Mijn perfecte imperfecties

naamloos

Een hele tijd geleden is ‘My Perfect Imperfections’ een tag geweest op Youtube, dacht ik. Zeker weten doe ik het niet, aangezien ik zelden tot nooit Youtube-filmpjes bekijk. Ik heb geen geduld om zo’n tien minuten naar een filmpje te kijken. Om eerlijk te zijn, heb ik net serieus 4 uur gedaan om een filmpje af te kijken van 6 minuten. Lezen vind ik leuker. Goed, het doet er voor de rest natuurlijk ook niet toe waar ik het vandaan hebt. Ik weet niet eens wie deze tag voor het eerst heeft gedaan. Het is absoluut niet de bedoeling dat het een tag wordt trouwens. Ik ga niemand sommeren om haar imperfecties op te noemen voor me. Ik vond het een leuk idee, omdat het echt laat zien van “Joh, ik ben niet perfect en precies hierom, maar ik ben wél awesome en wel precies daarom”.

Mijn imperfecties zijn niet perfect

Even een momentje jezelf waarderen. Dat kan nooit kwaad, lijkt me. In blogs, op Instagram en ook nog wel eens op mijn Facebookpagina wil ik nog wel eens roepen dat ik awesome of flawless ben. Awesome ben ik sowieso, maar dat heeft heel lang geduurd om daarachter te komen. Flawless ben ik absoluut niet. Ook al ben ik niet flawless, ik ben wél awesome. Iedereen heeft zijn imperfecties, alleen je kijkt altijd veel kritischer naar je eigen onvolmaaktheden. En wat de titel ook beweert; mijn imperfecties zijn écht niet perfect.

Er zijn heus minuten, momenten en dagen heb dat ik het echt even allemaal gehad heb. Ze worden wel steeds minder, dat moet ik wel eerlijk zeggen. Dat wil niet zeggen dat ik hele dagen naar mijn eigen spiegelbeeld sta te kijken, of in ieder winkelraam naar mijn eigen reflectie staar, maar ik denk eigenlijk nergens meer over na. Ik trek een spijkerbroek aan en een shirtje en klaar is Thamar. Niks aan de hand. Geen rondjes draaien om te zien of mijn buik uitsteekt, niet nog een rondje draaien om te zien hoe mijn kont eruit ziet, geen vetrolletjes tucken. Het is gewoon prima. En dat is een ontzettende opluchting.

Het gaat erom dat ik 3 dingen opschrijf die ik mooi vind en dat ik 3 dingen opschrijf die ik imperfect vind aan mezelf. Heel simpel zou je zeggen, maar hoe vaak zeg je goede dingen over jezelf? Over je uiterlijk, over je karakter of je persoonlijkheid? Weinig denk ik. Misschien zelfs veel te weinig. Goed, we beginnen met de imperfecties, let’s go.

Imperfecties

Ik ging eerste even een wasje ophangen, wasje opvouwen, afwasje doen en tijdens al die handelingen ben ik gaan nadenken. Wat zijn nou echt imperfecties van mij. Nee, ik vind niet alles even mooi, maar ik vind het ook weer niet onvolmaakt. Ik ging weer zitten met een kopje thee erbij. Even terugdenken wat ik vroeger vreselijk vond aan mezelf.

Love handles

Ik weet nog wel dat ik vroeger altijd aan mijn lovehandles stond te trekken. Alsof ze daardoor minder werden. Vreselijk vond ik ze. Die lelijke muffintop die overal bovenuit stak. Geen heupbroek was voor mij gemaakt, want daar kwam van alles overheen. Geen gezicht vond ik het. Ik wilde ook zo graag een heupbroek aan! Die broeken en ik zijn nooit vrienden geworden. Toen ik wat ouder werd, kreeg ik een haat/liefde verhouding met mijn love handles. Ik kon ze ineens waarderen in jurken, want ik had een zandloperfiguur. Who needs low jeans anyway? Dat werd mijn motto en ik ben daar eigenlijk nooit meer echt vanaf gestapt. Totdat er weer meer high waisted broeken kwam en mijn love handles ineens prima waren in jeans. Toen was het hek van de dam en gingen mijn lovehandles van vreselijk naar een simpele imperfectie.

Die buik ook altijd!

Ik heb nooit een platte buik gehad. Al sinds ik me kan herinneren is deze boller geweest. Boller dan de buik van dat mooie slanke meisje waar ik jaloers op was. Ik kan me geen moment uit mijn jeugd herinneren dat ik mijn buik mooi heb gevonden. Ik schaamde me er altijd voor. Als ik er nu aan terugdenk en foto’s erbij pak van toen ik een jaar of 15 was, was ik uiteraard aan het zeiken. Maar goed, dat was toen. Ik haat mijn buik niet meer. Ik vind het niet echt een probleem meer dat het uitsteekt, maar ik vind het niet mooi. Mijn buik is dus een andere imperfectie van mij. Omdat ik van kleins af aan al een slecht beeld had over mijn buik is dit alleen maar erger geworden naarmate ik ouder werd. Toen werd ik zwanger op jonge leeftijd en kreeg ik nog eens striae bij. Mijn buik werd alleen maar lelijker. Pas toen ik eind twintig was, heb ik mezelf erbij neer kunnen leggen dat ik mijn buik nooit plat zou worden (als ik er niks voor zou doen) en dat ik er nooit meer naar zou kijken zonder littekens. Lelijk vind ik het niet meer, maar het is zeker te weten mijn imperfectie.

Ieh die tenen!

Ik heb absoluut geen walging voor voeten. Zeker niet voor mijn eigen voeten, dat zou nogal onhandig zijn. Maar ik vind ze ook echt niet mooi. Ik heb rare kromgetrokken tenen (hierdoor vraag ik me af of mijn ouders mij lotusvoetjes hebben gegeven of dat ik altijd op de kleine schoenen liep). Mijn grote tenen staan zo scheef, dat ik het idee heb dat er ooit een andere teen aan iedere voet heeft gezeten. Ooit hoorde ik dat het een indo-afwijking was. Kan, maakt niet uit ook. Daarnaast heb ik platvoetjes en zijn ze ook nog eens te breed.

Er zijn zomers dat ik onzeker ben geweest over mijn voeten. Dat ik ze niet kon laten zien, omdat ze er zo gek uitzagen. Vond ik. Vond vooral ik. Maar het kon me niet schelen. In de heetste zomers liep ik gewoon met dichte schoenen. Toen ik eenmaal besefte dat het klinkklare onzin was, was ik niet meer uit mijn Havaianas te slaan. Ik kan er absoluut niet meer mee zitten, maar mooi vind ik ze nog steeds niet. Imperfectie nummer 3.

Perfecties

Dit is natuurlijk altijd moeilijker. Vertellen wat je perfectie zijn, dat doe je niet. Dat is raar. ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.’ Misschien moet daar eens vanaf gestapt worden. Als je mag zeggen dat je jezelf lelijk vindt, mag je ook zeggen dat je jezelf mooi vindt. Onzin om dat niet te doen. Overigens voel je je ook veel beter als je tegen jezelf kan zeggen dat je jezelf mooi vindt. Dus, goed. Mijn 3 perfecties.

Sproeten

Hands down eerste plaats. Ik heb áltijd van mijn sproeten gehouden. Er is nog nooit een dag geweest dat ik in de spiegel keek en dacht, had ik maar geen sproeten. Wel heb ik ooit mijn sproeten weg gephotoshopt omdat ik wilde weten hoe ik eruit zou zien zonder. Nou, dat was niks. De foto heb ik ook niet meer. Maar mijn gezicht werd een beetje saai. Mijn sproeten zijn mijn USP, denk ik. Er is al connet the dots mee gespeeld en ze zijn al door verschillende mensen geteld. Oh en ze zitten alleen op mijn gezicht. Ik vind zelf dat mijn sproeten mijn gezicht maken, anders zou ik ook maar een saai leeg bekkie hebben. Zo gewoon is ook maar zo gewoon.

Mijn mond

Ik heb lippen. Lippen die ik in alle kleuren kan stiften, zonder bang te zijn dat ik buiten de lijntjes kleur. Ik heb volle lippen, met een rij rechte wit-achtige tanden. Ik kleur ze roze, rood en soms heel donker en ze kunnen het allemaal hebben. Soms zijn droog en trek ik de velletjes van mijn lip af. Vooral als ik me moet concentreren. Heel apart (en toen ik het ging googlen, werd ik doorgelinkt naar de pagina voor ADD. Dus het zal daar wel een symptoom van zijn. Rare dingen doen als je je moet concentreren). Maar goed, ook al zien mijn lippen er soms uit alsof ik een pak slaag heb gehad, ik vind ze nog steeds meer dan prima. Ze zijn versierd geweest met een piercing, maar nu zijn ze lekker au naturelle. Ze zijn meer dan prima, en vooral als ze bloedrood zijn gestift.

Mijn benen

Het maakt niet uit hoe zwaar ik ben of hoe licht ik ben; ik heb mijn benen altijd mooi gevonden. Mijn benen zijn mijn sterke punt van mijn lichaam. Ik heb flinke dijen en heftige kuiten. Soms, met broeken, leveren ze problemen op omdat mijn bovenbenen te stevig zijn voor de broekspijpen en de taille is dan weer te groot. Het is soms een gedoe, maar dat ligt niet aan mijn benen. Dat ligt aan de broek. Ze zijn zeker niet Beyoncé strak. Ik heb een putje hier & daar, maar het kan me niet schelen. Mijn benen hebben me gedragen, hebben zich verweerd, hebben paarden gestuurd en hebben lekker op de tafel gelegen.

Echt, het opnoemen van imperfecties zijn helemaal niet zo moeilijk. Als je eenmaal bezig bent, schieten er vanzelf nieuwe imperfecties in je hoofd op. “Wat zou je beter willen, wat zou je anders willen, hoe zou je het liever willen zien.” Allemaal vragen die je niet eens meer hoeft te beantwoorden, omdat je al van het woord lelijk naar imperfecties bent gegaan. Imperfecties hoef je niet per se mooi te vinden, maar het is prima dat het er is. Het is geaccepteerd. Lelijk is een woord wat je frustreert, waar je heel negatief van wordt, waardoor je die delen van je lichaam juist kan gaat haten. Probeer te benoemen wat je imperfect vindt, maar noem het nooit meer lelijk. De perfecte onderdelen zijn gewoon moeilijk. Het is moeilijk om te beargumenteren waarom je iets mooi vindt. Je hebt toch van huis uit geleerd dat je bescheiden moet zijn. Roep nooit hoog van de toren wat je mooi vindt aan jezelf, want dat is raar. Nou, dat moeten we misschien gewoon afleren. Het is namelijk niet raar om een gezond zelfbeeld te hebben.

Vertel ons wat jij er van vindt