Posted in Columns

How to: doodgaan van het hardlopen (3)

How to: doodgaan van het hardlopen (3) Posted on 13 mei 20151 Comment

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

First things first: ik leef nog! Ik leef nog! Echt waar. Het gaat goed. Ik adem nog, ik functioneer nog (voor zover ik kon functioneren) en ik kan nog lopen. Al met al gaat het dus eigenlijk goed. Daarbij ben ik ook nog steeds aan het hardlopen. Hardsjokken, maar ik heb geen haast. Geen runs, marathons of wat-dan-ook voor mij. Ik wil gewoon een rondje bos kunnen rennen. Het liefst twee keer, maar laat ik eerst maar eens die ene keer voor elkaar boksen.

Van Runkeeper stapte ik over naar Nike + Running – want ik wilde ook van die leuke fotootjes van mijn bezweette harses schieten na het rennen. Nu schijnt die functie het bij mij niet te doen of te kunnen. In ieder geval kan ik het niet vinden (dus als iemand een idee heeft?!). Goed, het is al weer zo’n twee maandjes geleden toen ik de laatste ‘How to: doodgaan van het hardlopen’ schreef (deel 1 & deel 2).

En jongens, ik zeg het maar. In die twee maanden heb ik welgeteld EEN KEER (!!!!) de 5 km gelopen. En niet eens achter elkaar, maar met wat gewandel tussendoor. Gek genoeg kon het mij geen reet schelen. Ik rende 5 km men. Helemaal in mijn sas, besloot ik door te trainen en door te trainen. Want jawel, ik zou hoe dan ook de 10 km halen. Maar mijn C25K vond dat ik nog niet klaar was voor nog een 5 km. Dat ik mijn eerste 5 km smokkelde door gewoon mijn laatste kilometer te rennen buiten om C25K, vertellen we gewoon niet door. Ik heb dat gewoon gedaan. Volgehouden? Nog niet, maar ik zit nu in week 6, dag 2 van dat appie. Nog 2 weken en dan zou ik de volledige 5 km moeten kunnen rennen. Ik reken er op. Als ik dat haal, betekent het dat ik er precies een jaar over heb gedaan om een 8 weken stappenplan voor elkaar te krijgen. Wat? Nou en. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. Overduidelijk een gevalletje van de volhouder wint. Ik win. Ik ben de volhouder.

Ik ren altijd met muziek in mijn oren. Mijn concentratievermogen is namelijk echt helemaal stuk. Als ik begin te rennen zonder muziek hoor ik alles en raak ik helemaal uit balans. Dat betekent dan dat ik onregelmatig ga ademhalen, mijn tempo gaat veranderen waardoor ik niet meer weet waar ik eigenlijk mee bezig ben en voordat ik het weet denk ik aan de rekeningen die ik nog moet betalen. Mijn flow is zeg maar belangrijk. Ik moet me afsluiten van de wereld. Dat merk ik wel. Dus met een Jay Z, J Cole, Big Sean en een Pusha T ren ik de sterren van de hemel. Of ik laat de zon feller schijnen. Overigens luister ik die muziek per toeval, want goed, dat staat nou eenmaal op mijn telefoon en ik vergeet elke keer nieuwe muziek erbij te zetten.

Vind ik hardlopen leuk? Nee. Hm, dat is misschien niet helemaal waar, want anders zou ik het niet doen. Ik vertelde van de week dat ik het schaar onder mijn drie favoriete sporten. Ik was daar eerlijk, maar het is sport jongens. Kom op. Ik ben geen #fitgirl en al helemaal niet #dedicated. Hoewel, ik toch wel van mezelf eis dat ik minstens die 10 km ga halen (maar eerst 5, take it slow). Misschien toch iets meer #dedicated dan ik wil toegeven. Anyway, hardlopen is leuk als je er eenmaal mee klaar ben en merkt dat je stappen hebt gezet. Dat je ontwikkelingen hebt ondergaan. Dat je vooruit bent gekomen. Dan ben ik echt wel trots op mezelf. Ook al betekent dit dat ik maar een halve kilometer meer heb gerend die ene dag. Besef dat ik aan het begin he-le-maal doodging van 1 minuut rennen en dat ik nu 20 minuutjes achter elkaar ren. Dit betekent niet dat ik dit doe zonder vallen en opstaan, want omg wat wil ik soms graag opgeven en in het gras gaan liggen. Zelfs nu ik er bijna ben en mijn grenzen kan verleggen.

Mijn kuiten, mensjes, ze doen soms zo’n pijn. Mijn knieën zeggen soms dat ik moet ophouden, mijn hoofd roept nog steeds soms dat ik het niet kan. Ik lijk er steeds minder moeite mee te hebben om te zeggen tegen mezelf dat ik gewoon moet gaan. En ik ga gewoon. Zonder mokken. Het gaat zelfs zo lekker, dat ik bijna elke dat zou willen gaan. Bijna. Dus soms ren ik twee dagen achter elkaar en soms om de dag. Op een dag kom je daar waar je wilde zijn en op de andere dag niet. It’s all good.. Op mijn dooie gemak. Ik heb namelijk niks aan niemand te bewijzen. Behalve aan die zombies, want die zijn nog steeds onderweg. Ik ga ze eruit rennen, ik voel het!

Lees mijn hier & hier mijn eerste twee ‘how to: doodgaan van het hardlopen’.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

1 thought on “How to: doodgaan van het hardlopen (3)

  1. Wat leuk om te lezen haha! Zo begon ik ook met hardlopen… Als je eenmaal merkt dat je beter wordt, ga je er vanzelf van houden! En misschien ook wel niet, des te knapper is het van je dat je doorgaat. Goed bezig hoor!!

Wat vind jij?