Posted in Columns

Janken? Ik zal je een reden geven om te janken!

Janken? Ik zal je een reden geven om te janken! Posted on 9 april 2014Leave a comment

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

63Als je kinderen krijgt, krijg je geen handleiding erbij. Er zit geen gebruiksaanwijzing op het rug van het kind gedrukt dat vertelt wat je wel en niet mag doen. Wat wel of niet verstandig is en wat misschien niet heel erg handig is of misschien wel heel handig. Je hebt bijvoorbeeld de Klassieke Verse Mama Fout: alles perfect willen doen.  Dat gaat namelijk gewoon niet. Ik bedoel kijk mij.

Nu ben ik hier niet om ouderlijke tips te geven. Bovendien heb ik helemaal geen zin om te doen alsof ik dol ben op kinderen en daarnaast zou ik nooit durven beweren dat ik een goede betrokken geïnteresseerde moeder ben. Sorry, ik pas gewoon niet in het hokje moeder. Ik hou van mijn kinderen, elke dag overleven ze en hebben ze eten. Dat maakt mij genoeg moeder. Vind ik. 

Ayway; ik heb flaws. Echt. Ik ben niet foutloos. Jezus, ik kan zoveel dingen verkeerd doen. Ik ben bijvoorbeeld soms veel te streng voor de een en veel te los voor de ander. Ik kan schreeuwen tot ik er zelf koppijn van krijg. Mijn bek is grof, dus ook tegen mijn kinderen. De een noemt het direct, de ander asociaal. Het is wat het is, denk ik dan maar. Ik maak mijn kinderen belachelijk, zet ze in de zeik en zal geen moment twijfelen om ze te klieren. Als ze gaan janken om niets, geef ik ze een reden om te janken. Als ze te laat thuiskomen, laat ik ze met een gerust hart een week binnen zitten zonder televisie, xbox, barbies of wat dan ook. Een week niks kunnen doen, omdat niks mag. Tja, moet je maar niet te laat thuis komen. Oh ja en met mij valt niet te discussiëren. Ik zeg nee, dus het is nee. Kan je argumenten hebben waar je de Tweede Kamer nog van om laat valllen, het kan me niet schelen. Daarnaast krijg ik jeuk van tegenspraak en is alleen een ja of nee onacceptabel. Ik kick op ‘ja, mama’ en ‘nee, mama’. Als ze ouderen niet aanspreken met u, blijf ik ze net zo lang aan hun kop zeiken dat ze mij uit pure ellende zelfs met u gaan aanspreken. Oh nee, met mij valt niet te spotten. Oké, misschien soms een beetje.

Ik ben namelijk niet altijd even consequent. Ik heb mijn ‘favoriete’ kind. De een snap ik gewoon beter dan de ander. Tegen de een ben ik liever dan de ander. Niet omdat ik de ander niet mag of zo, maar de een is zo fragiel, zo klein, zo koetsjiekoetsjieschattig. De ander is zo groot, een beer, een mini Hulk Hogan en stoer. Terwijl de ander gevoeliger is dan de een. Bovendien is de een echt een brute aansteller. Verwend en mutserig. Ik mag dit allemaal niet zeggen? Jawel hoor. Dit zijn mijn fucking kinderen, daar mag ik over zeggen wat ik wil.  Ik knutsel, klei en teken niet met ze. Bordspellen hebben we geeneens. Oh jawel, maar als we ze hebben, heb ik ze dus niet gekocht. Als ik ergens geen zin in heb, zeg ik dat ik geen zin heb en dat ze zichzelf moeten gaan vermaken.

Ja. Ik heb fouten. Heel veel fouten zelfs.

Gelukkig blijf ik niet vriendelijk als mijn kind besluit jankend op de vloer van de buurtsuper te gaan liggen, omdat hij zijn zin niet krijgt (ik stap over je heen, laat je liggen en je zoekt het maar uit. You ain’t mine). Gelukkig sta ik niet een kwartier voor het danoontjeschap te discussiëren met een kutjong van 3 welke merk hij mag nemen (ik pak het gewoon en je doet het er maar mee). Ik dank Somebody op mijn blote knietjes dat ik niet het geduld heb om met kinderen om te gaan die schreeuwen tegen hun ouders en ik ben nog blijer dat ik weet dat ik je arm breek als je als mijn kind zijne het lef hebt mij te slaan. Bovendien ben ik blij dat ik geen grote bek tolereer en dat ik ze absoluut niet altijd hun zin geef.  Ik ben blij dat ik mijn kinderen aan hun enkels terug hun bed in slinger als ze ook maar denken dat ze eruit kunnen komen voor onzin. Het opruimen, afstoffen en stofzuigen van hun kamer heb ik gedaan tot ze drie waren en afwassen doen ze al sinds ze boven het aanrecht uitkomen. Ze brengen hun borden en mijn borden naar de keuken. En ik ben daar blij om, ontzettend blij.

Want jezus, wat zou ik mezelf haten als ik een kind gecreëerd zou hebben wat ging huilen omdat het geen BMW zou krijgen voor zijn verjaardag. Ik zou mijn dochter vermoorden als ze zou stampvoeten om Louboutins (dat is mijn werk) en ik zou haar eigenhandig rode zolen geven. Ik zou in paniek raken als mijn zoon zich gedraagt als een verwende teringgozer die maar wat doet met zijn leven omdat mama het allemaal wel voor hem regelt, of dat mijn dochter mijn creditcards leegtrekt omdat ze de waarde van spullen en geld niet kent. Daarbij moet je overigens wel stampvoetende, krijsende, jankende kinderen visualiseren, want ja, zo kregen ze eenmaal hun zin. Of misschien gaan ze wel op hun 18e in de buurtsuper op de grond liggen, omdat je die avond geen pizza wil maken.  Ik ben blij dat ik niet genoeg tijd heb om ze te geven wat ze willen, om ze dood te verwennen. Ain’t nobody got time for that. Ik in ieder geval niet.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Wat vind jij?