Kankeronderzoek

Het moment dat ik besefte dat ik een paar maanden geleden écht 30 zou worden, was toen er een envelop in mijn brievenbus zat waarop met grote letters stond geschreven “Bevolkingsonderzoek Zuid-West”. De brief. De brief waar ik helemaal niet bang voor hoef te zijn, maar waar ik wel bang van word. Het onderzoek voor baarmoederhalskanker. Als je je daar voor moet laten onderzoeken, ben je oud. Of in ieder geval 30. Of bijna.

De brief belandde ergens in een hoek, onder het mom ‘oh, dat doe ik nog wel een keer’. Een maand of twee later kreeg ik een herinnering, om vervolgens pas weer weken later een afspraak te maken. Ik weet niet waarom ik dat doe. Misschien ben ik bang voor het onderzoek, maar ik ben sowieso bang voor de uitslag. Of nou ja, bang. Zenuwachtig.

Hoe ouder ik word, hoe meer mensen om me heen te maken krijgen met kanker. Mijn oma overleed aan kanker, een vriendin heeft haar borsten preventief laten afzetten omdat ze 85% kans had op borstkanker, moeders van vriendinnen hebben kanker en eigenlijk is het een grote pleuriszooi (als je me een beetje kent weet je dat ik daar eigenlijk kanker wilde schrijven, maar ja, hè). Ik ben niet snel ergens bang voor, maar ik denk dat mijn grootste angst kanker krijgen is. Of kankercellen dragen. Ik word er helemaal neurotisch van.

“Maar als je zo bang bent om kanker te krijgen, waarom maak je die afspraak dan niet eerder?” Nou, omdat ik dus zonder onderzoek ook geen uitslag krijg. Zonder uitslag weet je lekker niks en met niks kan je onbezorgd verder leven. Dat zie ik prima zitten, dus doe ik dat.

Tot het toch begint te knagen. Vriendinnen die zeggen dat ik het moet doen, want bij hen is er toentertijd wat ontdekt in de eierstokken en door dat onderzoek kon dat allemaal weggehaald worden en zo konden zij weer onbezorgd verder leven. Verdomme.

Dus, ik pakte vandaag de telefoon op en besloot met de beentjes wijd te gaan voor de eendenbek en de wattenstaaf. Ik ga dat onderzoek doen. Het is het wijste wat ik kan doen en ik moet wijze beslissingen nemen. Ik ben immers al 30.

Bovendien is er toch niks aan de hand. Mijn baarmoeder en eierstokken zijn fly motherfuckers die zich niet laten kisten. Maar ik blijf stiekem een beetje zenuwachtig.

 

5 Comments

  1. Nancy Heere

    Oh. Trouwens. Bij mij zijn er ook een aantal plekjes destijds verwijderd van my uterus, like I told you. – preventief, anders kans op eventueel K later. Shocked the hell out of me, maar wat ben ik blij dat ik een hypochonder ben. Dus again: goed zo, meis. X

  2. Ik kreeg hem voor het eerst 2 weken geleden. Hier in België is het vanaf 25 jaar! En dan om de 3 jaar volledig terugbetaald… Ik ben zelfs nog nooit naar een gynaecoloog gegaan dus ik ga het nog even uitstellen. Vind het ook heel eng allemaal.

  3. Ik heb de brief twee jaar laten liggen..misschien twee en een half :). De afspraak maakte ik bij een vrouw, niet mijn eigen huisarts en dat maakte het makkelijker. Mijn onderbroek uittrekken duurde langer dan het onderzoek zelf… wat dat betreft was het appeltje eitje.

    Gaat helemaal goedkomen!

Vertel ons wat jij er van vindt