Dit heb ik geleerd van de Vegan Challenge

Ik besloot op 1 april mee te doen aan de Vegan Challenge. Dat betekent dat ik dertig dagen geen vlees, vis, zuivelproducten of allerlei andere dingen met dierlijke ingrediënten zou eten. Eerst omdat ik uit mijn eet-sleur wilde komen, daarnaast vanwege hele nare documentaires, maar ook gewoon omdat ik heel nieuwsgierig was. In die 30 dagen ben ik achter allerlei dingen gekomen die ik anders nooit had ontdekt.

Zo, het einde van de Vegan Challenge is in zicht en er zijn een paar dingen geweest die ik afgelopen maand heb geleerd. Allereerst dat vlees, vis, zuivel en alle andere dierlijke producten niet het enige voedsel in de wereld is. Ik heb bijvoorbeeld in dertig dagen nog nooit zoveel puntpaprika’s en komkommers gegeten, maar ik heb ook weer groenten (her)ontdekt. Dat is allemaal best oké, lijkt me.

Geen wereldverbeteraar

Ik ben er ook achtergekomen dat ik geen spectaculaire wereldverbeteraar ben. Ik kan veganistisch leven. Ik kan zelfs heel goed veganistisch leven, dat heb ik afgelopen maand zelf gemerkt. Hetgeen wat mij dwarszit is; ik heb niet per se de ambitie om de wereld te verbeteren. Ik ging 30 dagen vegan omdat ik wilde weten wat het met mijn lichaam zou doen. Hoe zou ik reageren op het uitsluiten van dierlijke producten in mijn eetpatroon. Mijn motivatie om dit te doen was bijna volledig intrinsiek.

Bijna volledig, inderdaad. Natuurlijk heb ik ook verschrikkelijke documentaires en video’s gezien. Zodra het leed visueel wordt gemaakt, wordt mijn extrinsieke motivatie sterker. De intrinsieke motivatie blijft echter sterker. Ik weet ook van mezelf dat ik dingen alleen vol kan houden als het echt vanuit mezelf komt. Natuurlijk zijn externe factoren die mijn motivatie versterken van belang, maar het zijn absoluut niet de cruciale factoren die ervoor zorgen dat ik iets, zoals de vegan challenge, volhoud.

Dr. Martens en nepkaas

Als notoire vleeseter heb ik gemerkt dat het vleesloze leven mij meer dan prima afgaat, visloos ook trouwens. Net als zuivelvrij ook prima gaat. Dat komt omdat ik al een tijdje bewuster bezig was met mijn voedsel, waardoor ik al 80% minder dierlijk at. Ik heb het in de afgelopen maand zo’n 3 keer echt goed gemist. En dan was het vooral kaas. Echte kaas, want serieus de nepkaasies die ik heb geproefd zullen zeker mijn vrienden niet worden.

Veganistisch leven betekent dat je hele leven vrij is van dierlijke producten. Dit betekent ook dat er geen leer, wol en zijde in je kleding is verwerkt, maar ook zeker geen producten in je kast staan die getest zijn op dieren. Daar sluit ik mijn ogen voor (zie mijn verzameling MAC lipsticks en leren schoenen). “Word dan alleen veganistisch in je eetpatroon, dat is in ieder geval al een goede stap!” Nee, dat is half werk.

‘Special Snowflake’

In die dertig dagen heb ik geleerd dat opties voor veganisten in eetgelegenheden praktisch non-existent zijn. Ik merk dat ik echt moet vragen om bepaalde dingen, dat ik soms echt lang sta te zoeken naar vegansafe eten of dat ik wel echt gericht ergens heen moet gaan waar het voor vegans hemels is. Dat geeft me echt het gevoel alsof ik een special snowflake ben. Vragen of ze iets zonder vlees of vis aanbieden, om vervolgens verwezen te worden naar een gerecht met kaas. Zodat je fijn kan zeggen dat je dat ook niet eet, om de verveelde blik op hun gezicht te kunnen zien als ze je wijzen op gebonden roomsoep. Waarop ik maar gewoon opgeef en een banaan pak. Ik heb nog nooit meegemaakt dat ik werkelijk niets kon eten tijdens mijn lunchpauze, behalve sla en fruit. Eigen keus; ik ben de vegan challenge gaan doen. Toen wist ik alleen niet dat de keuze zo bizar minimaal was.

vegans

 

“Waarom doe je dit?”

En er klinkt écht onbegrip in die vraag, met een vleugje interesse. Ik zie dat er verwacht wordt dat ik dit doe vanwege het dierenleed, maar dat is in mijn geval niet helemaal waar. Het klimaat iets meer en eerlijk? We zijn als mens vooruitstrevend as fuck, maar we slachten nog steeds zoveel levende wezens om ons van voedsel te voorzien. Ik vind dat nogal achterhaald.

Sorry

Ik ben alle vegans op aarde wel echt een excuus verschuldigd, want, allemachtig!, wat krijgen jullie achterlijke kutgeintjes naar je hoofd gesmeten. Ik ben bijna 30 dagen vegan en ik rol al met mijn ogen bij het horen van de same ol’ stupid jokes and remarks. Interesse vind ik niet erg, want ik vond het wel fijn als ik hardop kon vertellen waarom ik dit deed. Maar de grappen zijn fucking lame. En ik weet dat ik me daar ook schuldig aan heb gemaakt pre-veganchallenge. Ik wil daar wel echt even mijn excuses voor aanbieden, want superkortzichtig.

Bekeren naar het veganisme

We staan aan de top of the food chain, we kunnen bepalen hoe de food chain eruit ziet. Toch geloof ik niet dat we gemaakt zijn om volledig plantaardig te leven. Ik geloof alleen niet dat we dagelijks (of zelfs wekelijks) vlees hoeven te consumeren.

Sorry, ik word geen veganist. Ik word niet eens vegetariër. Het voelde een hele maand als een religie voor mij. Ik mocht dingen wel of niet, omdat veganisten dat wel of niet mochten doen. Mochten. Daar struikelde ik over. Nu was het natuurlijk een challenge waar ik me aan moest houden van mezelf, want alleen watjes geven op vanwege een stukje biefstuk. Ik mag melk drinken als ik wil, maar ik kies ervoor dit niet te doen. Ik mag roken als ik wil, maar ik kies ervoor dit niet te doen. Ik mag biefstuk eten als ik wil, maar ik kies ervoor dit niet te doen. Dat is hoe ik wil leven; vrije keus. Als ik me bekeer naar het veganisme, heb ik het gevoel dat die vrije keus verdwijnt. Ik stop mezelf dan in een hokje, en daar krijg ik het benauwd van.

Nog steeds awesome

Al met al was het een leerzame, creatieve en een energievolle maand. Oké, energievol vanwege alle gezonde stoffen die ik binnenkreeg, dat betekende niet dat ik ineens minder lui op de bank hing of zo. Ik heb geleerd wat ik allemaal kan eten ter vervanging van vlees, vis of whatever. Ik heb geleerd dat heel veel groente wel lekker zijn (ja, ik ben 33 en soms nog een kind). Ik kreeg mijn creativiteit weer terug, mijn huid werd niet per se beter (maar dat kan ook door de patat komen) maar op één of andere manier wel stralender (raar). Ik heb geleerd dat ik niet verslaafd ben aan dierlijke producten, maar dat ik gewoon vastzat gegroeid in gewoontes waarmee ik ben opgevoed. Dat heb ik doorbroken en dat was mijn doel. Ik heb er alleen een heleboel nieuwe ervaringen, indrukken en kennis gratis bijgekregen. Dit was hoe dan ook een succes. Er volgt nog een verslag van mijn laatste week, maar dit wilde ik wel echt graag gezegd hebben.

See you next year,…. Maybe. 

Hier kan je mijn Vegan Challenge ervaringen lezen. 

Vertel ons wat jij er van vindt