Posted in Columns

Gemiste moederdag

Gemiste moederdag Posted on 13 mei 20124 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Voor jullie. Weet dat ik het weet.
When no one else is around. I stay with you.Whether you’re up or you’re down.
That’s what I’ll do. 

Ze hoopte dat na jaren het gevoel wel een beetje zou veranderen. Of in ieder geval minder zou worden. Ze kijkt naar de foto van haar moeder en voelt een traan achter haar oog prikken, maar ze weet de traan tegen te houden.  Ze lijkt precies op haar moeder. De donkere ogen die 1001 verhalen vertellen, de neus met een geheel eigen karakter, de krullende haren en de glimlach die de pijn verbergt. Misschien maakt dat het verlies nog zwaarder. Zij en haar moeder waren twee handen op één buik. Ze kon altijd op haar moeder rekenen als ze van ellende niet meer wist waar ze het zoeken moest. Ze waren altijd met z’n tweeën. Overal. Ze was niet alleen het kind van haar moeder, maar ze was ook haar beste vriendin. Ze waren altijd samen, of ze nou naar de supermarkt gingen of dat ze op de bank een film gingen kijken.

Natuurlijk was haar moeder ook gewoon haar moeder en kreeg ze met regelmaat op haar kop en een preek dat ze haar huiswerk moest maken. Ze probeerde er wel eens tegenin te gaan, maar dat had geen zin, want haar moeder had immers gelijk. En ook al had haar moeder geen gelijk, dan had ze het alsnog. Het had geen zin om er tegen in te gaan. De wil van haar moeder was wet. Daar kon ze prima mee leven, eigenlijk. Ze vond het niet zo heel erg. Doordat ze met z’n tweetjes waren konden ze altijd op elkaar rekenen. Niemand was betrouwbaarder dan haar moeder. Er waren natuurlijk dingen die ze niet met haar moeder wilde bespreken, maar dat hoefde ook niet. “Als je er klaar voor bent.” Zei haar moeder dan. En dat was ook zo. Altijd als ze er klaar voor was, vertelde ze het haar moeder. De band tussen hen was zo sterk dat menigeen er jaloers op kon zijn. Er waren maar weinig ouders met kinderen die zo’n band met een kind konden opbouwen. Het was bewonderingswaardig.

Nu lijkt het haast wel een sprookje, en dat was het eigenlijk ook wel als ze terugdenkt aan de tijd toen haar moeder nog leefde. Het kan zijn dat ze de herinneringen wat romantiseert. Haar moeder is ondertussen al drie jaar overleden, dus de herinneringen zijn niet meer zo zuiver. Het gezicht van haar moeder vervaagd in haar herinneringen. Soms moet ze heel hard nadenken hoe haar moeder eruit zag. Dan voelt ze de tranen komen en wordt ze boos op zichzelf. “Hoe kan je nou vergeten hoe je moeder eruit ziet.” Vraagt ze zichzelf boos. Ze vindt dat het gezicht van haar moeder onvergetelijk moet zijn.

De dagen dat ze haar moeder het ergst mist is op de verjaardag van haar moeder, haar sterfdag en met Moederdag. Wanneer iedereen gezellig naar hun moeder gaat om cadeautjes te overhandigen en om te laten zien hoeveel ze van hun moeder houden. Dat snapt ze, dat zou ze ook doen. Maar het doet pijn. Het is niet dat ze jaloers is, maar het is meer dat ze het mist. Heel erg. Ze wilt ook zo graag cadeautjes geven aan haar moeder en een glimlach op het gezicht van haar moeder toveren. Alleen ze krijgt een mes in haar hart. Langzaam lijkt het wel, zodat het nog meer pijn doet. Het snijdt en het brand en ze weet niet hoe ze er mee om moet gaan.

Ze heeft het idee dat ze deze pijn met niemand kan delen. Ook al weet ze dat ze niet de enige is zonder moeder. Het gevoel dat ze alleen is, blijft. Daar kunnen geen lieve woorden van lieve vriendinnen tegenop. Geen arm over de schouder, geen knuffel of afleiding helpt. Niks verandert de pijn. Het mes blijft. Toch kan ze het gehele jaar redelijk met de pijn omgaan. Dan kan ze het door de drukte van school, werk en vriendinnen het een klein beetje aan de kant schuiven. Zo ver dat het zelfs lijkt alsof ze het heeft verwerkt. Maar als je goed naar haar kijkt, weet je dat ze je in de maling neemt. Ze vecht van binnen nog keihard tegen het verdriet die haar lichaam elke keer wilt overnemen. Ze weet niet wat ze moet doen en dus gaat ze zoveel mogelijk leuke dingen doen. Des te meer ze uitgaat, des te minder ze aan haar moeder denkt. Des te meer vrienden ze over de vloer heeft, des te minder ze aan haar moeder denkt. Hoe meer ze werkt, hoe minder ze aan haar moeder denkt. Hoe meer ze haar school het gehele jaar verkloot en het aan het einde alles moet inhalen, des te minder ze aan haar moeder denkt. Het lijkt erop dat het met voorbedachten rade gebeurt, maar dat is niet het geval. Het gaat automatisch. Zo leeft ze nou eenmaal. Stress en drukte zijn haar levensstijl geworden. Om de pijn te vergeten. Alleen ze weet ook wel dat de pijn niet weggaat door het weg te stoppen. Ze weet alleen niet hoe wel.

Ze heeft geprobeerd om de pijn toe te laten, maar ze wist niet wat haar overkwam. De tranen bleven maar komen en ze kwam haar bed niet meer uit. De gordijnen gingen niet meer open en ze gleed langzaam in een depressie. Haar vrienden wisten niet hoe ze haar moesten helpen. Ze probeerde zoveel mogelijk bij haar te zijn, maar het hielp niet. Ze wilde alleen maar met rust gelaten worden. Het zou wel goed komen, garandeerde ze haar vrienden. Ze konden niets anders doen dan haar op haar woord geloven, dus lieten ze haar. Ze kroop na maanden langzaamaan weer uit haar ellende. Fatsoeneerde zich en kwam weer buiten. Na tijden begon ze weer wat te stralen. Tenminste, daar leek het op.

Haar leven pakte ze weer op. Deed alsof er niets aan de hand. Maar de pijn zat er nog. Ze heeft zichzelf alleen bij elkaar geraapt. Niet helemaal voor zichzelf, maar voor haar moeder. Het brandende gevoel in haar binnenste wil maar niet stoppen, maar ze gaat door. Dit is wat haar moeder van haar verwachtte en ze zal aan die verwachtingen voldoen. Het verwerken zal nog wel even duren, maar ze zal alles er aan doen om te zorgen dat ze in ieder geval het idee heeft dat ze haar moeder een beetje trots heeft gemaakt. Dat lukt duidelijk niet met in bed liggen met de gordijnen dicht.

Haar vrienden kunnen alleen maar toekijken. Niemand weet precies hoe ze met haar verdriet om moeten gaan. Wat ze moeten zeggen en hoe ze moeten reageren. Toch proberen haar vrienden er rond die dagen zoveel mogelijk voor haar te zijn. Als dat betekent dat ze haar met rust moeten laten, dan doen ze dat. Als ze haar op sleeptouw mee moeten nemen naar whatever, dan doen ze dat. Als ze met haar moeten praten tot diep in de nacht, dan doen ze dat. Want daar zijn ze voor en ze vinden het heel belangrijk dat ze dat niet vergeet.

Het gevoel wordt niet minder, maar de gordijnen gaan niet meer dicht. De televisie blijft niet meer uit met Moederdag. Af en toe laat ze een opmerking schieten over de reclames op televisie. Maar ze zal niet meer depressief in bed gaan liggen. Ook al zou ze dat heel graag willen. Ze weet dat het haar niet zal helpen.  Dus ze gaat door. Door met de dingen die ze moet doen om haar leven op orde te krijgen. De pijn zal nooit minder worden, maar ze leert er langzaam mee leven. Heel langzaam. Er zijn ondertussen al wat jaartjes verstreken, maar het gemis blijft. Soms krijgt ze het te kwaad en dan pakt ze de foto van haar moeder en voelt ze de tranen achter haar ogen prikken.

 


Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

4 thoughts on “Gemiste moederdag

  1. Tweede moederloze Moederdag. Auw wat doet het zeer en wat is het “doorgaan” herkenbaar. Ik gun iedereen zijn/haar Moederdag, maar wat haat ik de reclames die schreeuwen ‘vergeet je moeder niet, je hebt er maar een’! Bah!

Wat vind jij?