Het herdenken stopt niet bij de slachtoffers van WOII

©ANP

Al een paar jaar begeef ik me op de wondere wereld die men internet noemt en al een paar jaar zie ik dezelfde discussie voorbij komen: doe je wel of niet mee met dodenherdenking. Oftewel: houd je wel of niet je twee minuten lang je snuit voor de mensen die zijn gevallen in de oorlog voor jouw vrijheid. De oorsprong van Dodenherdenking is natuurlijk de Tweede Wereldoorlog, maar in eerste instantie waren het alleen de Nederlandse slachtoffers die zijn gevallen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Sinds 1961 is het zo dat alle oorlogslachtoffers die zijn gevallen tijdens de oorlog twee minuten van je tijd krijgen op 4 mei om 20:00u.

Mij persoonlijk maakt het niets uit of je nou wel of niet je waffel dichthoudt. Ik kan er niet heel erg mee zitten als mensen besluiten hier niet aan mee te doen. Anderen gillen moord en brand. Vinden het onacceptabel en respectloos dat er niet wordt gezwegen voor de honderdduizenden slachtoffers die zijn gevallen tijdens deze onmenselijke oorlog. Alle mensen die zijn omgekomen tijdens de Duitse bezetting, verdienen een moment stilte. Het verschil van de mens, dat houd je. Ik ben gewoon heel erg onverschillig als het gaat over zwijgen of praten.

Toch is de Nationale Dodenherdenking en Bevrijdingsdag elk jaar bij uitstek het moment om even te discussiëren of het nou wel of niet hypocriet is. Degenen die vooraan zitten om de slachtoffers en gestorven lieden te herdenken, sturen momenteel zelf aan op oorlogen. Anderen roepen uit een nieuw soort aandachtsgeilheid op social media dat ze twee minuten stil zullen zijn bij de Dodenherdenking, terwijl anderen dit doen in stilte. Het is vrij gewoon om een beetje respect te hebben voor de mensen die 70 jaar geleden voor onze vrijheid hebben gestreden. Vind ik wel in ieder geval.

Nu ben ik niet zo politiek-minded  en snap ik weinig van de mensen die in die kamers zitten bekokstoven hoe onze wereld eruit zou moeten zien. Of, oké, ik snap het wel, maar ik word nogal koud van hun keuzes. Verdrietig, boos en vervolgens onverschillig. Ik word intens verdrietig dat mensen maar beslissen dat er zevenhonderd mensen mogen verzuipen in de Middellandse Zee, dat er steun werd gegeven in de zogenaamde War on Terror, – waar honderden, duizenden, mensen onder hebben geleden en nog steeds lijden. Dat opvang voor vluchtelingen een afgrijselijk discussiepunt is. Terwijl wij Nederlanders in tijd van oorlog onszelf verspreidde over de wereld. Dat grenzen dicht moeten, want Nederland is van de Nederlanders. Wat mij betreft is de wereld is van iedereen. Misschien naïef, kan best. Ik hoor niet zo graag bij een land waar mensen wonen die hypocriet genoeg zijn om de doden te herdenken die zijn gevallen voor hun vrijheid, maar er geen problemen mee hebben de vrijheid van anderen af te pakken.

Misschien ben ik te simpel, zie ik alles te rooskleurig en wil ik graag alles romantiseren. Daar twijfel ik niet aan. De realiteit is een bitch en de wereld is gewoon naar de klote. Wie weet zou ik me meer moeten verdiepen in de politiek. Misschien moet ik uitzoeken waar bepaalde keuzes op zijn gebaseerd. Wie weet snap ik het dan beter – al twijfel ik daar aan. Waarschijnlijk moet ik eens van mijn eenhoorn afstappen en ophouden met regenbogen pissen, maar laten we wel eerlijk zijn: this ain’t pretty. At all.

Jazeker, ik herdenk de doden en vier mijn vrijheid. Ik herdenk degenen die hun leven hebben moeten geven voor onze vrijheid. Mijn vrijheid. Ik herdenk degenen die ook hebben gevochten voor een discriminatieloos en racistenvrij bestaan. Dat dit redelijk is mislukt, wordt elke dag weer pijnlijk duidelijk. Ook herdenk ik de mensen die op zee zijn omgekomen, de gestorven mensen in Irak, Iran, Afghanistan. Ik denk aan alle mensen in Pakistan en daarbij denk ik ook aan de kinderen, vaders en moeders die omgekomen zijn in Israël. Syrië, Amerikaanse zwarte jongeren die neer worden geschoten omdat ze schijnbaar extreem gevaarlijk zijn. Ik denk aan de mensen die omkomen in de oorlogen in Afrika. En ik denk aan de mensen die oorlogsgebieden proberen te ontvluchten, maar het niet redden, omdat ze overal geweigerd worden of onderweg naar ‘geluk’ sterven. Bloedvergieten is bloedvergieten, maakt niet uit wie het bloed aan zijn handen heeft.

Voor mij stopt herdenken niet alleen bij de gevallen slachtoffers van mijn eigen land. Het herdenken stopt voor mij niet bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Het gaat door bij de slachtoffers die mijn eigen land maakt. Het gaat door bij de slachtoffers die er gevallen zijn, vallen en nog gaan vallen.

De veteranen hebben gestreden voor de vrijheid waar we nu in mogen leven. Gelukkig! We dansen, springen, zingen en zeiken in volle glorie in die vrijheid. Ik vraag me alleen af of we deze vrijheid hebben gekregen om te beslissen over de vrijheid van anderen. Ik hoopte van niet, maar tot nu toe heb ik alleen maar bewijzen van het tegendeel gekregen. Ik hoop ergens dat de strijders van de Tweede Wereldoorlog niet hebben gestreden voor een vrijheid voor het type volk wat danst op de zeegraven van onschuldige vluchtelingen. Dat ze niet hebben gestreden voor mensen die anderen hun vrijheid niet gunnen. Voor mensen die met een gebogen hoofd straks de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog staan te herdenken, maar nog niet zo heel lang geleden lachten ze verdronken Afrikanen uit, grinnikten ze om vermoorde Palestijnse kinderen en jubelde om gestenigde moslima’s. Ik vind het nogal moeilijk te geloven dat er mensen zijn omgekomen voor de vrijheid voor dat soort mensen.

Nadat ik twee minuten stil ben geweest, gaat het leven gewoon weer verder. Ik verbaas me wat voor mensen er bestaan en die mensen beginnen weer met het uitlachen, neerhalen en uitschelden van mensen die ook recht hebben op dezelfde vrijheid die wij hebben. Wij herdenken de gevallenen en vieren onze vrijheid met een pilsje en een bitterbal, maar ik kan het niet helpen dat ik daar een nare bijsmaak bij krijg. Het vergeten, negeren en zelfs belachelijk maken van mensenleed op deze wereld, is iets waar ik meer moeite mee heb dan dat ik dacht. Maar goed, zolang het maar goed gaat met ons hier in Nederland, toch? Ook dat is vrijheid. Helaas.

8 Comments

  1. Mooi stuk waar ik grotendeels zeker achter sta! Of je meedoet aan dodenherdenking is inderdaad aan jezelf. Wel was ik woest toen ik vorig jaar op een doodstil Utrechts Domplein stond. Doodstil, behalve een groepje studenten op een dak aan de rand van het plein. Biertje, sigaretje en lekker aapjes kijken. En niet het respect om twee minuten stil te zijn. Nee, die waren lekker aan het lachen en ouwehoeren. Heel naar. Ga dan even naar binnen. Brr

    • I agree! Als je er alleen maar bent om herrie te schoppen en mensen voor het hoofd te stoten dan vind ik ook dat je moet wieberen. Dat soort gedrag wordt niet gewaardeerd. Als je niet mee wilt doen met de mensen op de Dam, Domplein of waar dan ook; prima. Ga je alleen dan wel thuis vervelen.

  2. Wat een goed artikel. Je hebt het helder geschreven en ik sta helemaal achter dit artikel. Keep up the good work!

    • Hoi Sahar! Dank je wel, heel fijn om te horen! Daan staan we samen achter dit artikel! x

  3. Marjolijn

    Helemaal zoals ik er ook over denk, fijn geschreven!

  4. Sas Sefras

    Ik zit ook op een eenhoorn regenboogjes te pissen. En ik voel je frustratie. Ik zeg ook vaak tegen mijn vriend: waarom skypt de wereld niet gewoon nu even met elkaar om even de handen ineen te slaan en wat shit recht te zetten. Schattig vind hij dat. Helaas is dat verdrietig genoeg niet de wereld waarin we leven.

    De mensen die zo rot doen hebben een grote mond en schreeuwen overal boven uit. De eenhoorn ruiters zijn iets bescheidener en uiten zich minder publiekelijk. Jij hebt dit nu op een bescheiden manier publiekelijk gemaakt. En dat heb je heel mooi gedaan. Troost je, je bent niet het enige blije eitje die gewoon wil dat het een fijne wereld is voor iedereen. Ik hoop heel erg met je mee dat dat groepje groter en groter word en verschil gaat maken. Het begint bij je stem verheffen naast hun geschreeuw en dit is een mooi begin!

  5. Onwijs mooi geschreven, snap volledig wat je bedoelt. Juist dit jaar zit er een beetje een dubbel gevoel aan bij mij, precies om de reden die jij beschrijft.

    Neemt niet weg dat ik dankbaar ben voor onze vrijheid en de mensen die hiervoor gestreden hebben natuurlijk 🙂 Maar het voelt dubbel.

Vertel ons wat jij er van vindt