Posted in Columns

Ik heb ook een mening over plus size, straight size, curvy en inbetweenies!

Ik heb ook een mening over plus size, straight size, curvy en inbetweenies! Posted on 13 november 20145 Comments

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Hoi! Ik kom even tussendoor alle commotie fietsen met mijn mening over plus size, curvy, straight size en inbetweenies! Kan toch wel? Heb je tijd? Ga maar even achterover zitten, want dit is heus geen stuk van 400 woordjes. Hier heb ik echt een beetje tijd ingestoken, omdat ik namelijk echt een keer probeerde wat zinnigs te zeggen. 

In de modewereld (voor het gemak schaar ik daar ook de media even onder) is namelijk dat in de modewereld een plus size vanaf maat 38 begint, maar in de ‘echte’ wereld zal je nooit durven zeggen dat een maat 38 een plus size is. Dat is namelijk een hele normale maat, niet? Ik vind van wel en jij waarschijnlijk ook, maar daar gaat het dus fout.

Wij bepalen namelijk niet wat normaal is. De media bepalen dat voor ons en wij slikken dat. Wij vinden het na al die jaren niet meer dan normaal dat iedereen op een poster, abri, billboard, op televisie en in tijdschriften geen grotere maat heeft dan een straight size (maat 32-34-36). We weten niet beter, het is er namelijk zodanig bij ingeslopen (door onze strot geduwd) dat we het zien als gewoon. Er zit geen kwaad in. Zo zien modellen er nou eenmaal uit. Het feit dat er heel veel vrouwen zich gaan meten aan dit beeld en onzeker worden over hoe zij er zelf uit zien – omdat het dus niet overeenkomt met dit beeld – en een negatief zelfbeeld is geboren. Goed, dat is natuurlijk collateral damage voor de media, zolang het product wat het model aanprijst maar wordt verkocht. En dat gebeurt. Niks aan de hand.

We pompen het zelfvertrouwen wel weer omhoog met artikelen hoe ze binnen no time hun buik kunnen omtoveren tot de buik van Beyoncé of Doutzen Kroes’ kunnen reddingsboeien zijn die de media aangrijpen om ervoor te zorgen dat het beeld van de ‘perfecte vrouw’ maar kan blijven bestaan. Zodra vrouwen hulp krijgen bij het worden van die vrouw, zal het product verkocht blijven worden. Dat het negatieve zelfbeeld alleen maar vergroot wordt, dat doet er niet toe. Daar kunnen meer fitnessartikeltjes over geschreven worden of 10 manieren om die overtollige kilo’s kwijt te raken. En heel sporadisch komt het voor dat er een ‘normale’ vrouw in de media komt te staan, zodat wij ons daar allen in kunnen herkennen en kunnen roepen van ‘zie je nou wel, zij gebruiken tenminste normale mensen!” Echt, de mens is echt te makkelijk in de maling te nemen. Vrouwen zijn ziekelijk uiterlijk bewust, dus er zal altijd wel een artikel in een tijdschrift staan wat gericht is op het krijgen van het perfecte lichaam. Maar ooit gedacht dat je lichaam al perfect is, zoals het is?

Op dit moment vindt er een echte verschuiving plaats. Een verschuiving in wat (veel) vrouwen willen zien, maar ook over hoe vrouwen zich willen voelen. Vrouwen willen niet meer dat er verschillende fitnessgeheimpjes door hun strot worden geduwd om dat perfecte lichaam te krijgen. Hoezo is het lichaam wat ze hebben niet nu al perfect? Waarom moeten er zoveel-honderd-squats per maand gedaan worden om een Kim Kardashian ass te krijgen? Waarom is onze ass niet al goed zoals-ie is? Nee, alles moet aangepast worden. Je buik is te slap, je kont is te plat, je armen zijn niet strak genoeg en je benen.. tja.. je benen mogen heus wel een paar rondjes hardlopen gebruiken. Alleen de verschuiving krijgt op internet een totaal eigen leven. Er is een echte curvy-inbetweenie-plussize bom afgegaan en ineens komen vrouwen ervoor uit dat ze trots zijn op hun iets te dikke kont, jiggly bovenbenen en bolle buik. Het mag weer. Je mag weer een volle meid zijn en daar trots op zijn.

“Ja, maar dat mocht al hoor”, hoor je dan links en rechts voorbij komen. Klopt. Dat mocht ook al. In het echte leven. “Je moet er gewoon lak aan hebben wat de media zeggen dat perfect is. Daar moet je gewoon doorheen kunnen kijken.” Misschien is dat waar, maar helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Als je altijd leest en ziet, waar dan ook, hoe ‘mooi’ er nou eigenlijk uitziet en je ziet er niet zo uit, hoe ga je er dan voor zorgen dat je dat beeld los kan laten? Voor de een uiteraard moeilijker dan de ander, maar nu mag het. Nu zijn er vrouwen verspreid over het internet die zorgen voor herkenbaarheid. Waar je naar kan kijken als vrouw en dat je dan inderdaad kan denken van: ‘Ja, ik ben wel mooi zoals ik eruit zie‘. De media heeft daar niet echt in meegeholpen, lijkt me.

In de media en mode ben je als vollere vrouw nog steeds ondergewaardeerd. De veiligere weg is om te kiezen voor wat we kennen. Dat zijn de prachtige, slanke modellen die perfectie schijnen te belichamen. Het is anno nu niet meer de enige perfectie, dat maakt het zo mooi. De opmars van allerlei verschillende vrouwen met verschillende maten (en verschillende huidskleuren) zorgen ervoor dat iedere vrouw op de wereld zich ergens in kan herkennen. Dat zij zien dat succesvolle, mooie en gewaardeerde vrouwen soms ook maat 48 hebben, een donkere huidskleur hebben of dat ze maat 36 hebben, helpt het zelfbeeld positiever te maken.

De vrouwen in hokjes indelen die totaal niet stroken aan het perspectief van de werkelijkheid, is niet heel erg handig. Er zijn hokjes voor op professioneel gebied en er zijn hokjes op het gebied van het echte leven. Plus size in het echte leven staat inderdaad niet gelijk aan plus size in de modewereld. Perfectie in de modewereld staat niet gelijk aan perfectie in de echte wereld. De media slaat hier dan ook de plank mis. De herkenbaarheid valt weg, maar nu zijn vrouwen niet meer onzeker over zichzelf, nee ze gaan op zoek naar iets waar ze zichzelf wel in kunnen herkennen, waardoor ze gemakkelijker een middelvinger op kunnen steken naar wat de media nog steeds probeert te verkopen. Zogenaamde perfectie.

Ik snap dat vrouwen in hokjes ingedeeld worden op professioneel vlak. Ook al is de invulling van de hokjes op professioneel gebied echt te triest voor woorden. De hokjes laten in ieder geval wel zien dat er in de media ook langzaamaan een verschuiving plaatsvindt. Deze verschuiving moeten ze ook kunnen benoemen, deze moet onderscheid kunnen maken tussen alles wat er al is geschreven, gedrukt en gelezen is. Een kop die zegt dat vrouwen in een modespread staan, trekt tegenwoordig lang niet zoveel aandacht als curvy vrouwen in een modespread. De media weet wat de vrouw wil zien en speelt daar door middel van hokjes op in. Trekt lezers, weet je.

Ik kan ik niet echt een punt maken van de hokjes. Het is niet helemaal oké hoe het nu ingevuld wordt en ik zie ook liever dat vrouwen gewoon vrouwen worden genoemd in plaats van curvy vrouwen, inbetweenies, plus size vrouwen en straight size vrouwen, maar vooralsnog vindt er in ieder geval een verschuiving plaats. Alleen daarvoor kan ik applaudisseren. Met de goede hoop dat vrouwen ooit een keer ‘gewoon’ vrouwen worden. Maar tot die tijd ben ik gewoon een curvy inbetweenie, soms jaloers op straight size vrouwen die soms wel eens een plus size model zou willen zijn.

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

5 thoughts on “Ik heb ook een mening over plus size, straight size, curvy en inbetweenies!

  1. Dit vind ik dus ooook. Je beschrijft perfect mijn gevoel hierover. Waarom zijn we niet allemaal vrouw? Ik snap er helemaal niets van! Waarom moeten we benadrukken wie welke maat of welk figuur heeft? Fuck die shit! Elke keer sleep ik mezelf jankend naar de sportschool omdat het maar moet, niet omdat ik het wil. Want de waarheid is: als ik eigenlijk geen probleem heb met mijn lichaam, waarom zouden anderen dat dan wel mogen/moeten hebben? En natuurlijk helpt het ook niets, als je het niet echt zelf wilt. Ik ben heus wel van mening dat ik gezond wil blijven en dat morbide obesitas dus niet echt handig is, maar ik ben een vrouw, een vrouw zonder maat 34/36 maar wel een gelukkige en mooie vrouw.

    1. Ik ben van mening dat sporten alleen moet als je het wil. Ik wil bijvoorbeeld hardlopen, omdat het mijn hoofd leegmaakt en ik me daarna goed voel. Ik doe het niet omdat ik nodig wil afvallen. Sinds eten geen rol meer speelt in mijn leven als comfort maar als middel om te overleven, voel ik me zoveel relaxter. Gezond blijven heb je uiteraard in eigen handen, dat is ook natuurlijk de belangrijkste insteek!

      En je bent inderdaad een mooie vrouw. Zonder maat 34/36 en dat is OK!

  2. Wauw, Top.
    Al voel ik me soms wel wat op sommige dagen dik met mijn maat 38. Meestal heb ik dan een reep chocolade, een zak chips en wat pinda’s in mijn maag weggespoeld met een wijntje.

    Het enige minpunt in je stuk is je taalgebruik. Je schrijft continu de media in enkelvoud, dit is jammer. “de media bepalen” is namelijk het correcte gebruik. Snel aanpassen en deze reactie verwijderen. Dit gaat je best bekeken blog worden!

    Good luck chick! Je rockt hem.

    1. Ik heb ook dagen dat ik een chocolaatje en een chipje wegspoel met en een wijntje en dan denk ik soms ook wel eens van.. “oh oh”, maar je bent alsnog ook nog gewoon een vrouw die daar soms behoefte aan heeft.

      Thanks voor correctie, serieus nooit geweten (suf eigenlijk, want het is erg logisch)! Aangepast en ik laat je reactie gewoon staan 😉

Wat vind jij?