Posted in Columns

“Hey mama, als jij doodgaat hè?”

“Hey mama, als jij doodgaat hè?” Posted on 8 mei 20155 Comments

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let’s klets op Instagram en Twitter.

   Foto uit 2012.

Het is in 2014 een redelijk zwaar jaar geweest. Vooral voor mijn kinderen. Zij moesten op jonge leeftijd meemaken hoe hun oma en mijn opa beide overleden in een tijdsbestek van één maand. Voor volwassenen al redelijk zwaar, laat staan voor jonge kinderen die ook nog eens gehecht waren aan deze mensen. Ook al is het heftig en moet je kijken hoe je er mee omgaat, de dood hoort er gewoon bij. Niet forceren, maar bespreekbaar maken. Tenminste dat is wat ik probeerde. Niet dat ik zo’n prater ben, maar ik zag dat vooral mijn jongste daar behoefte aan had. Nog steeds een jaar naar dato hebben we het er soms over. Eerlijk gezegd begint het mij nu te vervelen, maar dat kan ik natuurlijk niet tegen haar zeggen. Ik luister dus gedwee naar wat ze te vertellen heeft, wat ze wil bewaren omdat ze het van oma heeft gekregen en hoe erg ze superopa en oma mist.

“Oma is nu wel op een betere plek, toch mama?” Toch mama is haar stopwoordje. Overal plaatst ze dit achter. Het wordt ook heel vragend uitgesproken. De toonhoogte ligt net iets hoger dan de rest van de zin. Ik ben bezig met de afwas en de pan die ik onder handen aan het nemen ben, wil maar niet schoon worden. Misschien had ik het vuur iets minder hard moeten zetten. “Ja wijffie, veel beter.” “Waar dan?” “Geen idee, waar denk je dat ze is?” “Hemel?” “Klinkt goed,” zeg ik terwijl ik aan het boenen ben. De volgende keer moet ik echt beter op die marinade gaan letten. “Wat is er in de hemel?” “Meisje, dat weet ik niet. Ik ben nog hier.” “O, maar jij gaat ook een keer dood, toch mama?” “Ja.” Ze kijkt me aan en loopt weg naar haar slaapkamer. Ze heeft een concentratievermogen van een garnaal en besluit te gaan spelen met haar Barbies. Best prettig, want ik heb het concentratievermogen van een kapotte stoeptegel en ik heb alles nodig om die aangekoekte marinade uit die verrekte pan te krijgen.

Terwijl ik met baking soda aan de slag ga, hoor ik haar ondertussen lekker brabbelen met haar Barbies. Haar stem gaat een paar octaven hoger. “O, wat een mooie jurk heb je aan. Waar ga je naartoe?” “Ik ga naar een begrafenis.” “O jee, wie is er dood?” “Mijn moeder.” Ik hef mijn hoofd en kijk haar kant op. Hoe bedoel je; mijn moeder?! Onverstoord gaat ze verder. “Wat erg? Was ze ziek?” “Ja, heel erg ziek. Ze heeft in ieder geval nu geen pijn meer.” “Moet je niet huilen?” Aldus de ene Barbie tegen de andere Barbie. “Nog niet, maar straks vast wel.” Ik kijk nog steeds naar haar. Mond nog net niet open. Ze kijkt me aan en zegt:

“Hey mam, als jij doodgaat hè, mag ik dan je schoenen hebben?”

 

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let’s klets op Instagram en Twitter.

5 thoughts on ““Hey mama, als jij doodgaat hè?”

  1. Och die reactie van ”mag ik dan jou schoenen hebben” zo iets zei ik op 5 jarige leeftijd over haar ketting.
    Kinderen denken dan nog niet aan het verdriet van de moeder als die zou komen te overlijden , omdat die toch nog leeft. Maar het blijft natuurlijk wel een vervelende./ rare opmerking.

  2. Hahaha, geweldig geschreven! Ik moest echt lachen bij het laatste stukje, super leuk geschreven 🙂
    Naar onderwerp maar wel fijn dat ze er zo luchtig over kan doen, ik was er vroeger zo eentje die al helemaal angsty was en er zelfs al om huilde omdat ik mijn moeder niet kwijt wilde… aansteller dat ik was 🙂

Wat vind jij?