Posted in Columns

Hey mam,

Hey mam, Posted on mei 8, 201210 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Het eerste woord wat ik wilde opschrijven, is een woord waar jij me altijd voor op mijn vingers tikt. Nu nog steeds. Dat is die christelijke achtergrond van je, daar kan je ook niets aan doen. Er is vast wat misgegaan met mij op de weg naar wie ik nu ben, anders zou ik dat niet zeggen. Maar speciaal voor jou, schrijf ik het vandaag even niet op. Op mijn vingers tikken, dat doe je nog steeds. Het maakt niet uit hoe oud ik ben, of hoeveel centen ik op mijn bankrekening heb staan. Dat ik nu zelf moeder ben dat maakt ook niet uit, op mijn kop krijgen ben ik nooit oud genoeg voor. Dat snap ik nu ik zelf moeder ben.

Ik snap nu veel meer sinds ik moeder ben. Ik begrijp de zorgen, de slapeloze nachten en de woede. Ik snap de handen in het haar, de wanhoop en het onbegrip. Ik weet dat ik het je niet altijd even makkelijk heb gemaakt. En als ik zeg ´niet altijd even makkelijk´ bedoel ik eigenlijk ontzettend moeilijk. We praten er bijna nooit over. Maar als we erover praten, begrijpen we elkaar steeds beter. We doen het rustig aan. Over dat praten gesproken; ik heb me echt heel veel zorgen gemaakt hoor over die gekke schildklier. Ik vond dat helemaal niks. Nog steeds niet. Dat zeg ik niet, zoals ik niets zeg, natuurlijk. Ik wil alleen dat je het wel even weet. Zo op ‘papier’ dat is veel makkelijker voor mij.

De nachten dat ik niet thuiskwam en deed alsof er niets aan de hand was als ik weer thuis kwam. Ik kan me alleen maar voorstellen wat het met je deed als ik besloot weg te blijven. Mijn onverschilligheid in de wereld. In jou. Het kon mij allemaal niet schelen, heel de wereld was stom. Als we het hebben over puberen ben ik het perfecte voorbeeld voor een psycholoog en een puber-studie. Ik was in de war, ik wist niet wat ik moest doen met mezelf. De dingen die ik deed, gebeurden voornamelijk zonder na te denken en zonder reden. Toch zat de deur nooit op de knip en heb ik nooit pak slaag gehad, ook al zou ik nu wel snappen waarom ik een nacht op een parkbankje moest doorbrengen. Dat zou ik verdiend hebben. Echt waar. Zo het Torenvlietpark in met mij.

Toen ik twaalf was, kreeg ik een keus die tot nu toe nog steeds de moeilijkste keuze van mijn leven is geweest. Ik heb dat gevoel nooit losgelaten. Het gevoel dat ik mijn moeder in de steek liet. Dat het misschien toen de beste keus was, dat doet er niet toe. Dat ik moest kiezen tussen mijn moeder of mijn vader was een keus die ik nooit goed kon maken zonder iemand te kwetsen. Ook al kon ik heel goed mensen kwetsen. Ik kwetste nooit met voorbedachten rade. Ik dacht gewoon nooit vooruit. Maar die keus, brak mij in duizend stukjes en ik denk dat ik die stukjes nooit meer goed op zijn plaats heb gekregen. Ik weet dat je het mij nooit kwalijk heb genomen, maar ik mezelf wel. Dat ik besloot om bij papa te gaan wonen, daar heb ik me altijd schuldig over gevoeld tegenover jou. Je weet wel waarom ik dat besloot. Ik denk, in alle oprechtheid, dat als ik anders had gekozen, dat het heel anders afgelopen was met ons.

Er zijn veel tranen gevloeid toen ik nog jonger was. Gelukkig niet altijd uit ellende. Er zijn momenten die ik koester. Maar ik, als professionele kattenkop, zal dat nooit zeggen. Dat doe ik niet. Dat vind ik overdreven. Het uiten van mijn gevoel is altijd al een uitdaging geweest. Maar dat maakte voor jou niet uit. Op één of andere manier kon je altijd recht door mij heen kijken. Ook al weigerde ik dat toe te geven. Ik ben namelijk van staal. Niemand kan door me heen kijken. Niemand snapt mij. Wat een grap. Nu ik zelf moeder ben, begrijp ik waar die kennis allemaal vandaan kwam. Hoe kan het ook anders. Het kennen van je eigen kind, dat is natuur.

Vroeger vond ik het altijd verschrikkelijk als men tegen mij zei dat ik jouw gezicht had. Wie wil in de puberteit nou horen dat ze op haar moeder lijkt? Ik in ieder geval niet. Ik ontkende dat, koste wat het kost. Hoe dan ook. Ik leek niet op jou. “Kijk maar, want mijn haren zijn bruin. En ik heb sproeten” antwoordde ik dan. Niets was erger. Waarom weet ik niet. Zat in mijn opstandige aard waarschijnlijk. Want opstandig, dat is iets wat ik zeker was. Nu ik wat ouder ben, en ik jouw verhalen van vroeger heb gehoord, weet ik dat ik dat opstandige niet van een vreemde heb. Dat kan niet anders dan erfelijk zijn.

Een eigen plan trekken, dat heb ik altijd gedaan. Je hebt nooit geprobeerd me aan banden te leggen. Je probeerde me niet op te sluiten. Je gaf me de vrijheid die je dacht dat ik nodig had. Ik weet zelf niet wat ik toen nodig had. Ik vond dat ik niemand nodig had, ik vond dat ik jou niet nodig had. Nou mam, moge dat tegendeel mooi bewezen zijn. Ik had je nodig en ik heb je nog steeds nodig. En ik zal je voorlopig ook nog wel nodig hebben. En daar schaam ik me niet voor. Jij bent mijn moeder. Ik mag jou nodig hebben. Je staat altijd voor me klaar. Alles wat je doet, daar ben ik heel erg blij mee. Ik vertrouw je en ik durf je eigenlijk alles wel te vertellen. Ik doe het niet, maar dat hoeft ook niet, want als ik het echt moet vertellen, dan doe ik dat wel.

Je hebt me geleerd door te gaan. Want mensen kunnen een boel van je zeggen, als jij je zinnen ergens op hebt gezet, dan ga je er voor. Het gaat misschien niet allemaal direct van een leien dakje, maar als je het eenmaal echt wilt, dan lukt het je ook. Ik ben daar hartstikke trots op. En soms gaat het mis, dan gaat het mis. Daar hebben we allemaal wel eens last van. Dan herpakken we ons en dan gaan we er weer tegenaan. Dat is wat wij doen.

Wat er is gebeurd, dat is gebeurd. Ik kijk graag vooruit, samen met jou. Ik bel je misschien wel te weinig. Of ik mail te weinig. Je weet het, hè mam, ik ben daar allemaal niet zo goed in. Ik weet allemaal niet waar we het allemaal over moeten hebben of wat ik moet zeggen. We zien elkaar niet zo gek vaak door die afstand, maar dat maakt niet uit. Ik heb wel het idee dat het werkt.

Natuurlijk mis ik het dat ik zo de achtertuin in kon wandelen om je keukenkastjes te plunderen omdat ik blut was. Nu zou ik de keukenkastjes plunderen omdat ik een hongernek ben. Je weet ook wel dat ik me niet altijd even op mijn thuis voel hier in Rotterdam. En ik weet dat je wel weet dat ik hier thuishoor. Ik ben geen Zeeuws meisje, hè mam. Ik vind het ontzettend jammer dat je kleinkinderen niet zomaar even op bezoek kunnen komen om een ijsje of een koekje bij je te komen halen. Of spaghetti met kaas.

Je kleinkinderen zijn gek op je, en dat kan ook niet anders. De rol van Omi is voor jou weggelegd en ze genieten van je. Ik zie de glans in de ogen van de kinderen als ze weer naar Omi gaan. Ze genieten er van. Ook al krijgen ze veel te veel wat ze willen, maar goed, ik denk dat je daar Omi voor bent. Dus dan accepteer ik dat maar. Ik weet nog wel dat je zei, toen ik op mijn negentiende hartstikke superzwanger was, dat je niet zou oppassen. Nou, Omi, daar ben je mooi van teruggekomen, niet?

Ik heb je regelmatig in de rats laten zitten en ik denk zelfs dat ik dat nog steeds wel eens doe. Ik moet alleen heel eerlijk zeggen dat ik niet kan beloven dat nooit meer te doen. Dat houdt ons scherp, zullen we maar zeggen. En ik weet, dat we dat aan kunnen. Dat ik misschien niet de dochter ben die je jezelf had voorgesteld toen ik net was geboren en helemaal verkreukeld en si piet (spleetogen). Ik ben toch veel beter gelukt dan je had gefantaseerd? Ik weet dat je niet de grootste fan bent van mijn tatoeages of van mijn gekke fratsen met mijn haar of de piercings in mijn gezicht, maar je accepteert het. Wel eerst met een afkeurende blik, maar uiteindelijk vind je het toch wel mooi. Want je weet dat ik dit ben en dat het bij me past. Maak je geen zorgen over spijt, dat zien we over 80 jaar wel.

En weet je mam, nu ben ik trots dat ik op je lijk. Ik weet het, ik zeg het nooit. Ik ben niet zo van het kleffe. Maar jij bent mijn moeder, en mam, je weet het hè. Ik hou heus wel van jou.

Mam, van harte gefeliciteerd met je verjaardag, moge er nog een heleboel jaren bij komen in goede gezondheid met veel spaghetti met kaas en cheeseburgers in de ochtend.

 

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

10 thoughts on “Hey mam,

  1. Je gedachten zijn goed Tham, hou dat vast. Wat er ook gebeuren mag je hebt 1 moeder en 1 vader…tis meer dan je soms kon en kan handelen maar ze zijn er voor je!

Geef een reactie