Posted in Columns

We zwegen en keken toe

We zwegen en keken toe Posted on mei 6, 20141 Comment

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

opa

Lieve Opa,

Eigenlijk weet ik niet veel van u. Ik zit wel eens een beetje na te denken of ik wat weet van uw verleden, wat u heeft meegemaakt in uw leven en wat u allemaal heeft gedaan. Als ik er echt over nadenk, weet ik dat ik heel weinig weet. Ik weet dat u een strenge man bent, maar tegelijkertijd erg zorgzaam. Ook weet ik dat u met hart en ziel van uw vrouw hield die u, na een lang ziektebed, in 2011 bent verloren en dat u daar heel veel pijn van heeft gehad. Daarnaast kan ik u ook nog vertellen dat ik weet dat u voor uw kinderen door het hellevuur zou wandelen en als het moest uw arm af zou staan. Dat bent u, ook al zegt u het niet. Want dat doet u ook; zwijgen en toekijken.

Ik kan me niet herinneren dat u ooit wat fout heeft gedaan, maar u bent ook maar een mens. Dus dat kan niet anders. Ook al werd u, met de geboorte van uw eerste achterkleinkind, gekroond tot SuperOpa. Dat vonden we toch de perfecte naam voor u, want zo was het namelijk ook. Ik zag de liefde in uw ogen als uw achterkleinkinderen aandacht kwamen halen bij u en op zelfs met u probeerden te spelen. Wisten zij veel dat u dat eigenlijk niet zo goed kon. En u kon het niet schelen: gewoon even spelen. Dat het iets teveel moeite kostte, hoefden zij niet te weten. Ik weet het, ik zag het. Ik zag namelijk veel meer als ik naar u keek.

Ik zag een man met pijn in zijn ogen. Niet aan uw lichaam, want dat had u al jaren en dat was ik gewend geworden. De ogen waar ik in keek, waren verdrietig. Deze ogen mistte de vrouw waar u, in mijn ogen, wel 100 jaar getrouwd mee was. U had geen levenslust meer  en ik snap eigenlijk wel heel goed waarom. Ook al probeerde u uw leven weer op te pakken zonder Oma, het was allemaal niet hetzelfde. Het gemis en de pijn werd niet minder. Eigenlijk werd het alleen maar erger. Dat zag ik en gek genoeg, begreep ik het ook nog. Geleidelijk zag ik u veel ouder worden dan u eigenlijk was.

We voeren op het Veerse Meer op De Klumpenaer, weet u nog? Ja, vast wel. Ik weet dat u dat nog weet, want volgens mij was dat wat u het liefste deed in uw vrije tijd. Als u vrije dagen had was u altijd bezig met de boot. Deze moest natuurlijk vaarklaar gemaakt worden, want met mooi weer zouden we allemaal het water opgaan. Dat deden we ook. Als het een warme dag was, gingen we varen. We vonden het allemaal heerlijk. De wind door onze haren, barbecueën op eilandjes (waar we hele wilde ideeën bij hadden, maar niks anders waren dan eilandjes in een meer) en weer terugvaren om uitgeput en voldaan aan te komen aan wal. Ik heb het nooit gezegd, maar ik denk dat dit de meest rustgevende herinneringen zijn die ik heb van u. Want ook ik zweeg en keek toe.

Vroeger toen u de winkel had en nog boven de winkel woonde, liep ik altijd in de winkel rond. Ik vond het heerlijk om overal tussen te kruipen en te verstoppen. U was daar altijd aan het werk. Zo is het ook zoals ik u herinner: aan het werk. U was altijd bezig voor de winkel die u had, toen u stopte met werken was er nog genoeg werk te doen voor verenigingen, besturen en organisaties. U stopte nooit met werken. Volgens mij wist u niet wat u met uw leven aan moest als u niet werkte. Ik kan dat niet begrijpen, maar misschien is mijn bedje dan ook veel te gespreid geweest. Maar goed, wie weet denk ik er wel anders over als ik straks 50 jaar heb gewerkt. Dan is het ook weer gewoon een gewoonte.

Lieve Opa, ook al zwegen we en keken we toe, ik had bewondering voor u. Bewondering voor uw doorzettingsvermogen en de wil het toch te proberen. U probeerde alles en liet u niet kennen. Het was heus niet erg geweest als u had gezegd dat de hele wereld de pot op kon, dat zou u vast even goed gedaan hebben. Maar zo bent u niet, u zweeg en keek toe met gevouwen handen in de grote bruine leren stoel.

Ik heb u de brief nooit zelf kunnen geven, grote kans dat ik dat ook nooit gedaan zou hebben. Maar dit is uw nalatenschap. Rust in vrede, lieve Opa. (27-12-1932 – 21-04-2014).

Lieve groetjes,

Uw oudste kleinkind,

Thamar

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

1 thought on “We zwegen en keken toe

  1. Ach wat mooi geschreven. Net zo’n type man als mijn vader. Beide uit December en gek op varen. Ze hadden de beste vrienden zijn geweest.

Geef een reactie