Posted in Columns

Makkelijke kapsels en waterpokken

Makkelijke kapsels en waterpokken Posted on 20 april 20153 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Wat zijn schoolpleinmoeders? Nou, dat zijn moeders die kliekjes vormen op het schoolplein (en vaak daar ook buiten). Van die kliekjes met ‘hippe’ en ‘lekker makkelijke’ kapsels, ballerina’s met van die klittenbandsluitingen om hun wreef en vormloze joggingbroeken of jurken. Moeders die over je roddelen als je voorbij komt lopen. Dat weet je, want ze kijken naar je, praten en wijzen nog net niet. Dat komt omdat wijzen onbeschoft is, maar als dat niet zo zou zijn dan zouden ze zeer zeker wijzen. Vrouwen die hun moederschap beter dan die van jou vindt, omdat jij je kinderen nooit op komt halen van school, omdat jij je niet bemoeit met de ouderraad en dat jij je gezicht alleen laat zien op de verplichte ouderavonden. Jij ontaarde moeder, jij!Ik ook, maak je geen zorgen. Mijn gezicht laat ik alleen zien op ouderavonden, bij toneelstukjes en andersoortige optredens. Het ophalen en wegbrengen begin ik al jaren niet meer aan. Als er eens een dag zou zijn dat ik ze kom ophalen, dan voel ik me een vreemde in een klein dorp. Bekeken. “Wie is zij? Wat doet zij hier? Wiens moeder is dat?” Ik hoor ze mompelen en voel de ogen branden. Stug loop ik door. Ik groet niemand, praat met niemand en laat alles lekker voor wat het is.

Maar, als ik er over nadenk, zou het niet eens uitmaken of ik daar wel of niet dagelijks zou komen. Al zou ik kamperen op het schoolplein, ik zal er nooit bij horen. Dat komt omdat ik niet pas in het straatje van dit soort moeders. Niet vanwege mijn tatoeages, niet vanwege mijn sproeten, dikke dijen of flinke heupen. Nee, dat is het allemaal niet.  Het ligt niet eens aan mijn lange haren, hoge pumps of zwartgelakte nagels. Wat dan wel? Nou, ik kan niet met ze levelen. “Hoe weet je dat nou?” vraag je dan aan mij, want ik praat immers niet met ze. Dat klopt, dat betekent alleen niet dat ik het nog nooit heb geprobeerd. Het ging ongeveer zo:

“Hallo.”

“Hai.”

“Hoe gaat het?”

“Goed. Met jou?”

“Goed. Jij bent de moeder van J&J hè?”

“Ja.” (zonder dat ik weet van wie zij de moeder is)

“Oh, ja. Mijn zoon moet vanmiddag naar voetbal en mijn dochter naar turnen. Ik doe dat allemaal op de fiets en dan moet ik nog boodschappen doen. Vervolgens komen we thuis en moeten ze douchen, huiswerk maken en eten.”

Ik knik. Ondertussen ben ik nog steeds aan het bedenken wie haar zoon of dochter zouden kunnen zijn.

“Ja, het is druk hoor. Elke dag maar vliegen voor die kleintjes. Onlangs hadden ze de waterpokken. Het hele huis onder de talkpoeder. Jeuken en huilen, de hele dag!”

Ik knik en glimlach als een dom schaap.

“Nou, was leuk! Ik ga snel alles augurken en leverworstjes snijden voor de krokodillentraktatie! Tot ziens!” ze pakt haar bakfiets en fietst weg. Haar makkelijke Miss Etam jurk wappert in de wind.

“Dag!” en ik glimlach erbij, dat staat namelijk aardig.

Het is mijn grootste nachtmerrie om met een stel moeders een kliekje te vormen. Lekker praten over hielprikken, de haat aan het consultatiebureau en discussiëren over borst-en flesvoeding. De overtreffende trap aan te moeten horen van ‘mijn kind kan dit en dat al’. Ik moet al kotsen bij de gedachte. Het moeten luisteren naar hoe moeders ineens een hele domme stem krijgen als ze met hun kind gaan communiceren, want het zijn namelijk echt totaal andere wezens die een lievere stem nodig hebben. Roddelen over hoe die moeder haar kind aankleed en kletsen over hoe de andere moeder haar kind op die-en-die voetbalclub heeft gezet. God sta me bij.

Het punt is; het kan me gewoon allemaal niets schelen. Het interesseert me niet of ze duizend keer waterpokken hebben gehad, de bof of geelzucht. Het interesseert me niet op welke sport dat jong zit en wat zij daar allemaal voor moet doen. Dat ze dat aan mij wilt vertellen, snap ik ook niet. Er is geen vrouw op het schoolplein met een gezicht wat meer ongeïnteresseerd is dan dat van mij. Blijkbaar nodigt dat toch uit om een babbeltje te maken. Prima, want het is heus alleen maar vriendelijk bedoelt. Ik weet het. Dat ik nou zo verziekt ben dat het wel en wee van haar welpjes mij niet kan bekoren, dat is niet haar schuld. Dus knik en glimlach ik, om de informatie zodanig snel te filteren dat ik het binnen een minuut vergeten ben. Dat is wel zo prettig.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

3 thoughts on “Makkelijke kapsels en waterpokken

  1. HAHA wat een grappig stuk. Heel herkenbaar. Ik heb ook een schurft hekel aan schoolpleinmoeders. Ik breng mijn kids elke dag naar school, zijn nog ukjes, en af en toe helpen op school vind ik helemaal niet erg. Maar een eeuwigheid op het schoolplein staan kletsen en roddelen met een kliekje moeders…ik moet er niet aan denken. O_o

Wat vind jij?