Posted in Columns

In de VIVA

In de VIVA Posted on december 23, 20141 Comment

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Enkele weken geleden reageerde ik op een oproep van een Viva journaliste, dat ze op zoek was naar vrouwen die hun weegschaal de deur uit hadden gedaan. ‘Dat ben ik!’ dacht ik bij mezelf en besloot zo bold als ik ben te reageren. Bovendien wilde ik gewoon ook een keer achter de schermen zien hoe zo’n artikel tot stand kwam. Zo gezegd zo gedaan en voor ik het wist had ik 45 minuten aan de telefoon gehangen met journaliste Marieke Ordelmans en voor ik het wist, stond ik in de fotostudio met fotograaf Hannah Lipowksy.

Het onderwerp wat Ordelmans wilde aansnijden, lag precies in mijn straatje. Dat de weegschaal bij mij de deur uit moest, heb ik al een keer eerder over geschreven. Dat ik de kans kreeg om dit groot uit te leggen in een tijdschrift, de Viva notabene, vond ik alleen maar geweldig. Dat ik er een photoshoot bij kreeg, was helemaal fantastisch. Mooie foto’s van jezelf terugzien in een blad is natuurlijk gewoonweg tof.

Het interview ging telefonisch. Voor ik het wist had ik bijna een uur aan elkaar gekwekt en had de journaliste meer dan genoeg materiaal om een mooi stuk in elkaar te flansen. Na een week kreeg ik een prachtige terugkoppeling en kon ik precies lezen hoe mijn praatje eruit zou zien. Nu hoefde ik alleen nog maar te wachten op de photoshoot waar ik lekker awkward zou kunnen zijn.

Gelukkig kwam die gauw genoeg. Ik moest ergens in november om 11:00u in Amsterdam zijn. Om elf uur ’s ochtends in Amsterdam. Dat betekende om 09:00u de trein hebben. Superredelijke tijd, maar ik ben gewoonweg geen ochtendmens – nooit geweest en zal het nooit worden. In alle vroegte sliep ik natuurlijk een vol uur in de trein, want zoals ik al zei: geen ochtendmens. Vervolgens moest ik een bus zoeken op Amsterdam Centraal. Ik snap niet zo goed waarom er drie opstapplaatsen zijn voor de bus, maar dat zal wel iets Amsterdams zijn.

Uiteindelijk vond ik de juiste opstapplaats en kwam zonder enige problemen aan op plaats van bestemming. De plaats waar ik opgemaakt, gestyled en gefotografeerd zou worden. Ik had er helemaal zin in, maar was ergens heus wel een beetje zenuwachtig. Bovendien ben ik eigenlijk nooit echt op mijn gemak voor de camera. Geen geboren model, zullen we maar zeggen.

Eenmaal aangekomen, was er een heel rek vol met kleding voor mij om uit te kiezen. Het moest kerstig zijn, want het zou in het kerst/nieuwjaarsnummer komen. Prima. Ik heb zelf een beetje helpen uitkiezen met de outfit, ik was namelijik als de dood dat ik er uit zou zien als iemand behalve mezelf. Gelukkig viel het hartstikke mee.

Mijn make up en haar werd gedaan door de muah (makeup artist & hair) Aga Urbanowicz en ik werd gestyled door Inés Beeftink. Allemaal ontzettend aardig en ze stelden me allemaal prima op mijn gemak. Inés luisterde heel goed naar wat ik zelf het liefst zou willen en dat ik echt geen tuttenbellen-outfit wilde. Ik zou namelijk helemaal mezelf niet zijn in zo’n outfit. In eerste instantie had ik mijn eigen Dr. Martens ook aan onder deze outfit – ik denk dat ik dat leuker had gevonden op de foto, maar dat komt misschien omdat die schoenen helemaal ‘ik’ zijn.

Anyhow, mijn make up en haar waren zoals ik het zelf zou dragen, de uiteindelijke outfit was ook helemaal niks mis mee. Niet te tuttig en zeker niet suf. Een outfit die ik zelf wel zou dragen met de kerstdagen, als we zouden doen aan opdoffen.

En toen werd het tijd voor Hannah Lipowksy om foto’s van mij te maken. Ik waarschuwde haar al dat ik awkward ben voor de camera en dat ik niet zo goed kan acteren. “Komt wel goed, maak je geen zorgen,” antwoordde ze. En ze had gelijk. Ik heb zo’n ontzettend lol gehad tijdens die shoot, dat ik helemaal vergat dat ik het eigenlijk heel vreemd vond. Haar feedback en het terugkijken van de foto’s; het was awesome. En de weegschaal slopen, laten vallen en wegschoppen was grappig en daardoor was ik toch onbewust aan het acteren. Ik kon dit ineens wel heel de dag doen. Voelde me zo goed voor de camera. Zo raar.

De foto’s waren echt heel tof en eerlijk; het is altijd leuk om leuke foto’s van jezelf te hebben. Uiteindelijk en ik er een paar uur geweest en kon ik niet wachten op het eindresultaat. Nou, nu kan ik dit ook weer van mijn bucketlist afstrepen.

Ik snap dat je nu de onmenselijke drang hebt om mij op de foto te zetten, mail me maar gewoon even. Nu ik model ben, wil ik uiteraard nieuwe klussen aannemen. Tot mails!

(Klik op de foto voor een vergroting als je het artikel wil lezen)

IMG_2686

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

1 thought on “In de VIVA

Geef een reactie