Posted in Columns

Deel I: Van Negative Nancy naar Positive Polly

Deel I: Van Negative Nancy naar Positive Polly Posted on 2 juni 2016Leave a comment

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Ik wilde dit stuk in één keer schrijven. Maar ik bleef maar ouwehoeren. Ik heb het dus maar opgedeeld in drie delen. Vandaag deel 1. In de loop van de week, volgende week en misschien de week daarop, de volgende delen. Het heeft bijna 33 jaar moeten duren om in te zien dat ik de enige ben die controle heeft over mijn gevoel. Ik was er namelijk heel erg lang – bijna 33 jaar – van overtuigd dat anderen verantwoordelijk waren voor hoe ik me voelde. Mijn geluk hing af van anderen en ik was ook niet de moeilijkste om dat te laten weten aan mensen. Delegeren is helemaal niet iets wat je moet leren. Er is namelijk niets makkelijker dan mensen opdracht geven dat zij wat voor je moeten doen. Zinnen waarin ‘je moet dit voor mij doen, want.’ of ‘ik wil dat je dit doet voor mij, omdat..’ of ‘het is jouw schuld dat ik, want…’ waren met regelmaat aan de orde van de dag. Oh, en maar klagen dat mijn gevoel niet veranderde omdat de mensen om me heen niet deden wat ik zei. Yeah, I know right? Daarom vandaag van Negative Nancy naar Positive Polly in 3 (misschien 4, 5 of 6) zeer simpele stappen.

Oké, ik heb gelogen. Het zijn geen simpele stappen. Maar wel echt de moeite waard. Ik ben ook geen zelfhulpgoeroe of zo (en dat zou ik ook echt niet willen zijn), maar dit werkte voor mij. Ook al word ik met een schuin oog aangekeken door mensen die nog steeds overtuigd zijn dat anderen verantwoordelijk zijn voor hun gevoel. ‘Mensen moeten gewoon normaal doen!’ krijg ik met flinke regelmaat om mijn oren geslagen. Mensen hoeven helemaal niet normaal te doen. Mensen moeten zelf weten hoe ze doen. Het is namelijk jouw  keus of je met hen om wil gaan als ze dus in jouw ogen ‘niet normaal’ doen. Nee, mensen moeten helemaal niet ‘normaal’ doen.

Men moet namelijk niets

Nee, echt niet. In alle soorten relaties die je hebt met mensen, heb je wel eens een rotgevoel. Een gevoel wat vanuit je onderbuik door heel je lijf giert, je misselijk en nerveus maakt. Je schouders zijn gelijk gespannen, je ademhaling versneld, je hartslag gaat omhoog. Je moet heel snel wat zeggen tegen degene die je dit gevoel geeft, want anders explodeer je. Misschien ben je gekwetst, omdat hij weer die verdomde afwas niet heeft gedaan. Jij hebt verdorie de hele dag gewerkt en hij was een dag vrij! Waarom doet hij dat niet gewoon even? Misschien ben je wel verdrietig, omdat je vriendin die je al heel lang niet hebt gezien, geen tijd meer voor je heeft. Het lijkt zelfs alsof ze geen tijd meer voor je wil maken. Misschien ben je wel teleurgesteld in je moeder, zusje, vader of wie dan ook, omdat ze iets niet hebben gedaan wat jij vond dat ze wel moesten doen.

Niemand moet zich aan zijn afspraken houden met mij, niemand moet bevriend blijven met mij. Niemand is mij iets verplicht. De enige die mij wat verplicht is, dat ben ik. Ik ben mezelf verplicht om goed voor mezelf te zorgen, goed voor mezelf te zijn en me te geven wat ik verdien. Er is geen persoon op de aarde die verplicht is om mij dat te geven. Als ze dat vrijwillig willen doen, dan is dat natuurlijk meer dan relax, maar moeten is absoluut niet het geval.

Hij moet mij aandacht geven, want anders houdt hij niet van mij
Hij moet op tijd komen, want ik erger me eraan als hij te laat komt
Hij moet naar mij luisteren, want hij maakt me verdrietig
Zij moet niet zo koppig zijn, want het irriteert me

Waarom vatte ik het zo persoonlijk op als iemand mij geen aandacht gaf, te laat kwam, niet naar mij luisterde, of koppig was? Het is toch niet mijn probleem als iemand mij geen aandacht geeft? Dan ga ik mezelf toch aandacht geven? Ik ben namelijk de enige die mij kan geven wat ik wil. Dat zou ik niet van anderen af moeten laten hangen. Als iemand te laat komt, mij laat wachten en ik me daar aan ga ergeren, is dat mijn probleem. Ik ben degene die me eraan ergert. Is het relax dat iemand te laat komt? Nee, absoluut niet. Maar kan ik er nog wat aan veranderen? Nee, ook niet. Dus me ergeren aan iets wat ik niet meer kan veranderen, is eigenlijk verspilde moeite. “Ja, maar het is gewoon niet normaal dat er te laat gekomen wordt als ik heb afgesproken met je!” Klopt. Maar kan je er nog wat aan doen dan? De volgende keer kan je zeggen dat je afspraak op tijd moet komen. Dat lukt misschien één keer. Daarna is het weer forever late. Dus dan kan je je er weer aan ergeren. Maar je kan het ook accepteren dat mensen gewoon niet zijn zoals jij, dat je dat ook eigenlijk niet kan verwachten. En gewoon chill je leven leven tot je afspraak uiteindelijk besluit te komen. En als je het echt niet aankan, is misschien niet meer afspreken ook een idee. Dan hoef je je ook niet meer te ergeren. Zo simpel is het, eigenlijk.

Niemand hoeft mij aandacht te geven, zodat ik me goed ga voelen. Natuurlijk is het fijn als iemand mij aandacht geeft. Maar hangt mijn geluk daar van af? Moet iemand mij écht aandacht geven om me gelukkig te voelen? Heb ik dat nodig? Nee toch? Er waren momenten dat ik echt overtuigd was van het feit dat mijn geluk afhing van de hoeveelheid aandacht die ik kreeg van iemand. En dan voornamelijk geliefden, want ik barstte niet bepaald in tranen uit als mijn vriendinnen mij geen aandacht gaven. Ik kon alleen gelukkig zijn als degene van wie ik hield bij me was. Bij me bleef en continu in mijn aura was. Want dan voelde het pas goed. En als hij wegging, ging ik ruzie maken over de was, de afwas, de tijd. Alles, om hem maar te laten merken dat hij bij mij moest blijven. Wat natuurlijk voor het volgende zorgde: “Bye bitch!” Het feit dat een man mij geen aandacht geeft, heeft helemaal niets met mij te maken.

Erachter komen dat veel niet persoonlijk is, is echt een openbaring. Een opluchting. Veel was ineens helderder. Alleen maar door in te zien dat mensen niets voor mij moeten doen. Ik moet mezelf verantwoordelijk houden voor mijn gevoel. Er is geen mens op aarde die is zoals ik, dus waarom zou ik van hen eisen dat ze wel zoals mij zouden moeten zijn? Want daar komt het eigenlijk op neer. Ik eis dat iemand meer rekening moet houden met mijn gevoel, omdat ik dat namelijk ook zou doen voor hen. Maar wat nou als ik wat ik van hen eis, eens eis voor mij? Ik heb van mensen geëist dat ze eerlijk tegen mij moesten zijn, van mij moesten houden, om mij moesten geven, naar mij moesten luisteren. Alleen ik bleef altijd met hetzelfde pijnlijke, nare, gemene gevoel in een vicieuze cirkel hangen en vooralsnog deed niemand wat ik vond dat zij moesten doen voor mij. Wat gek zeg.

Ik besloot eerlijk tegen mezelf te zijn, van mezelf te houden, om mezelf te gaan geven en naar mezelf te gaan luisteren. En ineens is mijn leven stukken lichter. Work in progress, dat wel. Maar daarover kan je volgende week meer lezen.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Wat vind jij?