‘Maar je BMI is echt niet goed hoor!’

bmithamarNou en.

Nee, serieus, nou en. Omdat ik jarenlang geobsedeerd ben geweest door mijn gewicht, was ik ook vaste klant op de BMI pagina van het Voedingscentrum. Dat centrum met die schijf van 5 die al jaren uit de tijd is en datzelfde centrum waar je dus je BMI kan uitrekenen. Je weet wel Body Mass IndexDeze rekent namelijk uit dat je met een bepaalde lengte een bepaald gewicht mag wegen. Heel de wereld ongeveer hetzelfde. Met een marge van ongeveer 18-20 kilo. Een vrouw van mijn leeftijd en lengte mag minimaal 53 kilo wegen en maximaal 71. Ik ga natuurlijk niet verklappen dat ik, ongeveer, 81 kilo weeg. Ook al weet ik mijn gewicht niet precies – want weegschaal de deur uitgegooid -, heb ik natuurlijk ook even laten berekenen dat ik gewoon overgewicht heb. Hoort erbij. En volgens het Voedingscentrum moet ik met mijn overtollige kilo’s toch ook maar gelijk effe dat afvalboek bestellen.De laatste keer dat ik 53 kilo heb gewogen, was ik vast een puber van 13 en de laatste keer dat ik 71 kilo woog, was ik een jaar of 19. Ik ben van nature nooit slank geweest.

Ik kan heel slank worden, dat weet ik. Na anderhalf jaar heftig in de weer geweest te zijn met weightwatchers ben ik van 89 kilo naar 74 kilo gegaan. I was thin, vond ik. Maat 40-42. En volgens dat Voedingscentrum BMI-shit had ik nog steeds overgewicht. Nou, krijg lekker de tering, dacht ik. Ik vond het prima zo, maar wat bleek? Tieten en ass? Niet voor Thamar met 74 kilo. Op zich geen drama, voor mij. Wat ik wél een drama vond, was dat ik heel mijn leven op mijn eten zou moeten letten als ik er zo uit zou willen blijven zien.

Op mijn slankst. Foto door By Creton Photograhpy. MUA Annemarie Mook

Dat vond ik dus teveel moeite. Maar het maakte toch niet uit, want zelfs met 74 kilo was ik volgens BMI te zwaar en moest ik het afvalboek bestellen. Nou, de groetjes en ik liet mijn afvalregime voor wat het was. Als ik op mijn onnatuurlijk slankst nog steeds te dik ben voor alle gezondheidsmetertjes, dan maakt het allemaal niet meer uit. Bovendien vond ik mezelf nog steeds dik als ik in de spiegel keek. Achteraf besef ik dat het niets te maken heeft met hoeveel kilo’s dat ding aangeeft, maar dat het allemaal te maken heeft met liefde voor jezelf.

Ik liet het op een beloop. Een gezond beloop, met af en toe flinke uitspattingen naar de pizza’s, hamburgers en weet-ik-veel-wat voor troep. Genieten en geleefd. En nu weeg ik rond de 80 kilo. Altijd. Soms twee kilo erbij, soms twee kilo eraf. Maar dit ben ik. Ongeveer 80 kilogram schoon aan de haak en met een BMI van 28,5 kilogram. En weet je wat? Het kan me werkelijk geen donder meer schelen. Soms wil ik een plattere buik en soms niet. Maar het BMI kan me gestolen worden, want dat brabbelt alleen maar onzin.

Het BMI houdt nergens rekening mee, behalve met je gewicht en je lengte. Niet met je algehele gezondheid, want ook al heb je een BMI van 30, je kan altijd gezonder zijn dan iemand met een BMI van tussen de 20 en 25. Het BMI kan niet zien hoe je leeft, hoeveel je sport en wat je spiermassa is. Het BMI is een metertje op het internet wat je invult en wat dan even door middel van een of andere berekening vertelt dat je te zwaar bent.

Dat klinkt toch eigenlijk ronduit belachelijk, niet?

Vertel ons wat jij er van vindt