Kindvrije horeca: Kan je dat rotjong thuislaten?

kindrestaurant

Alsjeblieft, dankjewel.

Als ik uit eten ga, wil ik niet lastiggevallen worden door van die shitkoters die continu blijven jengelen. Onder geen beding wil ik zo’n rotjong langs mijn tafel hebben lopen die met een snottebel mij recht in mijn gezicht aankijkt, terwijl hij bijna met z’n gore vette peutertengels mijn friet van mijn bord pakt. En zo’n tierende etterbak die alleen maar ijs wil vreten? Ik ben in staat om dat jong zelf in de vriezer te proppen en dan per ongeluk expres te vergeten. Ik word er onnoemelijk ziek van ik, als rustige restaurantbezoeker, maar lastiggevallen moet worden me het gekrijs van die onopgevoedde shitkoters. Minder, minder, minder! Een pamper op de deur met een groot rood kruis erop. Kinderen zijn VERBOTEN! Het moment dat een gezin wordt geweigerd aan de deur, zal euforie zijn. Genieten zal ik terwijl ik mijn medium rare steak aansnijd en mijn gebakken aardappeltjes in de goddelijke mayonaise doop. Mijn ogen zullen glinsteren en er is niets meer wat mijn dag dan stuk kan maken. Hemels.

Uiteraard snap ik dat je geïrriteerd raakt door jengelende en jankende koters, als je besluit uit eten te gaan na een week hard werken. Je plan is natuurlijk om een lekkere malse steak te verorberen. Hier heb je al een week naar uitgekeken. Je vindt dat je het hebt verdiend. Nu is het tijd om eens lekker te ontspannen. En al heb je het niet verdient, lekker eten is iets waar ieder mens recht op heeft. Eten in een gezellig restaurant, waar er alleen rustgevende muziek uit de boxen komt. De amuses worden op tafel gezet. Je kijkt er verlekkerd naar, het lonkt naar je. Je pakt de amuse op en wilt het in je mond steken.

En dan..

“MAMA, IK WIL GEEN FIKADEL IK WIL KIPNEGGET!”

De amuse haalt je mond niet, je draait je ogen 360 graden rond en je glas witte wijn trilt zo hard op tafel dat het bijna eraf valt. De verschrikking der verschrikkingen is net het restaurant binnengekomen. Je rust is verstoord en je wilt eigen je bestelling annuleren en zo snel mogelijk naar huis. Eten bestellen lijkt ineens een hele aantrekkelijke optie. Maar nee! Verdomme, je hebt recht op dit godenmaal. Die kutkoters zullen dit niet van jouw afpakken. Je brengt de amuse opnieuw naar je mond en probeert je tanden in de zachte geitenkaas te zetten.

En dan…

“MAMA, IK VINNUT HIER NIE LEUK IK WIL NAAR DE MEKDONALS”

Je laat de amuse vallen en het beland ondersteboven op je tafel. Je ademt in en probeert geduld op te brengen, maar van binnen begint je bloed te koken en wil je eigenlijk dat kind ondersteboven in de prullenbak van de dames WC deponeren. Fucking kutkinderen ook altijd met hun gekrijs. Dit zeg je tegen jezelf, maar het liefst wil je even tegen pa en moe zeggen dat het rotjong z’n takkekop moet houden. Ik snap je.

Ik ben moeder van twee prachtige bakbeestjes van kinderen. Maar op het moment dat deze bakvisjes tegen mij proberen te schreeuwen, duw ik er heel snel een frietje in en daarna duw ik ze van hun stoel. Dit zou het ultieme moment voor mij kunnen zijn om te vertellen wat voor een geweldige ouder ik ben. Dat mijn kinderen wél zijn opgevoed. Zij kunnen zich namelijk wel gedragen in restaurants. Ik heb ze immers opgevoed, duh. God, ze durven niet eens zonder te vragen van tafel. Laat staan dat ze ook maar bedenken dat ze kunnen gaan jengelen en janken op het moment dat ik mij bevind in een restaurant. Oh, wacht, ik pakte het moment toch. Maar nee, ik ben geen geweldige ouder en ik haat andermans kinderen ook in restaurants. Die kinderen jengelen, hebben snot aan hun neus hangen en ik wil ze met alle liefde die ik heb voor kinderen van hun stoel afduwen. Oh, en die ouders? Die wil ik laten verzuipen in zo’n urinoir. Echt.

Alleen wat nou echt vervelend is, is dat zij ook het recht hebben om uit eten te gaan. Mét die wandelende luiers. Ik weet het. Echt belachelijk. Het moment dat een restaurant kinderen gaat verbieden, dan gaat het een beetje lijken op ‘voor Joden verboden’ en ‘no colored allowed’. Zie je het? Of ben ik de enige die die vergelijking maakt en speel ik het spelletje nu buiten mijn boekje? Hoe wil je kinderen gaan weigeren uit de horeca? ‘Voor kinderen verboden’, ‘Kinderen niet toegestaan’, ‘stop een sok in je kind z’n kop’? Het zijn maar een paar ideetjes, maar of het haalbaar is? Ik weet het niet.

Ik kan mij geen moment herinneren dat ik in de horeca was en dat ik genoot van schreeuwende kinderen. Sterker nog; ik zat altijd tegen mijn kinderen te klagen als ik werd gestoord door kinderen van anderen. Ik kan me niet herinneren dat ik mijn ogen niet draaide voor kinderen van anderen terwijl ik lekker mijn spicy tuna roll naar mijn mond bracht.

Kinderen in een restaurant zijn vervelend. De ouders van die kinderen zijn kut. Maar ik denk dat het niet haalbaar is om kindvrije horeca waar te maken. Kan het wel? Bel me dan even, dan kom ik daar eten. Heb ik een excuus om mijn kinderen thuis te laten. “Sorry jongens, mama gaat uit eten en jullie mogen daar niet komen, okédoei!”

Disclaimer: Later moet er dan niet gezeurd worden over volwassen die zich niet kunnen gedragen in de horeca. Zij hebben het immers nooit geleerd, ze waren niet welkom in bepaalde horeca.

Disclaimer II: Do I really care? No. Ik ga uit eten met en zonder kinderen. Ik ga eten waar kinderen en geen kinderen komen. Het zou wel écht fijn zijn als dat soort kinderen – die ik lekker overdreven beschrijf – door ouders in bedwang werden gehouden. Zou ik wel heel fijn vinden. Dan dan weer wel. Het kind moet dit leren en de ouders zijn op deze wereld om dat kind dat te leren. Zelfs ik snap dat de kinderen daar niks aan kunnen doen.

15 Comments

  1. Ik snap je irritatie. Aan de andere kant zijn luid bellende volwassenen of volwassenen doe net iets te hard hun voorwaarden van de scheiding bespreken aan een restauranttafeltje ook irritant

  2. Het is een vervelende kwestie. Nu, laten we eerlijk zijn, het gebeurt in de beste families, dat de kinderen al eens mee op restaurant vertoeven.

    Ik ben inderdaad van mening “learning through action” , dus op tijd en stond je kind meenemen op restaurant is nodig, maar dan is het ook nodig dat je duidelijk maakt aan je kind dat een restaurantbezoek verbonden is aan regels. Wij gaan regelmatig op restaurant met kinderen, maar dan kiezen we een kindvriendelijk restaurant (dan hebben de andere restaurantgangers geen recht van klagen, vind ik). Ik neem ook altijd een kleurboek en stiften mee, en als de kinderen luidruchtig worden of jengelen is het time-out buiten. We gaan terug binnen als het kind belooft zich te gedragen.

    Natuurlijk hoef je je kinderen niet mee te nemen in een chique établissement, maar een snelle lunch moet kunnen.

    Je frustratie tov jankende kinderen is zeker terecht, maar de fout ligt vaak bij de ouders die er niet op reageren.

    • Hoi Ester,

      Zeker ligt het aan de ouders. Kinderen zijn maar kinderen, die moet je dit soort dingen aanleren. Het gebeurt iedereen, maar ik denk dat we het eens zijn dat het inderdaad aan de manier van aanpakken ligt. 🙂

  3. Grappig, ik dacht: er komt vast een verrassende, relativerende, volwassen twist aan het eind maar niet dus. Begrijp me niet verkeerd, ik heb kinderen en geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om ze mee te nemen naar een restaurant want dat eet gewoon niet relaxed dus ik zie de meerwaarde niet. Maar eerlijk gezegd begrijp ik de heftigheid van je stuk niet en vind ik het écht te ver gaan. Maar goed, ieder zijn mening.

    • Wat vind je precies te ver gaan? Er is geen volwassen twist, dat klopt. Zodra het over kindvrije horeca gaat, is het of je wilt het of je vindt het compleet onzin (tenminste, wat ik heb meegekregen van deze discussie).

  4. Ik snap de frustratie wel, ik vind ze namelijk ook ontzettend irritant. Stiekem irriteer ik me het meest aan de ouders die er niets van zeggen en het maar normaal vinden..
    Wat vaak wel helpt is gewoon wat later uit eten gaan. Dus niet om 5/6 uur, maar om een uurtje of 7/8. Dan liggen de meeste ettertjes gewoon in bed.

    • Het zijn ook de ouders die schuldig zijn. Die arme bakbeestjes kunnen er ook helemaal niets aan doen. Bedtijd, de beste tijd 😉

  5. Oh heerlijk, ik hou van dit soort “knipoog artikelen”! “Stop een sok in je kind z’n kop” ook echt! Whahaha hilarisch Thamar 😀 Vanavond gaan wij toevallig uit eten. Met Noor. Een heel lief shitjong van net een jaar oud. Ik denk dat ik maar een extra paar sokken mee neem. Gewoon voor de zekerheid. 😉 xx

  6. Je hebt gelijk, Holland is vol mensen die niet weten hoe hun kinderen op te voeden.
    Steeds weer een verademing van de Thalys met zijn luidruchtig gezelschap, “Markje, pappa wordt hier heel verdrietig van”, over te stappen in de serene rust van de net zo volle TGV.

  7. Amen. Leuk om te lezen weer.
    Wat kunnen sommige mensen toch heftig reageren.
    Lezen ze nou echt jouw dikke vette knipoog niet?

  8. Wij nemen onze kinderen bijna altijd mee op restaurant, vanaf ze klein waren. Speciale kleurboeken en speciale stiften die niet kunnen kleuren op de tafel zijn een zegen! Ze zijn stil en braaf bezig, ze kunnen de inboedel niet bekladden, ze krijgen eten dat ze zelf willen (we kennen ze ondertussen natuurlijk). En als ze hun mond opendoen op een manier die wij niet geschikt achten, wordt daar correct op gereageerd. En kordaat ook. We horen onze kinderen zelf niet op restaurant, dus een ander zal er ook geen last van hebben. Integendeel! Als we naar toilet gaan, krijgt hij (3 jaar) een aai over zijn bol. 🙂 maar zoals je zorgt, ik denk ook dat het meeste gedrag aan de ouders te danken/wijten is.

  9. Ligt er natuurlijk aan, of je je kind thuis al opgevoed hebt, of je het nog snel even wil opvoeden tijdens de maaltijd… Opvoeden gaat nl. gepaard met grenzen stellen, “neen” durven zeggen, zeg maar, en je kan ze meteen herkennen, de kids die ooit al “neen” als antwoord hebben gekregen, en zij die het voor de eerste keer horen…

    Wat betreft horeca zonder kinderen: je neemt zo’n wandelende luier toch ook niet mee naar de discotheek, waarom dan wel naar een restaurant?

Vertel ons wat jij er van vindt