“Maaaaaaammie”

“Mammie? Mammie? Maaaahaaaaaaahaaammie!”
“Ja, kind?”
“Mag ik snoepjes?”
” Nee.”
“Maar mammie, maaahaaaammie”
“Nee.”
“Nou, mammie”
“Nee. We gaan zo eten.”
“Ohhh, maar mammie” 

Zo gaat het hier in huis, in de supermarkt, in de speeltuin, op straat, wanneer ze slaapt. Altijd. Elke dag. Gemiddeld zo’n 17 keer per dag zegt ze ‘mammie’. Gevolgd door 15 keer per dag ‘maar mammie’. En ik bewaar mijn geduld. Tweeëndertig keer lang.

Grapje.

Na de eerste keer heb ik het al helemaal gehad. Het feit dat ze me roept met ‘mammie’, vind ik prima. Echt, helemaal oké. Soms is het zelfs schattig. Als je haar stem er namelijk nog bij hoort, dan klopt het wel dat ze dit zegt. Als ze me zou roepen met ‘Ma’ of iets dergelijks, zou ik haar aankijken alsof ze gek is geworden. Bovendien vind ik ‘ma’ echt superlelijk. Maar goed, dat is het punt niet.

Het punt is dat ik ‘mammie’ nu ook begin te haten. Als ik het hoor, gaan de haren in mijn nek al overeind staan. Ik denk niet meer ‘ahhh schattig, ze noemt me mammie’. Nee, ik denk, KIND HOU OP! Want op het moment dat ze mij zo roept, weet ik dat ze iets gaat vragen. Iets waarvan ze al weet dat het antwoord nee is. Niet geschoten is altijd mis, dat is haar motto. Dat ze ongeveer 30+ keer mammie roept en mij daar helemaal tureluurs mee maakt, kan haar eigenlijk geen ene ruk schelen. Dat is dan op zich wel weer cool.

MAAR NA 30 KEER MAMMIE OP EEN DAG GEHOORD TE HEBBEN, VIND IK HET WEL GENOEG!

Of had ik dan maar geen moeder moeten worden? Had ik misschien wat beter over na moeten denken. Hmm.

Het is iets nieuws van haar. Een zeurderig toontje op zetten, extra lief kijken en dan op haar allerliefst (dat denkt ze) ‘mammieeee’ te roepen. Ik denk dat de ontwikkeling van haar vrouwelijke charme in volle gang is. Dit gebruikt ze nu op mij, alleen ben ik er niet zo gevoelig voor. Baalt ze natuurlijk van, maar goed dat went ook wel. Als ze wat ouder is, gaat ze ook niet altijd haar zin krijgen.

(Aan haar aanstaande man: ik hoop dat je dit leest, want ik heb haar niet voor niks opgevoed tot een redelijk normaal niet verwend meisje. Ze wilde wel verwend worden, maar al die hints heb ik volledig genegeerd. Als jij haar nu continu de zin gaat geven, dan wordt ze alsnog verwend. Dan is al mijn werk voor niks geweest. Dat is helaas genoeg reden om je te vermoorden.)

Het maakt niet uit wat voor toontje ze opzet, hoe scheef ze haar hoofd houdt en hoe schattig ze kijkt met die twee ogen. Op het moment dat ze ‘mammie’ tegen me zegt, is het antwoord al bijna altijd ‘nee’. Op het moment dat ‘maar mammie’ tegen me zegt, is het antwoord sowieso nee.

Dat zal je leren. Met je ‘mammie’. Zo. Mij windt je niet om je vinger.

Vertel ons wat jij er van vindt