Dat meisje was ik natuurlijk. Ik wilde altijd wat anderen hadden, ik wilde altijd kunnen wat anderen konden. Het was een soort jaloezie. Ik was jaloers op wat anderen konden, hadden en hoe ze eruit zagen. Het was een soort jaloezie waarmee ik mezelf naar beneden haalde. Waarom zij wel en ik niet? Ik wilde ook heel goed kunnen rekenen, al duurde dat maar een blauwe maandag. Gelukkig zag ik gauw genoeg in dat rekenen onmogelijk was met mijn hersenen. Daarnaast wilde ik een mooie auto, een geweldig ingericht huis, want anderen hadden dat ook. Een goede baan wilde ik zeer graag, waardoor ik ontevreden werd met mijn eigen baan. Oh, en het ene moment wilde ik zo prachtig slank zijn als Doutzen Kroes en het andere moment zo heerlijk vol als Beyoncé. Ik kon geen keus maken. Gewoon zijn wie ik was? Door al dat vergelijken wist ik niet eens meer waar ik moest beginnen.

Het vergelijken werd geboren uit onzekerheid. Deze onzekerheid kwam weer voort uit pesterijen van vroeger, maar ook doordat mijn ouders mij vergeleken met anderen. “Waarom ben je niet meer als haar?” en “Als zij het kan, dan kan jij het ook.” Misschien was dat ook wel zo, maar ik wilde het niet. Ik wilde zo graag mezelf zijn, alleen ik kreeg daar de kans niet voor. Ik moest immers meer als anderen zijn. Als soort van brave puber (ha, grapje, ik was alles behalve braaf) ga je toch aan je eigen zijn twijfelen. Ergens wil je toch voldoen aan de wensen van je ouders, dus hoe was het mogelijk voor mij om naar mezelf te kijken en te denken: “Ja, alles wat ik kan en heb ik oké en alles wat ik wil, kan ik nog krijgen.” Misschien was ik mede dankzij dat niet zo’n hele brave puber.

Bygones be bygones. Terugkijken heeft sowieso geen zin. Wat ik toen wilde, op basis van anderen, is vergane glorie. Tenminste, voor 98%. Nog steeds zie ik wel eens dingen waarvan ik denk: “Oh! Dat wil ik ook!” Zoals de kont van Beyoncé en het vermogen van Bill Gates. Maar, over all,  heeft het vergelijken plaatsgemaakt voor bewondering.Zolang ik maar niet kijk naar een stoot van 20+ en denk: “Ik had haar willen zijn.” Nee, ik hoef haar niet te zijn. Ik hoef haar al jaren niet meer te zijn. Geloof me, dat ging niet van de een op andere dag. Hier ben ik echt wel even een paar maandjes zoet mee geweest. En dan ben ik er nog niet helemaal. Soms zie ik vrouwen met een ontzettende mooie bos met krullen en dan denk ik: “Had ik dat ook maar.” Maar, die heb ik niet, ga ik nooit krijgen en mijn haar is gewoon heel mooi en heel lang. “Oh, wat een mooie krullen!” zeg ik dan. Hierdoor voel ik me beter, want ik laat iemand goed voelen en besef ik tegelijkertijd dat er helemaal niets is met mijn lange donkere haar. Gek dat het zo makkelijk kan zijn, hè?

Het helpt mij echt om met bewondering naar andere vrouwen te kijken. Een compliment geven, in plaats van je af te vragen waarom zij het wel hebben en jij niet. Ik kijk met bewondering naar iemand die zich helemaal drie keer de rondte in traint en daarna een prachtig lichaam showt. Er is zelfs een moment dat ik denk: “Ik wil dat ook!” Alleen duurt dat maar 4 seconden, want ik heb eigenlijk absoluut geen zin om extreem bezig te zijn met voeding en alles wat er in zit. Daarnaast wil ik geen taartjes, wijntjes en snoepjes weigeren. In ieder geval niet vanwege een schema. Ik kijk tegenwoordig met bewondering hoe mensen steeds meer van zichzelf lijken te houden. Dat ze dit ook open en bloot durven te laten zien op social media. Letterlijk bloot. Dat het niet mijn keus is om de wereld mijn billen, borsten en de rest te laten zien, dat doet er niet toe. Als iemand anders dat wel wil, moeten ze dat vooral doen. Soms is het gewoon oké. Niets meer en niets minder. Gevalletje van leven en laten leven.

Ik bewonder vrouwen die de hele wereld rondreizen door een paar jaar geleden een blog gestart te zijn en er immens succesvol mee te zijn geworden. Voorheen wilde ik dat ook, nu vind ik het alleen maar tof voor ze. Ik bewonder vrouwen die het aanbod krijgen om een boek te schrijven, voorheen zou ik het ook willen, nu ben ik alleen maar blij voor ze. Ik bewonder vrouwen die zo hard werken dat ze de top bereiken bij een multinational, voorheen zou ik dat ook willen, nu vind ik het alleen maar awesome. Ik bewonder vrouwen die thuisblijven bij hun kinderen en daar intens van genieten, dat zou ik voorheen niet gewild hebben, maar ik snap nu wel waarom vrouwen dit doen. Ik bewonder vrouwen die carrière en kinderen combineren, want ik weet wat voor een hell of a job dat is. Daarnaast bewonder ik ook vrouwen die onder geen voorwaarde ook maar iets te maken willen hebben met zo’n jong in poepluiers en zich totaal niet van hun stuk laten lullen.

Het is zoveel fijner om gewoon te kunnen zeggen dat je iets tof vind wat iemand doet, hoe iemand het doet of wat iemand heeft bereikt, dan het altijd maar op jezelf te betrekken. Je maakt jezelf stuk als je je altijd blijft vergelijken met anderen. What’s the use? Waarschuwing kutquote, maar wel eentje met waarheid: Lift other people up, to feel better about yourself. En daarbij: waarom zou je eigenlijk hetzelfde moeten doen/halen als anderen?

Zoals eerder gezegd; het betekent niet dat ik nooit meer vergelijk. Soms wil ik nog steeds Beyoncé zijn, maar dan kijk ik in de spiegel en besef ik dat ik weet wie ik ben en dat ik daar tevreden mee ben. Ik ben Thamar en ik ben creatief, gedreven, ambitieus, redelijk introvert, gevoelig maar tegelijkertijd hard, nonchalant, wispelturig, snel geprikkeld en ik vind het prima om alleen te zijn. En weet je? Ineens is Beyoncé niet meer zo interessant.

3 Comments

  1. Mooi geschreven Thamar.
    Klinkt heel bekend. Voor mijzelf probeer ik me ook niet meer te vergelijken en dat lukt me aardig. M’n omgeving daarin tegen vind het nooit genoeg. Dat valt me soms zwaar, omdat ik dan het gevoel heb dat ik niet genoeg ben.
    Maar ik ben wie ik ben en dat moet maar goed genoeg zijn.

  2. Zucht … ja, het is zo jammer dat we precies onze mindere punten eruit pikken en die vergelijken met die van anderen. Zo zonde! Helemaal niet meer vergelijken lijkt me wel heel moeilijk, het zit een beetje in onze aard. Het zou mooi zijn als we na het momentje van vergelijking dit verder niets met ons gedrag of gevoel laten doen. Van je af laten glijden. Durven zeggen “zo ben ik!” en verder niet (teveel) om je heen kijken.

    Mooi artikel, heel motiverend.

Vertel ons wat jij er van vindt