Posted in Columns

Hè, wat zei je ook alweer?

Hè, wat zei je ook alweer? Posted on mei 10, 20128 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Ik ga zitten en ik bedenk dat ik een stukje over ADD ga schrijven. Maar eerst moet ik nog even alle andere Word-bestanden openen, Facebook bekijken en reageren op updates van vrienden, Twitter even bekijken en even reageren op mentions en zelf even wat onzin eruit gooien op het wereld wijde web. Even kijken naar mijn telefoon; oh! Mijn vriendin stuurt een bericht op WhatsApp, even beantwoorden. Goh, ze blijft maar doorpraten. Nou, even kijken op Instragram dan of er nog wat leuke fotootjes bij gekomen zijn die ik liken kan. Wat is het stil hier? iTunes openen is misschien niet zo’n slecht idee. In welke mood ben ik? Vandaag ga ik even voor een Adele. Of tenminste nu, ik zie wel wat ik over een uurtje wil horen. Ik bedenk me dat ik nog niet heb gegeten en eigenlijk ook wel dorst heb. Even de koelkast opentrekken en een boterham smeren met rosbief en ik denk dat ik thee ga drinken. Ik zet de waterkoker aan en ik pak Optimel uit de koelkast. Ik schenk mijn glas vol en loop met mijn brood en drinken naar de eettafel om daar eens lekker een stukje te gaan schrijven. Ik hoor de waterkoker afslaan. Hm, ik heb Optimel, het is goed zo. Ik ga zitten en surf nog een keer langs Facebook en Twitter. Misschien ook nog even kijken op Instragram. Oh, wie weet is er wel wat nuttigs te lezen op Nu.nl. Oh, kijk op Facebook een link van een webshop, wat een leuk shirtje. Even zien of ze naar Nederland verzenden.

Onlangs ben ik met ADD gediagnosticeerd. Ik moet structuur hebben in mijn leven en leren ordenen. Om leren gaan met organiseren, agendaplanning en planning an sich. Ik. Moet. Structuur. Van de mevrouw die heeft gezegd dat ik ADD heb. Vervolgens krijg je een pilletje in je mik om een beetje rust in het hoofdje te creëren. Ik vertelde deze mevrouw dat ik ab-so-luut geen kasplantje van de maatschappij wilde worden. Een muurbloempje van het 9 tot 5 leven. Een vrouw waar haar creativiteit zodanig dood is geslagen dat ze een zombie is in haar eigen leven. Als ik dat zou worden, zou ik haar eigenhandig drie kilo ritalin toedienen. Ze kon me niet verzekeren dat dit niet ging gebeuren. Ze had het namelijk vaker gehoord dat dit wel gebeurde. Ik slikte. Moet ik die pil dan wel gebruiken?

Ik kreeg even de kans om het allemaal uit te zoeken, boekjes te lezen die ik mee kreeg van de dokter-mevrouw en foldertjes om door te nemen. Die moet je meegeven aan een ADD’er ja. As if ik die shit ga lezen. Niet dus. Ook al wilde ik geen kasplantje van de maatschappij worden, een zombie van mijn eigen leven en een 9 tot 5 muurbloempje. Ik heb een paar dingen gelezen, wilde me er niet teveel in verdiepen. Ik wilde mezelf ook weer niet bang maken met horrorverhalen die op het internet staan van mensen die ellendige ervaringen hebben met miss Rita Lin. Geef die rotzooi maar aan mij, dan zou ik wel even bekijken of ik het zou slikken of niet. In deze stonden hart en hoofd lijnrecht tegenover elkaar. Ik luisterde voor de verandering een keer naar mijn hoofd. Want goed, concentratie dat ken ik niet en ik houd wel van nieuwe dingen uitproberen. En nou nou, het was iets nieuws. Echt nieuws. Ik wist van schrik amper wat ik opeens allemaal kon doen in een korte twee uur. Of drie uur. Ik ben wel knetterhigh, dat wel. Maar ik moet zeggen dat ik dat stoned op recept niet een heel vervelende bijkomstigheid. Alleen de rush schijnt nog te zakken.

Nog steeds open ik Word om te schrijven, doe een snel rondje langs Twitter, Facebook. Kijk vlot op mijn telefoon, lees de WhatsApps en beantwoordt ze wel of niet, ligt er aan. Even langs Instragram en klaar. Alles weg, alles opzij en even aan de schrijf. Ik lijk ineens meer te kunnen. En ik ben nog steeds creatief. Alsof ik ineens in een rechte lijn door kan denken naar mijn stuk. Wat een ervaring. Ik ben helemaal van mijn padje af dat mijn hersenen dit in zich hadden. Wel met een beetje hulp van Methylfenidaat HCI, maar hey, kleinigheidje. Ik weet wel dat ik dit alleen wil gebruiken op de momenten dat ik het nodig heb. Dus wanneer ik moet schrijven, wanneer ik moet studeren, wanneer ik mijn aandacht erbij moet houden.  Onregelmatig. Niet de hele dag door. Ik wil niet heel de dag door afhankelijk zijn van zo’n stom pilletje. Dat weiger ik. Ik heb zo’n pilletje alleen nodig op momenten. Niet de hele dag.

Ergens heb ik namelijk het een klein beetje het idee dat ik half iemand anders ben. Ik ben namelijk Thamar Kempees die zich niet concentreren kan. Dus uit protest slik ik dit concentratiepilletje onregelmatig. Ik moet namelijk wel mezelf blijven en soort van opstandig blijven en af en toe door de bomen het bos niet meer zien. Spanning. Anders is er niks leuks meer te beleven in het leven.

 

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

8 thoughts on “Hè, wat zei je ook alweer?

  1. Herkerbaar stuk. Ik heb zelf de stempel ADHD gekregen. En ik ben ook tegen de pilletjes. Soms heel soms als het nodig is, neem ik een pilletje. Anders krijg ik niks gedaan, studie bv. Lang leven het onregelmatig innemen hihi! Mooi stukkie :))

  2. Respect! You go, girl!

    Maar hoe en waarom kwam je bij die psychiater terecht?
    (of mogen psychologen tegenwoordig ook al medicijnen uitschrijven?)
    Het zal geen gedwongen opname zijn geweest.
    Dus kennelijk ervaarde je een probleem.
    Maar een probleem dat je ook ziet als onderdeel van je identiteit, en dat je niet kwijt wilt.
    Is dat probleem nu opgelost met dit ongecoördineerde medicijngebruik?
    Ik krijg de indruk van ‘misschien best wel’?
    Mooi.

    You go, girl!

    1. Ik ben naar de dokter gegaan met hevige concentratieproblemen. Echt niet meer mee te leven, zo irritant werd het op een gegeven moment. Zij hebben mij doorgestuurd naar een psycholoog en zij constateerde na een heleboel gebabbel dat ADD wel eens mijn ‘afwijking’ zou kunnen zijn. Daardoor ben ik bij de psychiater terecht gekomen, die inderdaad het medicijn heeft uitgeschreven.

      Tot nu toe is het opgelost met dit ongecoördineerde medicijngebruik ja, maar ik ben nog maar heel kort bezig. Alleen ik ga er vanuit dat het niet veel meer zal veranderen!

      Dank je voor je reactie!

      1. Okay, wat in nu ga doen is een projectie, d.w.z. dat ik je ga afvragen of iets misschien niet het probleem is, maar feitelijk heb ik het niet zozeer over jouw probleem maar misschien meer over mijn eigen probleem?

        Anyway….

        Is ‘jouw’ probleem niet zozeer een concentratie probleem als wel onvrede met je huidige situatie?
        Heb je misschien gewoon je bestemming nog niet gevonden?
        Het leven hier in Nederland is erg makkelijk. (ben je kwart-Indisch trouwens?)
        Je kunt het niet heel erg fout doen, of er is wel een vangnet in deze verzorgingsstaat.
        Het maakt niet zo uit wat je doet, of niet doet; het komt toch altijd wel weer min of meer goed.
        Je komt er mee weg om geen duidelijke keuzes te maken.
        Het gaat niet gemakkelijk helemaal fout.

        Sommige kinderen weten al als ze 10 of 12 zijn dat ze later belastingadviseur willen worden of verzekeringsagent. Anderen hebben al sinds de kleuterschool een vaste relatie.
        Voor hen zijn dingen duidelijk; zij hebben hun plekje in de maatschappij al gevonden.
        Jij zult je op je 55ste nog afvragen wat je later wilt worden, omdat je steeds maar niet hoeft te kiezen.
        En dat knaagt, want je doet nooit wat je eigenlijk zou willen doen, of wat je vindt dat je zou moeten doen.
        Je doet nooit datgene waarvoor jij een duidelijke keuze hebt gemaakt en waar je dus helemaal achter kunt staan.
        Doordat de samenleving je niet dwingt te kiezen, doordat keuze niet voor jou gemaakt wordt en doordat je niet echt hóeft te kiezen en omdat je niet echt kiest (uit een perfectionistische angst misschien de verkeerde keuze te maken?), kun je ook nooit ergens écht voor gaan, en denk je dat je een concentratieprobleem hebt.

        Maar je KUNT kiezen!

        Je kunt zeggen: ik stop met roken, want het is zonde van het geld. Dat kun jij. Gewoon geen sigaretten meer aansteken. Is a siimpel.

        En je kunt (bijvoorbeeld) zeggen: ik ga leuke kleren maken en verkopen. Mensen zullen altijd kleren nodig hebben. Dat maakt het een goede line of business. Bovendien leuk om te doen.
        Er zijn veel meer mensen die de kost verdienen met het maken van kleren, dan met schrijven, denk ik. En schrijven kun je er altijd naast blijven doen, natuurlijk.
        Of misschien ga je niet in de kleren maar worden het jassen, tassen, sierraden, …, maar jij weet natuurlijk zelf veel beter welke talenten je allemaal hebt. Er moet voor jou wel een creatieve component in zitten, schat ik in.
        Maar KIES IETS!
        Iets waarmee je wat maakt, dat andere mensen weer kunnen kopen.
        Bij voorkeur iets wat andere mensen ook echt nodig hebben; beter kleren of voedsel, dan sieraden of tekst.

        Je bent 30? Wat zou het als het niet de perfecte keuzen blijkt te zijn achteraf? Je kunt op je 40ste altijd nog iets anders kiezen.

        En die pilletjes?
        Ach, zodra jij die knoop doorhakt, zodra jij “er voor gaat”, dan heb je die pilletjes echt niet nodig hoor.
        En tot die tijd, prima als je je soms beter voelt met zo’n pilletje.

        (je mag dit trouwens natuurlijk wel direct weer van je website afgooien, als je het maar onzin vindt. of veel te lang 🙂

        1. Haha, ik heb je reactie met aandacht én concentratie gelezen en dat zonder onder invloed te zijn van zo’n stom rond dingetje.

          Ik ben half-Indische en nog geen 30, thank you very much. Of het te maken heeft met een keuze hebben moeten maken, dat zou heel goed kunnen zijn. Mijn weg heb ik altijd ‘gewoon’ gelopen hoe deze voor mij werd aangeboden door het leven. Met strijd, zonder strijd, zoals iedereen zijn leven leeft. De rest wat je zegt, moet haast wel projectie zijn, want ik kan me daar namelijk niet in vinden. Ik kan niet zeggen dat het nooit finaal fout is gegaan, potjandosie, het is al een paar keer finaal fout gegaan. Voor mijn gevoel doen.

          Het niet kunnen concentreren kwam ik pas echt mee in de problemen toen ik weer besloot te gaan studeren. Serieus te gaan studeren. Dus echt leren voor mijn tentamens en niet maar hopen dat ik een 5,5 zou halen, want dat is voldoende. Dat lukte mij niet. En ik kreeg het ‘ineens’ duidelijker bij steeds meer dingen. En nu helpt het met studeren en mijn opdrachten voor mijn stage. Dat is fijn. Maar dat is ook het enige waar ik het voor gebruik. Ik heb het namelijk niet nodig om boodschappen te doen of een taart te bakken. Ik wil er niet afhankelijk van zijn, want mijn leven moet nou eenmaal een beetje bestaan uit gezonde chaos, dat vind ik fijn.

          En wie weet dat ‘als ik er voor ga’ dat ik ze niet nodig heb, of dat ik alleen maar geïnteresseerd hoeft te zijn. Klopt misschien ook wel, punt is ook dat ik ontzettend snel verveeld ben met alles wat ik een dag daarvoor nog ontzettend interessant vond en waar ik voor ging.

          Het is een beetje dubbel en ik zie heus wel iets in je projectie, maar lang niet alles 😉

          1. Ach. Sorry! (En ik had nog wel opgezocht op wikipedia dat Thriller in 1982 gereleased was! Zo zie je maar weer hoe betrouwbaar die informatie op internet is.)
            I.i.g. sterkte toegewenst met de studie!

  3. Haha!! With me it’s the exact same story! Ik heb nu wel wat antwoorden op bepaalde vragen. Maar toch wil ik ADD er niet helemaal de schuld van geven. Ik zit er een beetje middenin.

  4. HA! Knetter herkenbaar!
    Bij mij is het ten sprake gekomen nadat ik tig intakes voor mijn depressie had gehad. Uiteindelijk had de psychiater zoiets van: ‘Wacht eens even’ en die nam een aantal tests met me door. Ik moet nog een “officiële” test krijgen, want daar staat een wachtlijst op, maar drie man sterk heeft me dit stempel nu gegeven. En gek genoeg, ben ik er blij mee. Het verklaard bij mij een hoop over wie ik ben, hoe ik ben en waarom ik zo ben. En vooral over vroeger op school. Niet dat ik er door verander, maar kan nu wel eens tegen iemand zeggen van sorry, ik kan er “echt” niks aan doen. Ritalin heb ik niet, maar ik heb anti depressiva, die werken er ook half om half tegen. Naderhand misschien anderen, maar dat zien we dan wel, en of ik dat wil. Voor nu doe ik het heel goed.

Geef een reactie