Mijn angst voor kleine kinderen

Dit is mijn nichtje. Ja. Echt. Ik heb haar foto van de Facebook van haar vader gejat. (Hoi D!). Angstaanjagend kind, vind je ook niet? Bedoel ik. Ik hoop dat jullie snappen dat alleen ik dat mag zeggen over haar. Oké dan.

Kinderen zijn duivelsgebroed. Thamar wat zeg je nou? Echt waar, ik weet het zeker. Een beetje nuance kan geen kwaad; het zijn heus niet alle kinderen. Dat ik voorkeuren heb voor bepaalde kinderen; daar kan ik niks aan doen. Dat gaat gewoon zoals het gaat. Sommige kinderen vind ik gewoon niet leuk, net zoals ik sommige volwassenen niet leuk vind. Zo is het leven gewoon. Maar waarom zijn ze dan duivelsgebroed? Of misschien ben ik duivelsgebroed, dat kan ook. Klinkt logischer, de arme onschuldige zuivere kindjes. Foei, Thamar.

Goed, ik ben dus bang voor kleine kinderen. Vooral voor kleine kinderen die ik niet ken. Op een of andere manier blijven deze wezentjes mij altijd aanstaren. Als ze op de fiets zitten bij hun moeder krijgen ze het voor elkaar om zo lang mogelijk achterom te kijken. Als ze tegenover me zitten in de trein zullen ze net zo lang naar me kijken tot ze haar bestemming bereikt heeft. Op het moment dat ze aan het spelen zijn en ze zien me aankomen laten ze hun schep en emmer vallen, komen ze omhoog en blijven ze me aanstaren. Net zolang tot ik uit het zicht ben. Angstaanjagend. Echt.

Ze hebben een blik in hun ogen die ik niet kan plaatsen. Ik weet niet wat ik er mee moet. Soms probeer ik naar ze te lachen, te knipogen of mijn wenkbrauwen op te trekken. Met de hoop dat ze reageren, maar: niks. Helemaal niets. Geen lachje, geen trekje, geen wenkbrauw die beweegt. De ademhaling is stil. Alsof ze elk moment in janken uit kunnen barsten. Het kan ook zijn dat ze me elk moment aan willen vallen. Hun kleine scherpe nageltjes in mijn gezicht willen planten en dat ze daarna een paar hapjes uit mijn hoofd nemen. Zoiets.

Misschien had ik The Walking Dead niet moeten binge-watchen. Al moet ik wel zeggen dat mijn angst voor deze kleine mormels al ouder is dan die serie. Het lijkt alsof kinderen samenspannen. Alle kinderen op de wereld (in ieder geval in Nederland) spannen samen om met z’n allen naar Thamar te staren. Dat is hun pact. Het is hun missie om mijn leven zuur te maken. Het is hun doel om mijn leven zuur te maken met die ontzettende schattige kraalogen van ze.

Voorbeeld: mijn eigen nichtje. Doodeng is ze. Die praat niet tegen je. Denk maar niet dat ze haar waffel opentrekt. Ze kijkt je aan, ze legt haar kin op haar borst en blijft je zo aanstaren. Tot in den eeuwigheid. Haar felblauwe kijkers zal ze niet van je afhalen totdat je bent verdwenen in het grote niets. Als ze niet wil je dat je bij haar in de buurt komt, dan zal je ook niet bij haar in de buurt komen. Wil je haar aanraken? Ik wens je succes, want je zal gegarandeerd oplossen in thin air. Dan ben je ineens weg. Alsof je nooit hebt bestaan zal mijn nichtje haar leven voortzetten. Denk maar niet dat je gemist wordt. Laat je niet belazeren door haar prachtige kop, felblauwe kijkers of schattige stem (als je die te horen krijgt), want ze zal je net zo lang aan blijven staren tot je zelf wilt verdwijnen.

Oké, natuurlijk ben ik niet bang voor kleine kinderen. Ik vraag me soms wel af of ik een drol op mijn hoofd heb liggen, eruit zie als hun favoriete Disneyfiguur of dat ik op hun moeder lijk. Ze blijven werkelijk áltijd naar mij kijken. Altijd. Ik weet niet of het komt omdat ik zo ontzettend aantrekkelijk ben (logisch) of dat ik eruit zie alsof ik ze elk moment kan ontvoeren (ergens ook wel te begrijpen), maar het is soms echt ongemakkelijk. “Je wordt toch niet ongemakkelijk van een kind?” Jawel, ik wel. Zeker als ze anderhalf uur aan een stuk door, zonder te knipperen, aan het staren zijn naar je. Als ze daarbij ook nog eens niet reageren op je lachjes, zwaaitjes en knipoogjes, dan weet je dat je laatste minuten op deze aarde geslagen hebben. I wish you luck.

Filed under Columns

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

8 Comments

  1. Hahhaaha ik moest echt lachen, super leuk artikel. Ik vind kleine kinderen juist zo leuk & echt een gave foto van je nichtje! Liefs Sabrina

  2. :D!
    Ik ben dus een moeder en herken dit totaal! Inmiddels heb ik geleerd om “hoi” tegen ze te zeggen. Echt waar, freaks them right back out. Misschien kun je er wat mee 🙂

    • Te snel op de knop gedrukt. Ik wilde er nog bij typen: herkenbaar! Soms lukt het me om een kindje aan het lachen te krijgen, maar als dat niet lukt maak ik me er vaak vanaf met een ‘hihi, vandaag geen zin? hihi’. Soms staar ik gewoon terug met een zweem van een glimlach. Dat breekt ook nog wel eens het ijs.

  3. Wat een herkenning! Ik had het vanmiddag nog in de metro, klein jongetje bleef maar staren, glimlachen maakt het erger vermoed ik.

  4. Pingback: Weekend happiness #5 - Bringing Happiness

Vertel ons wat jij er van vindt