Posted in Columns

Heleboel gevoel.

Heleboel gevoel. Posted on 15 april 20123 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Daar ben ik weer. Deze keer om weer een bekentenis af te leggen. Als ik mezelf in de spiegel aankijk, wat ik gelukkig heel goed kan, zie ik mezelf, duh. Maar ik zie ook iemand die een gigantische hoge, grote, dikke muur heeft. Wel volgespoten met dope graffiti, dat dan weer wel. We blijven wel gekleurd en ogen heel blij, maar ondertussen is het onder al die kleurtjes gewoon een grijze muur.

Niet dat ik depressief ben, totaal niet. Maar toch is het heel dubbel. Aan de ene kant heb ik een hoge muur opgetrokken. Dat doorbreken is zeg maar niet heel makkelijk. Er zijn enkele mensen in mijn omgeving die de gebruikshandleiding door hebben genomen en weten hoe alles precies werkt. Of nou ja, denken te weten hoe alles precies werkt, want soms heb ik gewoon spastische gevoelens. Maar daar praat ik dan gewoon niet over. Lekker makkelijk. Als ik er niet over praat, dan is het er niet. Of nee, dan lijkt het alsof het er niet is. Want ik ben nooit zo goed geweest in gevoelens voelen.

Ik zeg niet graag dat ik een zacht hart heb. Ik zeg niet graag dat ik eigenlijk veel te goed ben voor de wereld en dat ik eigenlijk altijd meebuig met wat iedereen wil. En wat ik wil? Dat wordt vaak letterlijk geen aandacht aan besteed, maar daar hoor je me niet over. Ik vind het allemaal best. Zo ben ik. Ik uit wel eens mijn ongenoegen tegen mijn vriend(inn)en. Natuurlijk. Maar doordat ik dat doe, kan ik het vaak wel weer uitzingen. Vreemde eigenschap. Je zou haast denken dat mensen over mij heen kunnen lopen. Maar zo zie ik het zelf niet. Ik ben gewoon met bepaalde dingen – belachelijk – geduldig.

Soms ben ik bang om mensen kwijt te raken. Om mensen los te laten. Of om mensen uit mijn leven te bannen. Ik ben er ook vaak van overtuigd dat ik de enige ben die daar soms heel erg bang voor is. Er wordt mij dan verzekerd dat ik nooit alleen ben in wat ik voel. Maar zo voelt het niet. Je verwerkt het alleen. Het is niet dat er praatgroepen opgericht zijn voor de angst voor verandering in je leven. Of voor de angst voor het constante in je leven. Ik ben namelijk een beetje bang voor allebei. Bang voor verandering en bang dat er niets verandert.

Na verloop van tijd ben ik wel beter geworden om mijn gevoelens echt te voelen. Om ze zeg maar te laten bestaan. Het is namelijk wat het is. Zo werkt het gewoon. Ik ben een vrouw en heb gewoon soms een beetje ‘last’ van gevoelens. Soms iets te veel, soms net iets te weinig. Maar emoties zijn er. En het schijnt goed te zijn om die te voelen. Daar ben ik dus nog niet helemaal over uit. Ik vind het regelmatig irritant, omdat ik niet weet wat ik er mee moet doen. Als ik ze uit, dan worden ze soms volledig genegeerd. Daar worden mijn gevoelens niet vrolijker van. Soms heb ik nog wel eens moeite om mijn gevoelens te voelen. Om mijn gevoelens te erkennen.

Toegeven dat sommige dingen mij meer doen dan ik eigenlijk wil. Accepteren dat ze er gewoon zijn en ze niet weg zullen gaan als ik die gevoelens niet erken. Dat zijn zaken die ik nog wel eens moeilijk vind. Helemaal verknipt die griet. Maar als je gevoelens  onderdrukt worden door andere mensen waar je je gevoelens niet kan uiten om wat voor reden dan ook, dan spring je vanzelf op slot. Ook al zou je het heel hard willen, dan lukt het niet meer. Alsof je gevoelens een dikke middelvinger naar je opsteken en erbij roepen: “je wilde niet, dus je krijgt niet!” Natuurlijk ben je niet totaal gevoelloos. Natuurlijk heb je emoties. Maar de hele sterke emoties blijven uit.

Ik kon me volledig afsluiten van de wereld en wat de mensen in diezelfde wereld met mij deden. Hoe zij mij lieten voelen. Ik besloot dat niet te voelen, dus stopte ik dat gauw weg. Ver en diep. Niemand wist dat ze er waren, dus hoefde ik dat ook niet te delen.

Tegenwoordig heb ik het moeilijker om mijn gevoelens niet te uiten. Ik wil graag aan de mensen die dicht bij me staan vertellen dat ik me rot voel. Of heel gelukkig. Of intens verdrietig. Ik wil het met hun delen, omdat zij belangrijk voor me zijn. En ik wil voelen dat ik voel. Ik wil om leren gaan met de emoties die ik soms niet de baas ben, omdat ze intens zijn. Misschien zelfs soms wel te intens.

Het is duidelijk nooit goed. Wel of geen gevoelens. Diepe gevoelens, oppervlakkige gevoelens, intense gevoelens en helemaal geen gevoelens. Stom woord, gevoelens. Alleen, ik kan het woord wel stom vinden, zij vinden mij stommer als ik ze elke keer probeer weg te drukken omdat ik vind dat hij geen tranen verdient of zij geen zorgen. Het is blijkbaar harstikke oké om je zorgen te maken om een vriendin en het is ook oké om tranen te laten gaan vanwege hem. Had ik eerder moeten weten.

Gelukkig is het nooit te laat om ergens mee te beginnen.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

3 thoughts on “Heleboel gevoel.

  1. Je bent al lang begonnen meisje!
    En uit de grond van mijn hart zeg ik dat ik supertrots ben op alles wat je doet(en laat)Een dikke muur breek je niet zomaar af,daar heb je veel lef voor nodig en dat heb je meer dan genoeg.
    Je houdt niet van sentimenteel gedoe dus laat ik het hierbij.
    Stiekem toch nog xxx.

  2. Wauw… Je bent hierin dus inderdaad niet alleen.

    “Maar als je gevoelens onderdrukt worden door andere mensen waar je je gevoelens niet kan uiten om wat voor reden dan ook, dan spring je vanzelf op slot. Ook al zou je het heel hard willen, dan lukt het niet meer. Alsof je gevoelens een dikke middelvinger naar je opsteken en erbij roepen: “je wilde niet, dus je krijgt niet!” ”

    Zo herkenbaar… Mooi geschreven!

Wat vind jij?