Posted in Columns

De kapper laat me huilen

De kapper laat me huilen Posted on 1 juni 201512 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

PhotoGrid_1432939908357

“Kom hier maar even zitten” en ze tikt bemoedigend op de grote angstaanjagende zwarte kappersstoel. Ik kijk haar aan, hoor haar tikjes op de stoel en loop langzaam naar haar toe. Ik neem plaats in de stoel. Het zit best oké, het leer kraakt een beetje maar het is prima. Ze kijkt met een professionele blik naar mijn haar, wat verfomfaaid in een slordige knot is gepropt. Ze haakt haar vingers handig onder het elastiek en wipt het met twee rondjes draaien uit het bolletje wat ik een knot noem. “Zo, wat had je in gedachte?” vraagt ze terwijl ze haar vingers door mijn weelderige, maar extreem droge en dode, bos haar laat gaan. Ik kijk via de spiegel naar de hoogblonde kapster met wimpers als spinnenpoten. Ik zie dat ze een micro dermal in haar pols heeft. Of heet dat op haar pols? Nou goed, ze heeft ook een tatoeage op haar onderarm en een lipgloss waar Barbie een moord voor zou doen. Ik ben bang.

Ik ben een echte aansteller als het gaat om het knippen van mijn haar. Het liefst wil ik er helemaal niets mee te maken hebben. Helaas heb ik mijn haar door een heleboel ellende laten gaan zoals: blonderen, kleuren, nog een keer blonderen, nooit knippen, krultangen, stijltangen, föhnen. Het was ontzettend noodzakelijk om die bos stro te kortwieken. Dramatisch als ik ben, kan ik er een traantje of vier voor laten. Oké, misschien een waterval aan tranen.

Dat ik zo’n mietje ben – als het aankomt op kappersbezoeken – , komt door mijn shitload aan slechte ervaringen met kapsters. Verschrikkelijk is het. Ik heb een verpeste bob gehad. En als ik bedoel verpest, bedoel ik verpest. Echt zo’n opgeschoren kippenkont. Geen gezicht. Mijn lagen zijn eens ontzettend verziekt. Ik was zo enthousiast mijn haar aan het laten groeien, maar ik vond het wel nodig om wat model in het kapsel te krijgen. Nou, ik was blijkbaar de enige, want de dame die mijn haar knipte, vond dat ik wel hele korte lagen kon gebruiken. Precies iets wat ik dus niet wilde. Maar goed, ik was toen nog niet zo mondig om in alle paniek “HO STOP!” uit te roepen. Ik ging gewoon liever huilend naar huis. Dat was makkelijker. Daarnaast heb ik alle lelijke kleuren in mijn haar gehad die je kan verzinnen. Dat was uiteraard niet de schuld van de kapsters, dat was de schuld van mijn eigen slechte smaak. Toch wil ik kappers wel de schuld geven dat ‘punten knippen’ altijd geïnterpreteerd wordt door ‘minimaal 15 cm eraf’. Weer jankend naar huis.

Ook al heb ik zelf twee jaar op de kappersschool gezeten, ik had geen liefde voor degenen die dit beroep uitoefende. Ik zwoer aan mezelf dat ik nooit zo zou worden. Dat heb ik uiteindelijk waargemaakt, want ik ben nooit kapster geworden. Mijn ervaringen hebben ervoor gezorgd dat ik jaren niet naar de kapper ging. Ik weigerde, mij kreeg je met geen stok naar binnen. “Je haar is droog. Ga naar de kapper,” werd mij op grote regelmaat vertelt. “Nee, ik tang het wel naar binnen, dan zijn de puntjes zacht. Niks aan de hand,” was mijn standaard antwoord. Van haren knippen wilde ik niks horen.

Alleen, ik kan dit misschien 2, heel misschien 3 jaar volhouden. Dan wordt mijn haar echt onhandelbaar. Het gaat dan zijn eigen leven leiden. Punten die besluiten te gaan splijten als ik er naar kijk. Haar wat halverwege een grote bos pluis wordt en ook gewoon niet in bedwang is te houden. Ineens besluit mijn haar geheel uit zichzelf in een ombre look te veranderen. Op een gegeven moment is er geen stijltang meer die mijn haar onder controle krijgt. Het wordt dan een leven met een knot op mijn hoofd. Maar hey, ik heb wel lang haar. Daar gaat het om. En dan heb ik het nog niet eens over de klitten die zich op miraculeuze wijze vormen in mijn haar.

Tot ik er niet meer tegen kan en met lood in mijn schoenen mezelf naar de kapper sleept. Waar ze dus enthousiast tikt op de leren stoel en zegt: “Zo, wat had je in gedachte?” Heel snel flitst mijn lange-haar-leven aan me voorbij. Verandering is eng. “15 centimeter eraf,” stotter ik. “Het kan echt niet meer.” “Goed hoor! Lekker een stukkie eraf, beetje volume en aan de voorkant?” “Wat kortere lagen, maar aan de achterkant recht knippen, alsjeblieft.” Het klonk trouwens zo smekend als het bedoeld was. “Goed hoor! Kom, gaat ik nu effe je haar wassen!” Ik sta op en loop naar de wasbak. Het liefst wil ik de kappersmantel lostrekken en naar buiten rennen. Helaas staat dat ontzettend labiel, dus besluit ik zo rustig mogelijk plaats te nemen aan de wasbak. Ik laat mijn haar in de wasbak glijden en ze maakt het behendig nat. Kwakt er wat shampoo in en klaar. De langste 30 minuten van mijn leven gingen in. Ze tovert haar schaar tevoorschijn en ik houd mijn adem in. Ik kijk naar de plukken haar die op de grond dwarrelen.

Ik voel niks. Geen tranen die prikken in mijn ogen. Geen spijt. Geen brok in mijn keel. Helemaal niks. En omdat ik zo flink was, besloot ik dat ik een krultang mocht kopen. Uiteraard om mijn haar te verpesten en weer drie jaar tegen een kappersbezoek aan te hikken.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

12 thoughts on “De kapper laat me huilen

    1. Hai Margo,

      Echt triest is het, die angst. Dank je wel! Ik ben er zelf zeker blij mee, misschien wat minder een mietje bij mijn volgende kappersbezoek! x

  1. wat een ontzettend lang kutverhaal wat nergens op sloeg. Hoopte ergens nog dat het grappig ofzo zou worden maar tering he. 3x niks dit.

    1. Haha ik herken t wel ik had t vroeger ook nu ik met regelmaat de tondeuse langs me oren hoor gaan is niks mij nog te gek en voor mij nooit geen lang haar meer.. Vind dit je echt super mooi staan! Vol mooi en tis weer gezond!

    2. Tja, je hebt mensen die bang zijn van spinnen of van de tandarts. En mensen die niet naar de kapper willen.
      Als je het niet interessant vind waarom lees je het dan?
      Of was het grappig bedoeld?
      Ik heb er i.e.g. wel van genoten. Al ga ik zelf wel graag naar de kapper

    3. Wat een ontzettend korte rot opmerking die nergens op slaat. Ik hoopte ergens nog dat het een rare soort van sarcasme was die uit zou monden in een geniaal grappige en eventueel lieve reactie. Maar goedemorgen! Op geen enkel vlak iets! Niet aardig, niet grappig, geen opbouwende kritiek waar je iets mee kunt. Je zei het mooi: drie keer niks.

  2. Je schrijft echt zo leuk en je haar zit prachtig! Zo heb ik me dus ook jarenlang gevoeld. Als brunette wilde ik een keer voor de fun blond gaan, en ik kwam thuis met rood haar. Echt heel erg. Gelukkig is mijn nicht nu mijn vaste kapster en kent ze mijn haar als geen ander haha. Liefs Anouk!

  3. Het lijkt me erg vervelend om bang te zijn voor de kapper. Zelf heb ik daar helemaal geen last van, vind het heerlijk juist. Al moet ik zeggen dat ik nooit hele grote dingen laat veranderen, haha. Voorlopig kan je er weer even tegenaan. Xx

  4. Haha ik ben toevallig vorige week ook weer na twee jaar naar de kapper geweest haha! Ik was echt heel erg blij dat ze precies had gedaan wat ik wilde!

  5. Dit had ik kunnen schrijven! Maar ik ben inmiddels van mijn angst af. Knipgrage dametjes vermijd ik en voordat zij in de buurt mogen komen met een schaar, vraag ik nogmaals hoeveel eraf gaat. En nu laten de kapsters het zelfs zien voordat zij beginnen. :’) Goed van je dat je gegaan bent, nu kan je je 3 jaar mentaal voorbereiden. 🙂 Je haar zit erg mooi!

Wat vind jij?