Posted in Columns

Kantoor, fruithapjes en schoolfoto’s

Kantoor, fruithapjes en schoolfoto’s Posted on 10 juni 20125 Comments

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Ik ben werkelijk waar als de dood een muurbloempje van de maatschappij te worden. Dat verklaart misschien waarom ik mijn leven altijd zorgvuldig heb ingedeeld met hindernissen. Ingewikkelde hindernissen die me regelmatig op mijn bek laten gaan. Dat is zeg maar wat ik doe. Vier afgebroken opleidingen en nu eindelijk eens een die ik binnenkort mag afronden. Als ik gewoon normaal had gedaan, had ik misschien wel vier diploma’s gehad van die vier opleidingen. Niet dat ik zou weten wat ik daar mee zou moeten. Maar het gaat om het idee.

Ik schijt in mijn broek voor structuur. Elke dag hetzelfde refreintje, elke dag netjes naar bed om elf uur om weer op te staan om zeven uur, elke dag op gezette tijden eten, elke dag gesprekken met dezelfde mensen in hetzelfde kantoor over dezelfde dingen. Ik wil nu al bijna mijn haren uit mijn kop trekken van ellende. Verhalen over kleinkinderen die ik niet horen wil, verhalen over weekenden waar ik niet op zit te wachten, verhalen over hoe het kind een fruithapje at of nog erger: dat ze schoolfoto’s gaan laten zien van hun kinderen. Long hair, don’t care. Ik moet al gillen bij de gedachte.

Tegenwoordig roept de hele wereld je toe dat je moet doen wat je wilt en vooral moet doen waar je van houdt door middel van tegeltjeswijsheid via Facebook en Twitter. Je moet vooral doen waar je van houdt, alleen dat maakt je gelukkig! Ik ben helemaal voor als het gaat om blije mensen die leuke dingen doen. Dingen waar ze van houden en daardoor ook nog eens hun rekeningen kunnen betalen. Helaas is dat weggelegd voor een klein deel van onze bevolking. Uiteindelijk beland je vaak genoeg in een 9 tot 5 baan waarbij je altijd uitkijkt naar het weekend en elke vrijdag THANK GOD IT’S FRIDAY roept. Wat ben ik daar bang voor!

Maar wat nou als je niet weet waar je van houdt, wat je wilt en wat je leuk vindt? Ben je dan direct ongelukkig? Ik weet het niet. Ik weet ook niet wat ik wil en waar ik van houd en wat ik leuk vind. Toch ben ik niet direct ongelukkig. Hooguit een beetje gefrustreerd. Want het zet me soms aan het denken. En als ik begin te denken is het hek van de dam. Ik kan dan niet meer stoppen he. Ik ga alles kapotdenken en sufanalyseren tot ik ineens alles stom vind. Dan ga ik nadenken wat ik anders had kunnen doen, of wat ik nog zou kunnen veranderen. Dat soort dingen. Terugkijken is zeg maar echt mijn ding. Zou ik niet moeten doen, maar hey, mijn hersenen doen nou eenmaal wat ze willen.

Ik ben mijn eigen grootste frustratiebron. Er is niks ergers dan lijnrecht tegenover jezelf staan en alles wat je denkt leuk te vinden, zelf weer kapotdenkt. Ik vind het belachelijk en ik zou er echt even mee op moeten houden. Alleen ik denk dat ik er pas mee op kan houden als ik iets heb gevonden waar ik mijn hart en ziel ik kan leggen. Iets wat ik altijd leuk zal blijven vinden. Ook al is het moeilijk. Ook al heeft het hindernissen. Ook al word ik er helemaal gestoord van. Maar dat lukt me nog even niet.

Schrijven! Hoor ik mensen roepen. Dat is jouw ding. Dat kan jij. Dat is jouw talent. Ja, leuk. Dat is mijn talent. Daar houd ik van en dat vind ik leuk. Maar dan ga ik weer denken he. Stel je voor dat schrijven mijn beroep wordt. Wat dan? Dan moet ik dingen gaan schrijven die ik niet wil schrijven. Of dan wordt schrijven ineens moeten. En zodra ik moet gaan moeten, dan gaat het helemaal fout. Want ik kan dan ineens niet meer schrijven. Ineens weet ik niet meer en plotseling kan ik niet meer denken. Nee, dan niet he. Die hersenen, ik snap nog steeds niet zo goed wat ik er aan heb als ze niet doen wat ik wil. Wanneer ik wil. Helaas heb ik mijn gedachten die mijn hersenen produceren nog niet onder controle.

Ik denk dat ik tot die tijd maar gewoon blijf denken over wat ik wil, waar ik van houd en wat ik leuk vind. Ooit komt het wel. En zo niet, ga ik maar gewoon naar kantoor van 9 tot 5 en vertel ik die mensen daar dat hun kinderen me niet boeien en dat ze dat fruithapje door hun eigen strot mogen duwen

Dit stuk is geschreven voor het podium Paginagroots, met als thema Frustratie. Paginagroots is het nieuwe Rotterdamse podium voor jong taalent (geen spelfout). Voordrachten, zang, rap en spoken word: door iedereen, voor iedereen. Van humor tot hiphop, van poëzie tot proza. Letterkunde op z’n frist! Paginagroots is een initiatief van Derek Otte.

 

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

5 thoughts on “Kantoor, fruithapjes en schoolfoto’s

  1. Goed stuk.
    (mierenneuker dat ik ben: “Ook al wordt ik er helemaal gestoord van.” t-tje teveel?)
    En herkenbaar inderdaad.
    Neem van mij aan: het komt nooit!
    Er komt alleen op een gegeven moment wat bij: meer terugkijken (jouw ding) en je beseffen dat je er meer tijd op hebt zitten (allemaal niet ten volle benut) dan dat je waarschijnlijk nog te gaan hebt.
    En dan krijg je nog meer haast.
    Voor u is het gelukkig nog lang niet zo ver!

  2. Herkenbaar is het zeker, dat kapotdenken.
    ik ben vooral bang om werkloos te worden terwijl ik nog niet eens afgestudeerd ben (al is het voor binnenkort). En ik ben ook bang om eeuwig thuis te moeten wonen omdat ik geen geld heb omdat ik werkloos ben. steljevoor. hellup?

  3. Alles wat jij omschrijft, voel ik zo.. Ik zit nu op zo’n kantoor.. met collega’s die hun leven al op hun 18e hebben uitgestippeld en dat scenario koste wat kost uitvoeren. Die van alles om hen heen wat afwijkt van dat vooropgezet plan, zowel zakelijk als privé, tot drama bombarderen. Ik hoor en schouw het zwijgend aan en glimlach (evil) een keer lief…

Wat vind jij?