Posted in Columns

Mijn persoonlijke strijd

Mijn persoonlijke strijd Posted on 11 oktober 20144 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

462404869Ik ben voor de standaarden van de basisschool, middelbare school en zelfs het MBO altijd ‘te dik’ geweest. Ik ben altijd gefocused geweest op mijn lichaam. Mijn benen waren te dik, ik vond dat ik een pens had, mijn heupen waren te breed. Het was nooit goed. Mijn mantra was ook altijd: afvallen-afvallen-afvallen. Je moet en zal lichter wegen. Je bent te dik, riep ik altijd tegen mezelf in de spiegel. Ik kon soms kleding aantrekken en weer jankend uittrekken, want het zag er niet uit. De haat die ik voor mijn eigen lichaam had, was bi-zar.

 

En waarom?

Ik vond namelijk dat ik ook heel slank moest zijn om die ene jurk aan te kunnen in die advertentie van een bepaald merk. Of die jeans, die kon ik alleen aan als ik mijn heupen wegwerkte. Die rok kan ik alleen aan als mijn kuiten smaller zijn en die shorts is alleen mogelijk als mijn bovenbenen zullen slinken. Dus moest alles eraf. En snel.

Veel diëten zijn de revue gepasseerd.Sonja Bakker, Weight Watchers en Atkins. I tried them all. En ze werken hoor. Ik viel kilo’s af. Kilo’s bleven ook weg, maar ik werd nooit zo slank als ik mezelf wilde zien. Ik heb me heel lang heel slecht gevoeld over mezelf en mijn lichaam. Want het zag er gewoonweg niet uit, vond ik. En niemand kon me wat anders vertellen.

In 2009 woog ik 89 kilo met 169 cm. Dat was mijn prime. Mijn hoogtepunt. Of zwaartepunt. Op dat moment droeg ik ook alleen nog maar leggings en lange wijde shirts. Ik probeerde nog wel eens wat geinigs met mijn haar, om mezelf toch wat liefde te geven, maar het mocht niet baten. Ik haatte mezelf en er moest wat veranderen.

302078_210244939035970_8013850_n
Jaaa, dat is Kat von D, I know right!!!

Op foto’s was alleen mijn bovenkant te zien. Meer kon ik niet aan om terug te zien. Dit kon nog net. Maar dit was voor mij topzwaar. Ik voel de haat die ik voor mezelf toentertijd had weer helemaal op nieuw. Dit is ook een uiterste waar ik nooit meer naartoe zou gaan.

Het heeft een tijd geduurd voordat ik die knop echt om kon zetten en echt ervoor kon gaan. Sporten, afvallen, de hele mikmak. Gezonder leven om gezonder te worden. Het was nogal een lijdensweg. Soms lukte het ook niet, maar ik heb stug anderhalf jaar volgehouden om van een 89 kilo naar een 75 kilo te gaan. En nog steeds kon ik niet van mezelf houden, terwijl – als ik de foto’s terugkijk – ik er mooi uitzag (al zeg ik het zelf. Dat mag namelijk gewoon).

IMG_20121017_103618 (1)
Foto door By Creton Photography

Extreem verschil, niet? En nog steeds vond ik mezelf dik en moesten er meer kilo’s af. Weg-weg-weg. Alles moest weg. Maar het kwam er juist weer aan. Ik ging van een 73-75 kilo naar een 80 kilo en daar bleef ik steken. Waarom ging het er niet meer af? Ik was toch zo goed bezig met niet eten, wel eten, weinig eten, veel eten, gezond eten, veel vet eten, light eten. Ik wist het niet meer en het gevoel wat ik over mezelf had, kwam weer terug.

Ik werd weer ontevreden. Kleding werd weer half jankend uitgetrokken en ik wilde me niet meer vertonen. Ik voelde me, en ik quote, fucking vet. Wat moest ik doen? Ik wist het niet meer en ik wilde gewoon in mijn bed liggen en er nooit meer uikomen. Daar kon immers niemand zien dat je dik was.

Het leek de moeilijkste opgave om die knop weer om te kunnen draaien. Om weer actief gezond te gaan leven was schijnbaar onmogelijk. Hoe had ik het de eerste keer voor elkaar gekregen? Waarom lukte het niet? Waarom ben ik zo slap en hoezo doe ik niet wat meer moeite. Uiteindelijk ging ik steeds slechter eten.

Wat gebeurt hier?

En ineens sloeg de bom in. Heel cliché, heel obvious, heel erg te verwachten: omdat ik zo’n hekel had aan mijn eigen lijf, ging het afvallen natuurlijk helemaal verkeerd. Of nou ja, het afvallen werd het aankomen. Maar hoe kon ik van mezelf gaan houden? Hoe kon ik tegen mezelf zeggen dat die heupen er heus mochten zijn en die buik best oké is en dat die benen helemaal niet dik zijn? Nou, ja, gewoon.. zeggen.

Dus daar ging ik dan. Tegen mezelf lullen. Ik ben niet dik, mijn heupen mogen er zijn, mijn taille is ok, mijn benen zijn niet dik. Denk maar niet dat ik me volledig normaal voelde. Integendeel. Ik voelde me volslagen debiel. Waar was ik mee bezig. Maar gek genoeg werkte het. Huuh? Ja. Het werkte.

Ik vond mezelf steeds minder lelijk. Ik begon mezelf steeds meer te waarderen. Ik hoefde heus niet de mooiste van het land te zijn, maar ik mocht mezelf op z’n minst aantrekkelijk vinden. Ik moest mezelf aantrekkelijk vinden, want als ik mezelf niet mooi kon vinden, hoe kon ik dan uitstralen dat ik me mooi voelde? Cliché!!! I know, maar heel erg waar.

Nu ben ik twee jaar verder, met diepe dalen en niet zulke hoge pieken, en nog steeds 169 cm en 80 kilo schoon aan de haak. Niks omhoog, niks naar beneden. En ook al mogen er nog wel 5 kilo af voor mijn gevoel, voel ik me al lang niet meer zo slecht over mijn lichaam als een paar jaar terug. Uiteraard heb ik nog steeds dagen dat ik denk dat ik slanker zou moeten zijn, maar het zijn er niet zoveel meer als voorheen. Nu kijk ik naar mezelf en ben ik tevreden. Nog even en dan kijk ik naar mezelf en vind ik alles mooi, no matter what people say, right? 

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

4 thoughts on “Mijn persoonlijke strijd

  1. Jezus Thamar. Was net mooi opgemaakt, maar moet door dit verhaal een traantje laten. Want dit is ook mijn verhaal. En dat is het nog steeds. Een constante strijd. De ene dag ben ik tevreden met mezelf, de andere dag heb ik weer het idee dat ik ongeveer al het eten moet laten staan. Ik sport vijf keer in de week maar het hélpt gewoon niet. Waarom niet? Ik heb geen idee. Maar misschien wordt het ook voor mij tijd om écht van mezelf te gaan houden. Dat is eigenlijk veel gezonder dan wat dan ook.

  2. Oh Thamar wat heb je dit mooi geschreven! Zo herkenbaar, ik zit in de fase dat ik alles lelijk vind aan mezelf en ik probeer ook weer het gevoel te krijgen over mezelf dat ik er mag zijn. Misschien moet ik het toch ook maar elke dag hardop tegen mezelf gaan zeggen, als het jou hielp dan helpt het mij misschien ook wel.
    Ik weet dat je hier niet direct iets aan hebt aangezien de liefde voor jezelf ook uit jezelf moet komen, maar elke keer als ik foto’s van jou zie dan denk ik “wow wat is zij een mooie vrouw.” You’re hot girl en je straalt ook sexyness uit.
    Je inspireert me om meer van mezelf te houden, thanks!

Wat vind jij?