Posted in Columns

Diëten: mijn geschiedenis

Diëten: mijn geschiedenis Posted on 28 maart 20151 Comment

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Al sinds ik me kan herinneren wilde ik gewicht verliezen. Diëten zat al vroeg in my mind. Het hoe kon me niet interesseren, zolang het er maar af ging. Ik wilde dun zijn zoals al die vrouwen die je op billboards, in tijdschriften en op televisie zag. Ik vond dat je er zo uit moest zien. Alle vrouwen om me heen zagen er praktisch zo uit. Je zou haast denken dat ik mijn vriendinnen uitkoos op hun figuur, maar dat zou raar zijn. Toch? Dat al mijn vriendinnen en ik issues hadden (misschien zelfs soms nog hebben) is wel iets wat erg gangbaar was. Ik zie vriendin A. nog voor me: op een barkruk voorover gebogen met haar armen over elkaar voor haar buik. Vriendin B. die hele verhullende kleding draagt, want dan zie je die rolletjes allemaal niet. Vriendin C. die weigerde een badpak en/of bikini aan te trekken, want ze was daar te dik voor. En dan heb ik het over een meisjes met een maat 38. Vervolgens heb je mij; iemand die om de haverklap wel iets te dik vond, maar dit heel erg goed kon verbloemen. Maar mijn dieet ABC is er wel een om op terug te kijken. Wat een keuzes heb ik gemaakt in de heat of self-hate

Ik vond mezelf altijd on the down low te dik. Ik liep nooit echt te klagen en te tieren, ging gewoon frietjes eten met vriendinnen A. B. en C. en kon rustig op de bank hangen en niks doen.

Het was dubbel. Ik had niet continu een hekel aan mezelf. Ik hield ook niet constant van mezelf. Het wisselde zich een beetje af. Er waren dagen dat ik geen moment nadacht over hoe mijn buik er nou uitzag en of ik nou echt dik was. Daarnaast waren er momenten dat ik hele dagen alleen maar bezig was met mijn figuur. Dat ik in de spiegel keek en me echt kon ergeren aan mezelf.

Als ik er aan terugdenk valt het me op dat deze dingen te maken hadden met de mensen om me heen. Als ik omringd werd door vrouwen die zelf erg onzeker waren, maar slanker waren dan ik, werd ik aangestoken. ‘Als zij zichzelf al niet mooi vinden, dan moet ik wel helemaal niet mooi zijn,’ waren gedachten die in mijn hoofd kropen, een nestje bouwden en nooit meer weggingen. Hoe hard ik ook met mijn hoofd schudde. Ze bleven zitten waar ze zaten. Achteraf bleek dat ik erg gevoelig was voor dat soort praatjes. Ik raakte besmet daarmee. Als ik omging met mensen die nooit wat zeiden over hun figuur, was het namelijk voor mij ook minder een issue. Alleen kwam dat helaas niet zo vaak voor. Zo weinig dat ik op mijn zeventiende besloot om echt rigoureus wat aan mijn lichaam te doen. Alle jaren daarvoor sportte ik intensief en vond ik het allemaal wel redelijk oké. Op mijn zeventiende ging ik op mezelf wonen, kreeg ik andere vriendinnen – die heel erg gefocused waren op hoe ze eruit zagen -, en mij aanstaken met hun giftige gedachten. Toen ik 8 was broedde het al in mijn hoofd, maar het kwam er pas extreem uit op mijn zeventiende. Vanaf toen begon de eindeloze rit van diëten, pillen slikken, trainen en get thin fast producten.

Stackers

Hier kwam ik mee in aanraking toen ik net op mezelf woonde. Ik was nog niet koud het huis uit of ik was al flink aan het feesten voor mijn leven. ‘Dan kan ik tenminste zeggen dat ik heb geleefd als ik straks 30 ben,’ was mijn motto. En geloof me, ik ben nu 31 en ik kan dat inderdaad zeggen. Maar goed, dat is het punt niet. Het punt is dat ik wilde afvallen. Ik kreeg van een, achteraf niet zo’n goede, vriendin stackers in mijn handen gedrukt. ‘Daar gaat je hartslag van omhoog,’ zei ze. ‘Dan val je lekker snel af, zonder dat je echt hoeft te sporten.’ Het klonk erg interessant. Het was het jaar 2000 toen ik 17 was. Dat betekende dat er nog efedrine in stackers zat. Een soort speed. Het bootst de werking van het zenuwstelsel na, waardoor je alerter wordt. Klaar voor actie. Hartslag gaat omhoog en er komt adrenaline vrij. Waardoor je dus vet verbrandt. En knetterhigh wordt. Tenminste ik wel. Ik zat met hartkloppingen op de bank. Ready to go. Ik was ontzettend onrustig en wilde alleen maar dingen doen. Ik kon alleen geen dingen doen, want mijn hart ging zodanig tekeer dat mijn handen trilden en ik dacht dat mijn hart uit mijn borstkas zou schieten. Alles voor het goede doel: afvallen. Het enige wat ik uiteindelijk alleen ben kwijtgeraakt was mijn rust. Ik heb de pillen na een week gebruiken nooit meer aangeraakt. Na 2004 werd het bestandsdeel efedrine ook verboden, omdat het dus gewoon drugs is en je er behoorlijk van kon gaan stuiteren.

Ieder willekeurig crashdieet

Vriendin – bij welke letter was ik gebleven? – D viel af door niet te eten. ‘Dat kan ik ook!’ En dat klopt. Dat kan ik ook. Twee dagen, want daarna ga ik he-le-maal uit mijn dak. Het probleem is dat je het alleen langer dan drie dagen vol moet houden. Iets met dat je lichaam dan in ketose gaat; staat van verbranding. Maar na de derde dag heb ik geen zin meer. Heb ik honger, ben ik moe en whatsoever. En toch leerde ik nooit van dit crashdieet. Soms hield ik het langer dan drie dagen vol om extreem weinig te eten. Appeltje, worteltje en dan op de vierde dag goot ik een zak chips naar binnen alsof het een glas water was. Het had dus allemaal geen zin. ‘Het is het snelste!’ was altijd mijn excuus. Het wás ook het snelste. Tegelijkertijd was het ook het slechtste. Ik voelde me lamlendig en werd chagrijnig. Toen kwam ik erachter dat ik chagrijnig word als ik niet eet. Op zich een goede levensles. De kilo’s die ik verloor? Nul.

Liefdesverdriet

Als een tierelier. Tien kilo eraf in een week. Dat ik ook praktisch uitgedroogd was, vertel ik er niet bij.

Sonja Bakker

Dit dieet deed ik in 2008 voor het eerst (en laatst). In één maand viel ik 8  kilo af. Bi-zar. Het was eigenlijk hetzelfde als ‘ieder willekeurig crashdieet’, maar omdat het uit een boekje kwam en bejubeld werd, moest het toch wel ergens gezond zijn. Leven op twee crackertjes per dag, een snufje yoghurt en wat Hollandsche aardappelprut wat door moest gaan voor avondeten. Het werkte, omdat ik veel minder calorieën binnenkreeg als dat ik verbrandde. Bovendien was het van ‘normaal’ leven ook een flinke knop om. Ik heb het nooit langer doorgezet dan een maand. Ik vond die 8 kilo wel prima eigenlijk en ik had zin in een pizza. Vervolgens heb ik het nog wel eens geprobeerd om het weer op te pakken, maar dat ging niet helemaal zoals het hoorde te gaan. Of eigenlijk helemaal niet.

Liposuctie

Ik ben in staat geweest. Zelfs bonnetjes gekocht op Groupon. Geld teruggevraagd. Ik vond het toch ietwat heftig.

Cambridge

Shakes, shakes, shakes en nog eens shakes. Af en toe een reep. Een dieet van €50 per week, ongeveer. Ik heb dit precies twee dagen volgehouden en toen begon ik op mijn kussens te kauwen van ellende. Ik heb door dit dieet geleerd dat ik toch wel moet kauwen in mijn leven. Dat vind ik blijkbaar toch prettig.

Weight Watchers

Dit heb ik anderhalf jaar lang volgehouden. 15 kilo lichter en uitermate tevreden. Af en toe met moeilijke dagen, maar over het algemeen ging me dit behoorlijk makkelijk af. Misschien omdat ik ook echt de knop omdraaide. Ik was ontevreden met mezelf (en had meer issues, maar goed dat heeft niks met de dieetgeschiedenis te maken) en hoe ik eruit zag en dat moest afgelopen zijn. Ik was net uit elkaar met mijn ex en het was tijd voor een nieuw leven. Denk ik. In plaats van dat ik mijn haren kortwiekte, besloot ik af te vallen. Met succes. Van de 15 kilo die er toen af was, is er wel weer 8 kilo aan. Maar goed, daar kan ik niet heel erg mee zitten.

Atkins

Ik heb dit een week geprobeerd. Misschien twee. De kilo’s gingen als een tierelier. Met dit dieet leek mijn buik ook sneller platter te worden. Hier kwam ik erachter dat mijn lichaam best slecht reageert op een koolhydraatrijke manier van eten. Mijn buik is opstandig en ik zou eigenlijk altijd koolhydraatarm moeten eten. Niet eens vanwege de kilo’s, maar vanwege het opgeblazen gevoel. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld als met koolhydraatarm. Ik noem het Atkins, maar het was meer een gemixte versie van Atkins, Weight Watchers en mijzelf.

En nu?

Nu niks. Nu ben ik soms nog onzeker, maar ik vind mezelf al heel lang niet meer dik. Overigens is de onzekerheid die ik nu heb, redelijk binnen proporties. Ik heb al heel lang niet naar mezelf gekeken en dat ik dacht: ‘Ik ga me in een deken oprollen en heel de dag in bed liggen. Vandaag slaan we even over.”

Nu heb ik geleerd dat het niet (alleen) aan de kilo’s lag bij mij. Er waren meerdere dingen die opgelost moeten worden. Ik projecteerde veel problemen, die in mijn hoofd zaten, op mijn lichaam. Hierdoor heb ik mezelf gigantisch afgekraakt. Het was nogal een dingetje. Ik zal nooit meer extreem gaan lijnen, crash diëten of wat dan ook. Alleen als ik op een punt kom dat ik vind dat er wel wat kilo’s af mogen, weet ik in ieder geval dat het niet is omdat ik niet van mezelf hou, maar juist omdat ik fucking veel van mezelf hou.

Welke diëten heb jij allemaal al achter je kiezen?

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

1 thought on “Diëten: mijn geschiedenis

  1. Thamar, ik hou van je blogs. Heerlijk geschreven en zo fucking herkenbaar. Ik zit er nog middenin in de shakes maar deze keer omdat ik het echt wil voor mezelf en niet voor mn omgeving of wie dan ook.
    En het gaat ook veel beter en ik hoop t daarna los te kunnen laten en te zijn wie ik ben!

Wat vind jij?