Gisteren was ik nog 25

58262663

Deze blog wilde ik openen met excuses, omdat het laatste artikel wat ik schreef op 5 juni was. Toen bedacht ik me dat het mijn blog is, ik dit gratis doe en ik me dus niet hoef te excuseren als ik eens een paar daagjes mijn waffel houd. Dat betekent dus dat ik niet begin met een excuus, maar gewoon met een hoi!

De reden dat ik zo stil was, was omdat ik uit was gegaan met vriendinnen; ik ben niet meer de jongste. Dat wil zeggen dat mijn hersteltijd extra lang duurt. U snapt dat dit gewoon een smoesje is, maar goed. De dagen waar ik vroeger nachtenlang kon feesten, dronken kon worden en daarna gewoon weer ging werken, zijn voorbij. Al een paar jaar eigenlijk, maar ik geef er deze keer gewoon aan toe. Dat is makkelijker voor iedereen. Ik kan gewoon kreunen en steunen en anderen weten dat ze niets van me hoeven vragen. Simpel zat. Uiteraard kan ik er ook voor kiezen om te kiezen voor het rustige gezinsleven in een buitenwijk van Rotterdam, maar als je me snel dood wil hebben, moet je me dat adviseren.

10 juni in het prachtige jaar 1983. Nu ga ik niet vertellen hoe geweldig de jaren ’80 waren, want mijn leven bestond toen alleen maar uit Barbies, My Little Pony’s, Ovide en Michael Jackson. Terugkijken is soms leuk, maar het is tijd om vooruit te kijken. Toch kom ik ook niet met een brief aan mezelf. Been there done thatseveral times. Ik blijf niet bezig. Nee, ik ga jullie gewoon vertellen wat ik precies voelde toen ik vanochtend wakker werd.

Zesentwintig worden, was verschrikkelijk.. Dat betekende namelijk dat ik over de grens heen viel en richting de 30 ging. De dertig, what the actual fuck, people? Dertig betekende, in de huidige maatschappij, huisje, boompje, beestje. Nu had ik kinderen, maar toen ik 26 was, was ik een alleenstaande moeder, ontzettend op zoek naar wat ik wilde, mezelf en rust. De rust dacht ik te kunnen in party & bullshit, maar niets was minder waar. Een jaar later werd ik, logischerwijs, 27. Wat een heerlijke leeftijd. Zelfs 28 en 29 kon ik prima mee leven. Toen kwam de dag dat ik 30 zou worden. Ik zou de aarde dan 30 jaar verblijd hebben met mijn aanwezigheid. Dertig. Good lord. Ik ging er vanuit dat ik het vreselijk zou vinden, dat ik een kaarsje zou branden voor de verloren twintiger jaren. Ik zou symbolisch mijn twenties begraven en herinneren met respect. Niet dus. Ik voelde niks. Ik werd gewoon 30, vond het allemaal prima. En toen zou ik 31 worden. Ik kon wel janken. Mijn leven was voorbij. 31. Volgens mij heb ik me nog nooit zó kut gevoeld. Weer zou ik over een grens heen vallen. Oké, het was eigenlijk heel simpel: ik negeerde de wereld. Ik bedankte mensen als ze me feliciteerde, ik klikte op ‘vind ik leuk’ op de oprechte Facebookverjaardagswensen en voor de rest goot ik me langzaam vol met een fles Southern Comfort. Niks aan.

Vervolgens werd het 10 juni 2015. Vandaag dus. D-Day. 32 jaar. Ineens. Een week van te voren was ik al helemaal voorbereid op mijn verjaardag. Ik zou mijn tijdlijn van Facebook alleen leesbaar maken voor mij, zodat de verjaardagswensen niemand zouden aansteken om mij ook te feliciteren, ik zou mijn verjaardag niet bespreken op mijn blog en ik zou er al helemaal niets over zeggen op allerlei andere sociale media. Boy, did I fail or what?  Ik wil dat je me feliciteert, daarom staat mijn tijdlijn gewoon leesbaar voor vrienden. Ik wil dat je me feliciteert, want daarom staat het bovenstaande plaatje gewoon op Instagram. Ik wil dat je me feliciteert, want daarom schreef ik vanochtend een update op Twitter. Ik wil dat je me feliciteert, daarom sta ik ook met mijn porem op Snapchat. Ik kan wel doen alsof dat hele 32 worden een vloek is, maar integendeel. I don’t mind at all. Vandaag vind ik jarig zijn leuk.

Guess what? Ik vind het eigenlijk wel best zo zonder zo’n koophuisje, boompje en beestje.. Natuurlijk zou ik graag die ge-wel-dige baan krijgen. Alles op z’n tijd. Steeds meer en meer kom ik tot de conclusie dat, zoals Dorothy Allison mooi omschreef:  “I’d rather go naked than wear the coat the world has made for me”, het is zoals het is en dat je je niet – nooit! – hoeft te meten aan wat de maatschappij je voorschrijft. Steeds meer besef ik dat ik gewoon kan zijn wie ik wil zijn. Dat ik iemand kan zijn waar ik me goed bij voel, met wie ik kan functioneren en dat ik best een prima vrouw ben. Dat het koophuisje best nog even op zich kan laten wachten en dat het beestje misschien helemaal nooit komt en het boompje eigenlijk alleen maar verzorging nodig heeft en ik planten al dood laat gaan als ik er naar kijk. Ik ben creatief, leef soms in mijn eigen fantastiewereld, soms een beetje awkward, maar soms ook heel erg normaal en te vergelijken met anderen. Prima. Ik hoef niet zo nodig ‘speciaal’ en anders te zijn. De grijze massa is niet voor mij, maar de special snowflake afdeling ook niet. De rust die ik zocht, heb ik gevonden, maar ik kan niet leven zonder chaos. Ik val er gewoon een beetje tussen, zoals altijd met alles. Best.

Het enige waar ik misschien wel een klein beetje moeite mee heb, is dat ik nu steeds dichterbij de rimpels kom. Ik zie het al als ik lach. Kraaienpoten in mijn ooghoeken. Vooralsnog zijn het lachrimpels, dus nog geen zorgen. Maar de spier die ik vannacht heb verrekt zeurt een beetje en de vermoeidheid is alleen te bestrijden als ik om 22:00 uur naar bed ga. Dus ja, ik ben vandaag wel écht 32 geworden, maar eigenlijk vind ik het prima. Jullie horen me waarschijnlijk wel weer huilen wanneer ik 36 word, want dan is er weer een denkbeeldige grens waar ik overheen moet. Maar, for now, ben ik gewoon 32 en awesome. Niks meer en niks minder.

3 Comments

  1. Haha super leuk stukje!

    En van harte gefeliciteerd! Ik word binnenkort 30 en i’m fine with it..ey ik moet nog steeds m’n id kaart flashen als ik een fles wijn wil meenemen dus ja ach..

  2. Gefeliciteerd! Maak er een geweldige dag van 😀
    Ik bedenk altijd maar, ik ben toch maar mooi deze leeftijd geworden, velen kunnen dat niet navertellen, zelfs op 31jarige leeftijd…

  3. Zo herkenbaar..die 30ties. Maar weet je, je bent er! Gezond -hoe klef dat ook klinkt- mag tegenwoordig ook gevierd worden. En je kids! Ik vind dat je alles hebt, maar ik ben maar een andere dertiger met mijn eigen bucket list en gemiste 😉 Van harte gefeliciteerd!

Vertel ons wat jij er van vindt