Posted in Columns

Het doet echt een beetje pijn

Het doet echt een beetje pijn Posted on 28 september 20152 Comments

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

jKNTb3children-grow-up-immature-parent-confession-ecards-someecards

Ineens gaat het allemaal zo snel. Ik kijk links en ik zie dat mijn dochter bijna 18 is (grapje, ze is nog steeds 8. Denk ik), ik kijk rechts en ik zie dat mijn kleine jongen van 12 helemaal geen kleine jongen van 12 meer is. Als je denkt dat de tijd vliegt als ze baby zijn, dan heb je het goed mis. Wacht maar tot ze van de basisschool af zijn, dan gaat de tijd ineens letterlijk vliegen. Net zoals je kind gaat vliegen. Je kind vliegt de deur uit, je kind vliegt naar voetbal, je kind vliegt ineens met zijn vriendjes van het centrum, naar Rotterdam Zuid en terug. De tijd vliegt letterlijk. Het is ineens niet meer het kleine kind wat tegen je aan kwam kruipen als je op de bank zat. Het is niet meer het kleine kind wat huilend thuiskomt, omdat hij een voetbal tegen zijn hoofd heeft gehad. Nee, het is een kind van twaalf en ineens kan jij het niet meer bijhouden. Met je 32 jaar. Ongeveer. Daar waar jij nog geen jaar geleden supersnel was, ben je nu een trage moeder geworden die nergens meer wat van snapt. Ik dan. Ik ben een trage moeder geworden die het allemaal niet meer bij kan houden. Hoe graag ik het ook zou willen. 

Kijk, weet je wat het is; het is niet meer bij te houden. Ineens gaat je oudste kind de hort op met vriendjes en vriendinnetjes. Dan gaat ‘ie ineens daar-en-daar voetballen op Rotterdam Zuid en dan gaat ie zus-en-zo eten in de de stad om vervolgens bij die-en-die te gaan logeren en voor je het weet, heb je hem het hele weekend niet gezien. Vroeger had je nog controle had over wat hij at, met wie hij at en waar hij sliep. Vroeger was gisteren. Sinds mijn oudste naar de middelbare school is gegaan, lijkt het alsof hij van 12 naar 16 is geschoten. In een tijdsbestek van 4 weken ongeveer.

Nu is aanstellen iets waar ik erg goed in ben. Ik kan jengelen als een klein kind wanneer ik mijn teen stoot, maar ik kan ook echt een tragisch gezicht op zetten als ik wat voor elkaar wil krijgen. Op het moment dat ik trek heb in een McFlurry kan ik ontzettend slijmen bij Verkering om dat voor elkaar te krijgen. Soms geluk, soms pech. Als het me niet lukt, dan komt er weer zo’n gezicht tevoorschijn waar ik me eigenlijk kapot voor schaam. Zoals ik al zei; aanstellen is iets waar ik goed in ben. Alleen ik vind, als het over mijn kind(eren) gaat, ik me niet aanstel. Tenminste niet echt.

De momenten dat hij liever met zijn vrienden hangt, dan dat hij met jou op de bank hangt. Doet altijd een klein beetje zeer. Het is geen messteek in het hart, maar zeker wel een flinke speldenprik.  Uiteraard is hij dan een lekker gezond kind; wie wil er nou met zijn moeder hangen? Dat snap ik, maar ik snap het niet. Dat hij liever met zijn vrienden gaat eten, dan dat hij eet met zijn moeder gaat eten. Ik begrijp het, maar ik begrijp het niet. Ik ben een vet geweldige supermoeder. Hilarisch, geweldig, goede kokkin en ontzettend liefhebbend. En toch hangt hij liever met zijn rugrats. Ik voel me in de steek gelaten. Alleen gelaten. Ik sta hier in de kou.

Oké, mijn dochter staat naast me, want zij wil nog wél leuke dingen doen met haar moeder. Dat weer wel. Maar ik mis er één. Alsof ik een arm en een been kwijt ben geraakt aan de puberteit. Het voelt niet helemaal compleet. Zo met één kind aan mijn zijde en de ander de grote wijde wereld in.

Toen ik zelf jong was, wilde ik niets liever dan alleen thuis zijn, hangen met mijn vrienden en vooral niet met mijn ouders in aanraking komen. Het enige wat mijn ouders konden doen, was zeuren. “Thamar, is je huiswerk klaar?” “Thamar, hoe laat ben je thuis?” “Thamar, is je kamer opgeruimd?” “Thamar, hang je kleding nou eens op!” “Thamar, Thamar, Thamar!” En ineens bedenk ik me dat ik ook een echte moeder ben. Helemaal niet geweldig, jong en awesome. Ik hoor het mezelf zeggen als ik hem weer eens roep.  “Zoon, is je huiswerk klaar?” “Zoon, hoe laat ben je thuis?” “Zoon, is je kamer opgeruimd?” “Zoon, hang je kleding nou eens op!” “Zoon, Zoon, Zoon!” Ik klink als mijn ouders. Ik klink als een ouder. Zo’n echte. Zo een als ik heb. Shit, dat had ik nooit voorzien. Dit was niet de bedoeling. Dit had ik niet gepland.

Hoe hard ik ook altijd riep dat ik ‘anders’ was dan alle ouders. “Oh, ik ben echt geen dertien in een dozijn moeder!” was iets wat ik met vol overgave uit wist te spreken. Nu weet ik het alleen niet meer zo zeker. Ik ben volgens mij wel een dertien in een dozijn moeder. Veel moeder zijn moeders waarvan er dertien in een dozijn passen. Ik roep dat hij zijn huiswerk moet maken en jij ook. “Ruim je kamer op!” roep ik en vele moeders met mij. Ik ben niet speciaal, ik ben ‘gewoon’ een moeder. Een hele gewone simpele moeder met een heel gewoon simpel kind met doorsnee problemen en doorsnee wensen. Gewoon. Doorsnee. Gadver.

Gewoontjes. Op zich niets mis mee, maar het doet wel een beetje pijn. Geen special snowflake ouder. Gewoon een moeder die haar kind langzaam los moet laten, zeurt tegen haar kind, zeurt over haar kind en roept dat hij een etterbak is. Gewoon normaal. Wat saai. Ik moet dit even verwerken hoor. Het liefst met een knuffel van mijn zoon, maar hij is vast met een meisje op date. Hij is immers twaalf en heeft mij alleen nog maar nodig voor zakgeld.  Het zien opgroeien van je kind, is echt wel iets tofs, maar tegelijkertijd doet het een klein beetje pijn. Gelukkig kan ik de pijn nu nog verzachten met Tony Chocolonely. Zodra hij ouder wordt, heb ik minimaal onbeperkt spareribs nodig. Op zijn kosten.

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

2 thoughts on “Het doet echt een beetje pijn

  1. Zo herkenbaar voor heel veel moeders denk ik. Tja kinderen laten je pas echt zien hoe oud je eigenlijk al bent he. Voor je het weet zit hij met een meisje bij je thuis op de bank Thamar. Suc6 😉

  2. Ik kwam op jouw blog terecht omdat ik zocht op “wanneer het pijn doet om je kind te zien opgroeien”. en ik lees jouw verhaal, dan ben ik eigenlijk jaloers. Begrijp me niet verkeerd, ik begrijp jouw pijn van het loslaten. Maar de pijn die ik bedoel is anders en ik kan er niet zoveel over vinden op Internet.

    Mijn dochter is bijna 15 en zit nu in de tweede van het VMBO. Wat mij pijn doet is hoe ze geïsoleerd raakt. Ze wordt op deze leeftijd door veel kinderen genegeerd, omdat ze in een rolstoel zit. Als ik een groepje meiden voorbij zie fietsen naar de stad of sport dan doet dat pijn. Als ze op een verjaardagsfeestje met veel moeite de trap opkruipt om het cadeautje aan de jarige te geven, die vervolgens met de hele bups naar beneden en naar buiten rent, mijn dochter achterlatend. dan doet dat pijn. Als ze dan alles vervolgens maar vergoedelijkt, dan breekt mijn hart. En dit soort situaties zijn normaal…
    Gelukkig zit ze nu op het VSO en hoort ze er daar wel bij, maar over een jaar moet ze toch weer terug naar een gewone VMBO en ik hou mijn hart vast, voor die tijd daar… Maar dat is wel de echte wereld, de maatschappij waarin ze zich staande moet gaan houden…

    Sorry, het is niet mijn bedoeling om jouw pijn te bagataliseren, maar ik zit er no weer even zo mee en ik moest het even kwijt 🙂

Wat vind jij?