Posted in Columns

Een speciaal plekje in de hel

Een speciaal plekje in de hel Posted on juli 29, 20151 Comment

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

sorryjudgingfriendsapologyecardsomeecards_thumb

Er zijn een heleboel speciale plekjes. Zo is er een plekje gereserveerd voor grote criminelen, bepaalde partijleiders en zelfs voor de vuilnisman die alleen jouw zak op de stoep laat staan. Voor ieder soort mens is er wel een plekje. Sommigen hebben geluk en mogen naar de hemel omdat degene die bepaalt, vindt dat zij in de hemel mogen zijn. Voor zover je er in gelooft dan. Ik vind de uitspraak ‘ een speciaal plekje in de hel’ mooi. Prachtig zelfs. En ergens hoop ik dat het waar is. Kijk, voor vrouwen is er een hele grote plaats in de hel gereserveerd. Jazeker. Waarom? Omdat vrouwen echt ontzettende misselijke wezens zijn (en tegelijkertijd zo awesome). Oke, misselijk is misschien niet even aardig, maar als ik me goed kan herinneren hoor ik met regelmaat gesprekken voorbij komen waarvan ik – in theorie – mijn wenkbrauw optrek (ik kan het namelijk niet). Ja, vrouwen zijn een geval apart en verdienen verdommenis. Echt waar. Nee, niet alle vrouwen. Kom, we kunnen toch niet alles over een kam scheren? Daarom wil ik het vandaag maar over een soort vrouw hebben. Een soort vrouw die haar plek in de hel verzekerd is. Haar stoel in inferno is voor haar gereserveerd. Haar naambordje ligt klaar in de onderwereld. De vrouw die veroordelend door het leven gaat. The judgemental woman. Tududuuun (dat was een spannend deuntje). 

Natuurlijk ben ik ook weleens veroordelend geweest. Weleens, zeg ik dan. Als ik dan toch zo eerlijk ben, dan kan ik net zo goed volledig eerlijk zijn. I was a full blown judgemental bitch. Ja, echt waar. Kijk, ik ga jullie een kort verhaaltje vertellen over hoe dat gaat. Er wordt een meisje geboren. Een prachtig klein meisje. Voetjes, handjes, tien teentjes, tien vingertjes, neusje, krullipjes, bolle beentjes. Het mensenwezentje is compleet. Een hoofd zonder zorgen en het enige waar ze zich druk om moet maken, is eten en overleven. Oh en een pamper vol poepen. En ontwikkelen. Opgroeien tot een mooie wijze volwassen vrouw. Alleen in de weg naar het opgroeien vallen er wat kleine dingetjes voor waardoor ze uiteindelijk wordt wie ze is, maar er zitten een paar oneffenheden in de weg er naartoe. Ze leert namelijk dat als ze te bloot gekleed gaat, ze een slet is. Ze leert dat als ze teveel seksueel actief is, ze een slet is. Als ze teveel eet, is ze dik. Als ze te weinig eet is te dun, maar liever te dun. Als ze teveel make up draagt, is ze een clown, maar als ze geen make up draagt, ziet ze er ziek uit. Als ze een mening heeft, is ze een bitch. Als ze geen mening heeft is ze een muurbloempje. Ze leert dat alle mannen vreemdgaan en de vrouwen die daar deels verantwoordelijk voor zijn sletten zijn. Ze moet een baas zijn, maar mag niet teveel voor zichzelf opkomen, want dan wil geen man met haar eindigen. Ze moet zijn wie ze wil zijn, maar niet teveel want dan komt ze niet verder in deze maatschappij. Vervolgens leert ze langzaam maar zeker zichzelf te zijn. Dit betekent dat alle lessen die ze meekreeg van haar ouders, media, vriendinnen en de maatschappij langzaam hun plaats vinden in haar persoonlijkheid. Maar nog belangrijker: hoe ouder ze wordt, hoe meer ze voor zichzelf kiest. Steeds minder dingen, die ze geleerd heeft, krijgen waarde. En opeens is ze wie ze moet zijn. Zichzelf.

Tijdens dat opgroeien was ze ook nog wel eens onzeker. Zo onzeker dat ze het nodig vond om vrouwen die te bloot waren gekleed uit te schelden voor slet. Dat was namelijk haar referentiekader. Het feit dat het er zo was ingestampt, deed haar dat geloven. Indoctrinatie van de bovenste plank. Uit de eerste lijn van je familie. Ik vind het nogal wat. Het was onmogelijk dat het meisje wat zich bloot kleedde zich zo goed voelde. Het was uitgesloten dat ze trots was op haar lichaam en dat ze misschien daarom wel dat decolleté droeg. “Moet je kijken wat een slet,”  smoesde ze precies zacht genoeg zodat haar vriendinnen haar konden horen en de slet niet. “Die tieten hangen er bijna uit! En die reet dan? Belachelijk.” en daar grinnikte ze dan met z’n allen. Een groep meisjes tegen een meisje wat zich goed voelde in haar blote kleding. Veroordelend, want hun eigen referentiekader was zo beperkt dat ze niet snapte dat ze zich daar werkelijk goed in kon voelen. “Alleen sletten kunnen zo zeker zijn van zichzelf in zo’n outfit,”  en ze gaven elkaar gelijk en snoven minachtend met hun neusjes. Het meisje zag er gelukkig uit. Blij met zichzelf. Nu weet ik alleen niet goed waar de meisjes zo boos om waren. Haar zelfverzekerdheid of haar outfit. Misschien wel beide.

Dit is trouwens maar een klein lullig voorbeeld. Vrouwen veroordelen andere vrouwen nog liever dan dat ze schoenen in de sale kopen, zeiken over hun gewicht en toch door blijven vreten. Het veroordelen van andere vrouwen lijkt de favoriete hobby van mijn medevagina’s. Ik ben echt geen heilige, betrap mezelf echt wel eens op een kortzichtige gedachte. Of twee. Ook ik trek mijn wenkbrauw op bij een witte driekwart legging met een kanten randje of een metallic blauw catsuit met een decolleté tot aan de navel. Kan je het hebben? Good for you. Kan je het misschien niet heel goed hebben, maar own je het toch? Good for you. Mijn wenkbrauw daalt vanzelf wel. Of misschien ook niet, wat kan jou het ook schelen. Jouw leven gaat verder en mijn leven gaat ook verder. Steeds vaker ben ik me er bewust van hoe ik naar andere vrouwen kijk. Naar wie ze zijn, wat ze doen, hoe ze zich gedragen. Er schuilt veel meer achter een decolleté, nepharen, die ene foute legging en teveel make up.

We hebben meer geheimen dan een oog alleen maar kan zien en we maken meer mee dan wat ook maar iemand kan beslissen bij het zien van Louboutins, mantelpakje en een dikke vette auto. Noem iemand niet zomaar een verwend nest, omdat ze hele dure merkschoenen heeft en jij niet. Voordat je besluit om iemand te veroordelen kan je ook gewoon besluiten om je schouders op te halen en bewust proberen geen oordeel te vellen. Ik probeer het in ieder geval en ik moet zeggen dat het helemaal zo moeilijk niet is. Als het je niet lukt, is het ook niet erg. Dan is er altijd nog een speciaal plekje in de hel voor je.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

1 thought on “Een speciaal plekje in de hel

  1. Heerlijk om dit op de ochtend te lezen. Ik weet zeker dat er een speciaal plekje is voor vrouwen die de kans krijgen om andere vrouwen te helpen en dat niet doen

Geef een reactie