Mijn kankervriendin & ik

memeblog

Het was een hele normale ochtend. Zo eentje waar je onder de douche gaat staan, je tanden gaat poetsen, niet weet wat je aan moet trekken en gesprekken hebt op de WhatsApp op onchristelijke tijden. Deze zo hele gewone ochtend, was binnen luttele seconden niet meer zo gewoon. Ik ontving een appje tijdens het opdoen van mijn mascara. Ik keek met een half oog naar beneden. “Ik heb een knobbel in mijn borst gevonden.” Ik legde mijn mascara neer. Opende WhatsApp en ik las het nog een keer. “Ik heb een knobbel in mijn borst gevonden.” Ik sloot WhatsApp, pakte mijn mascara op en concentreerde me op mijn wimpers. Mijn wimpers zijn nog nooit zwarter en langer geweest dan die dag. Ik zal dat nooit meer vergeten. “Oh, dat is vast een parel in je tiet, niks aan de hand!” appte ik zo nonchalant mogelijk terug, maar ik wist zeker dat het doordrenkt was met paniek, zorgen en misschien was ik een heel klein beetje geshockeerd. Op een of andere manier wist ik niet zo goed wat ik voelde. Een van mijn oudste vriendinnen kanker? Nee man. Kan niet. Onzin.

“Ik heb een knobbel in mijn borst.” Het bleef in mijn hoofd gonzen. Ik kon het niet uitspreken. Ik kon het niet denken. Een knobbel. Ze is begin 30. Ik zie kanker nog altijd als een oud wijven ziekte. Dat is het al lang niet meer.  Dat weet ik ook. Maar toch. Het is gewoon moeilijk te accepteren dat je vriendin kanker zou kunnen hebben. Onmogelijk. Ik besloot me op mijn werk te storten en het woord kanker en knobbel te verbannen uit mijn hoofd. Ik negeerde het, want dat is makkelijk.

Als ik er niet aan denk, dan is het er niet. Jammer genoeg kon ik niet erg lang doen alsof het niet bestond. “Ik ben naar de dokter geweest en ik kreeg er gratis een knobbel in mijn oksel bij. De dokter kon eigenlijk bijna gelijk uitsluiten dat het een cyste was.” Een tumor dus. Ik wapperde het weg. Nee. No. Nope. “Het is nog steeds een parel in je tiet en daarbij nog een parel in je oksel. Kan niet anders.”

Ontkenning is iets waar ik heel goed in ben, maar eerlijk? Ik was eigenlijk doodsbang. Moet je nagaan hoe zij zich gevoeld moest hebben. Een week moest ze wachten op de uitslag. De kans dat dit een van de langste weken in haar leven is geweest, is best aanwezig. Maar eigenlijk was het ook een van de langste weken van mijn leven. Ik heb me compleet op mijn werk, kinderen en school gestort. Worst friend ever! Misschien, maar ik panikeer niet snel. Zolang ik het nog niet zwart op wit heb, is het er niet. De kans dat het kanker is, is zeker aanwezig. Ik had het nodig om deze gedachte zo lang mogelijk uit te stellen. Ik wilde niet dat de mogelijkheid op kanker ‘echt’ zou worden.

Op donderdag 17 september zou Zoë te horen krijgen of het om een parel of een tumor ging. Ik had ergens goede hoop dat het heus niets ernstigs zou zijn. Het zou gewoon geen kanker zijn, het zou er zo uitgewipt kunnen worden, een verbandje er om heen en klaar! Het feit dat zij kanker kon hebben? Onmogelijk.

Op een zonnige woensdag had ik rond de klok van zes een paniekaanval. “Godverdomme! Ik heb helemaal niets van Zoë gehoord! Ik heb niets laten horen! Shit! Wat een kutvriendin ben ik ook!” Ik zocht haar telefoonnummer op en belde haar. “Hoi!” zei ze enthousiast. Eerlijk gezegd hoorde ik die ‘hoi’ niet eens, want ik begon gelijk als een kip zonder kop te tetteren. “EN!?” “En wat?” “De uitslag? Wat is het?” “Ehh, het is woensdag schat!” “Oh ja. Oké. Ehm. Jezus!” “Je bent ook weer lekker chaotisch.” “Ja! Oké, ik hoor het morgen. Doei!” “Doei!” Nog een dag speling om te doen alsof het niet bestaat. YES!

De wekker ging om 06:15. Dat betekende dat het donderdag was.

15:18 uur: ‘T is borstkanker.’

Nu kon ik niet meer doen alsof het er niet was. Het enige wat ik kon doen was even ademhalen. Blijven ademhalen…

Filed under Columns

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

6 Comments

  1. Ok. Ik las dit hele artikel in de hoop op een HAHAHA eind goed al goed! Maar sjeesj. Sterke voor je vriendin. En voor jou.

  2. Omg wat afschuwelijk. Je verhaal is zo puur geschreven dat het voelt alsof ik naast je zit. Heel bijzonder en tegelijkertijd zo verdrietig :(.

  3. Ik hoopte op een vrolijk einde en dat je je voor niks druk gemaakt had. Ik heb kippenvel… Heel, heel veel sterkte voor Zoë en voor jou!

  4. kippenvel bij het lezen van dit stukje. Helaas is het eind niet zoals ik en jullie waarschijnlijk zelf ook gehoopt hadden. Heel veel sterkte voor jou en je vriendin!

Vertel ons wat jij er van vindt