De waarheid over het ouderschap

2013-02-14_1360863064

Laat ik voorop stellen dat ik van mijn kinderen hou en dat dit misschien alleen mijn waarheid is. Maar mijn waarheid is ook een waarheid, niet? De waarheid over het ouderschap. Ik had het ook moederschap kunnen noemen, maar ik wilde vaders niet uitsluiten. Vaders zijn ook belangrijk. Zo, nu we dat hebben gehad, ga ik jullie dus mijn waarheid vertellen. Ik ga je niet vertellen hoe je ouder moet zijn, ik ga je niet vertellen dat je een tiet of een fles moet gebruiken, ik ga je al helemaal niet vertellen dat je stoffen luiers moet gebruiken of Pampers en als je al denkt dat ik je ga vertellen dat je je kind suikervrij moet opvoeden; dan zit je helemaal mis. Nee, ik ga je proberen te vertellen over de prachtige reis die ouderschap heet. En echt, deze column gaat absoluut niet eindigen met een: “maar het is het allemaal waard”-cliché. 

Ik was 19, dus mijn reis is vrij vroeg begonnen. Vanaf het aller begin wist ik al dat ik het heerlijk vond om mijn kleintje te zien huilen. Sadistisch? Misschien. Ik kneep hem heus niet stiekem in zijn bovenbeen om hem aan het janken te krijgen. Alleen ik kan niet zeggen dat ik hem niet even liet zitten als hij in tranen uitbarstte. Ik vond het schattig om te zien. Zijn onderlip trilde, zijn oogjes vulde zich met traantjes en zijn wangen werden langzaam rood. In eerste instantie was ik altijd aan het twijfelen of hij nou moest poepen of dat hij ging huilen, maar op een gegeven moment leer je dat verschil zien.

In al mijn eerlijkheid; ik snap waarom mensen zonder kinderen oud willen worden. Het ouderschap is smerig, ondankbaar, vermoeiend en zwaar werk. YeahI said it. Ik zal het nogmaals herhalen: het ouderschap is smerig, ondankbaar, vermoeiend en zwaar werk. “Je bent toch gelukkig als je kinderen gelukkig zijn?” Nee, ik ben gelukkig als ik uitgeslapen ben, geen stress heb en kan douchen zonder gestoord te worden. Als mijn kinderen gelukkig zijn, ben ik blij voor ze. Dat betekent dat ik heus mijn best heb gedaan, maar ben ik dan gelukkig? Nee. Ik ben moe en verstrooid. Mijn kinderen maken mij heus gelukkig, maar zijn niet bepalend voor mijn geluk. Wat voor verlepte ouder zou ik zijn als mijn geluk afhing van mijn kinderen? Volgens mij kan ik ze dan op jonge leeftijd al met heftige mommy-issues naar de pyscholoog brengen. “Ik ben op de wereld om mijn mama gelukkig te maken.” Hele studies zullen daar dan over verschijnen. Ik ben op de wereld om mijn kinderen gelukkig te maken, maar moet ik daar zelf ongelukkig van worden? Lijkt me onhandig, want zodra de ouder ongelukkig is, voelt de kind dat toch aan? Tenminste, dat is mij altijd verteld. Ik weet niet of het spiritueel zwevend gezeik is, maar het klinkt ergens best geloofwaardig.

“Hoe kan je dat nou zeggen?! Je krijgt er zo ontzettend veel voor terug!” Zoals? Slapeloosheid? Hoofdpijn? Vermoeidheid? Stress? Nog meer zorgen? Natuurlijk is dat eerste stapje, dat eerste lachje en zijn de eerste woordjes geweldig. Die deken van geluk die dan over je schouders valt is onbeschrijflijk. Natuurlijk, dat is iets wat je er voor terugkrijgt. Wat direct in balans gebracht wordt door spetterpoep door de hele babykamer en nachtenlang wakker zijn, omdat het jong besluit wakker te blijven.

Mijn oudste is momenteel twaalf jaar. Ik heb ondertussen al wat met hem meegemaakt. In de tijd dat hij op deze aarde staat, heb ik hem zien groeien van een trappelende spruit naar een voetballende superster, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat deze reis alleen maar fantastisch is geweest. Er zijn vaak genoeg momenten geweest dat ik een heleboel onfatsoenlijke en heftige scheldwoorden heb ingeslikt, omdat hij me tot waanzin dreef. Sommige woorden slikte ik niet eens in. Foei, slechte moeder. Oeps. Er zijn nou eenmaal dingen die bij opvoeden horen. Eén van die dingen is dat je het zelf als ouder ook moet leren. Volgens mij is er geen handleiding waarin staat beschreven hoe je moet opvoeden. Al die how-to’s op het internet zijn vanuit eigen ervaringen geschreven van ouders. Niemand zegt dat zoiets voor jou zal werken. Er zijn een paar basisregels zoals: geef je peuter geen knikkers en laat je kind niet met een schaar rennen. Maar de rest zal je toch zelf moeten uitzoeken tijdens die ontzettende mooie reis.

De geweldige en ontzettend mooie reis die bestaat uit luiers verschonen, slapeloze nachten, zure melk kots, smoesjes en als ze wat ouder worden leugentjes die gewoon bewust uit hun mond komen. Een prachtige reis waar je vergezeld wordt door ondankbare reacties, verveelde gezichten en gezeur omdat ze op een bepaalde tijd naar bed moeten. Deze fantastische reis die bestaat uit ‘mag ik dit, mag ik dat, mag ik zus en mag ik zo’ en stampvoetende reacties als het antwoord ‘nee’ luidt. Deze weg is werkelijk fantastisch.

Als ouders ben je haast verplicht om te zeggen hoe geweldig het wel niet is om kinderen te hebben. Het is blijkbaar nog steeds taboe om te zeggen dat het soms ook gewoon heel erg kut is. Het is absoluut niet oké om te zeggen dat er momenten zijn dat je het kind met nijntje-koffer en al op de stoep wil zetten bij je ouders. Denk je echt dat het normaal is als je zegt dat je moe bent, omdat die kleine maar blijft janken en die oudste maar blijft liegen? Toegeven dat je niet meer weet wat je moet doen? Stel je voor! Zeggen dat je eens blij zou zijn als je een keer kan gaan douchen zonder dat er eentje aandacht vraagt? Bidden voor rust en stilte, omdat je dat al zo lang niet hebt gehad.

Nou, dat is de reis. De reis bestaat uit al die momenten. Het zou alleen zo fijn zijn als we allemaal eens eerlijk zouden zijn over die rottige momenten. Echt eerlijk. Hoe vaak heb ik gelezen dat ouders genieten van die momenten dat je soms wel in janken uit kan barsten, omdat je niet meer weet wat je moet doen. Dat je leert van die momenten, daar ben ik het volmondig mee eens. Maar genieten? Rot toch op. Van het ‘vandaag-vind-ik-het-zo-kut-ik-ga-voor-abortus-met-terugwerkende-kracht’-gevoel, dáár kan je als ouder pas echt van leren. Denk ik. Ik heb het namelijk alleen moeten doen met ouders die deden alsof hun kind volledig van goud was gemaakt. Ouders waar ik totaal geen boodschap aan had. Van die mensen die het AMK al bellen als je zegt dat je moe bent, want dat kan niet. Flikker toch op met je zogenaamd perfecte ouderschap.

Iedereen weet dat je bijna moet kotsen van trots als je kind voor het eerst “mama” zegt, iedereen weet dat je in je broek schijt van geluk als je kind z’n eerste stapjes zet en ja, iedereen weet dat je wilt gillen van spanningen als je kind naar de basisschool gaat. De mooie momenten die kennen we allemaal maar die rottige momenten die houden we angstvallig voor ons. Stel je voor dat je veroordeeld wordt. Moet je je eens indenken dat iemand een mening heeft over jouw kunnen als ouder. OMG, wat nou als je moet toegeven dat eigenlijk helemaal geen ene ruk van je kind snapt? Dat kan niet. Nou, ouderschap bestaat uit teringzooi opruimen, op Lego stappen, elke dag gezeik aanhoren over het avondeten – behalve als het friet, pizza of roti is -, je nek breken over Barbies, Sudocrème op het kind aantreffen net zoals op al je meubels inclusief televisie, vingerverf all over the place. Ook dat is de reis van het ouderschap. Inleveren op je eigen dingen, is ook ouderschap. Soms kan je die nieuwe sneakers niet halen, omdat je monsterbaby weet-ik-veel-wat nodig heeft. Het is niet egoïstisch om daar van te balen. Guess what? Je mag er zelfs flink van balen. Dat is menselijk.

Het ouderschap is dus niet alleen rozengeur en maneschijn. Gek hè? Nee, het ouderschap is ook schijtluiers, slapeloosheid, hoofdpijn, onwetendheid, stress, zorgen en soms ook echt helemaal volledig compleet kut. Soms ondankbaarheid met een vleugje verwend, soms leugens en smoesjes. Af en toe ontevreden en stampvoetend door de supermarkt. Maar hé, je krijgt er zoveel voor terug, toch?

Ik hoor de perfecte ouders al: “Zielig voor je kinderen als ze dit later zullen lezen.” Waarom? Ik print het voor ze uit en leg het als een bijbel onder hun kussen. Als ze ooit besluiten om aan kinderen te beginnen, doen ze dat ten eerste ver na hun 19e en vervolgens weten ze uit eerste, meest betrouwbare hand, dat het gewoon een ontzettend teringzooitje kan worden. En weet je? Dat is gewoon oké. Niks om je voor te schamen. Dát is de waarheid.

5 Comments

  1. Ik heb echt ontzettend veel zin in het gedram, de lego onder mijn tenen uitpulken en de kat gelanceerd zien worden door ons wondertje. Heerlijk geschreven weer, kan er nog niet over mee praten, ik vind je een geweldige moeder <3

  2. Via FB op je blog terecht gekomen en dank je wel voor dit heerlijke verhaal. Op een dag waarop ik mijn eigen kinderen wel achter het behang kan plakken, komt jouw openhartigheid als een warm bad. Heerlijk herkenbaar. En eigenlijk is het nog érger (en mooier) dan je schrijft!

  3. Ja ja ja ja! Zo is het! Ik hou zielsveel van mijn kind maar wat is het focking zwaar..

  4. Sas Sefras

    Eerlijk zijn over dingen is wat een blog sterk maakt. Al die stomme taboes. Doorbreken die handel. Doe je goed. Ik wil bijv geen kinderen. Maar als je om je heen dan al dat gehalleluja erover hoort zou je bijna denken dat je zonder niet gelukkig kunt zijn. En dan kom jij met jouw blog. En je laat een stuk zien waar de rest zijn mond over houd want ‘Oh jee!’ Bedankt voor deze post!

Vertel ons wat jij er van vindt