Posted in Columns

Mijn vroegste beauty herinneringen

Mijn vroegste beauty herinneringen Posted on februari 21, 20151 Comment

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Tijdens het grootste gedeelte van mijn volwassen leven ben ik niet echt bezig geweest met beauty. Ik vond een mascara en een eyeliner wel genoeg. Soms ging ik dagen, weken en zelfs maanden door het leven zonder ook maar één keer iets aan te raken wat met make up te maken had. Mijn blote billen gezicht had no shame. Het epileren van mijn wenkbrauwen deed ik soms halfjaarlijks. Oh wacht, dat doe ik nog steeds. Ik deed soms drie jaar met een oogpotlood en ik kwam er op mijn vijfentwintigste pas achter dat je mascara na drie maanden wel weg kan gooien. Oh oh, heb ik toch jarenlang mascara gebruikt die over de datum was. Lipstick kreeg ik nooit op, ik raakte het kwijt. Ik heb in mijn leven nog nooit een oogpotloodje of een eyeliner opgemaakt. Oogschaduw kon ik jaren mee doen. Ik heb nog nooit een pan geraakt. Mijn duurste uitgave was een shimmerbrick van Bobbi Brown. In 2011 of zo. Ik heb deze nog steeds. En er zit nog amper een deukje in.

Ook al ben ik intrinsiek nooit echt bezig geweest met beauty, ik heb er wel herinneringen aan. Mijn moeder deed niets anders dan poedertjes, lipstickjes, oogschaduwtjes en eyeliners smeren. Ik kon nog wel eens hier en daar wat stelen om zelf te gebruiken. Om mijn eigen smoelwerk onder te smeren. Maar mijn vroegste herinneringen daar moet ik even diep voor graven. Ik kan namelijk zo opsommen dat ik schoenen uit mijn moeder haar kast jatte, omdat ik zo graag op hele hoge hakken wilde lopen. Dat ik ze verstopte in het park in de buurt, zodat ik er stiekem op rond kon paraderen. Ik heb er nog steeds spijt van dat ik die laarzen heb kwijtgemaakt. Ik zou ze namelijk nu heel graag willen hebben. Heel graag. Superstom.

1. Haren knippen van mijn zusje

Ik wist al vroeg dat ik kapster wilde worden. Er waren geen grenzen aan mijn gedachten en ik besloot mezelf op te leiden tot kapster. Zo gezegd, zo gedaan. Misschien moet ik er bij vertellen dat ik, toen ik besloot mezelf op te leiden, een jaar of 4 was. En mijn model mijn zusje was. Haar kapsel zag er niet uit, vond ik, en dat zou ik wel eens opknappen. Dacht ik. Met mijn inzicht knapte het niet veel meer op. Mijn zusje ging van een zusje naar een broertje. Ik had stekels opnieuw uitgevonden en mijn moeder vond nog niet dat ik klaar was voor de kappersopleiding. Tot de dag van vandaag snap ik daar geen ruk van.

2. Mijn favoriete bloemendiadeem

Dat ding ging overal mee naartoe. Het moest en zou op mijn hoofd zitten. Hoe dan ook. Ik kon in alle staten raken als het er niet was. Ik had by default een bad hairday als ik het niet kon vinden. Wat zeg ik? Ik ging het huis niet uit zonder dat ding. Je kon me niks zeggen. En eigenlijk was het oerlelijk. Ik ging er mee gymmen, mee buitenspelen en als het kon zou ik er nog mee slapen. Tot op een dag een klasgenootje erop ging staan en ik gekraak hoorde. Gekraak wat ik nog nooit eerder had gehoord. Het geluid was van mijn diadeem. Het brak. Janken. Tot in den eeuwigheid. Nog steeds als ik er aan terugdenk. Als je haar maar goed zit. Dat was mijn motto, al sinds dat ik klein ben.

OMG, geen sproeten maar met bloemendiadeem.

 3. Epileer-faal

Goed, ik denk dat iedereen wel een keer een epileer-faal heeft gehad. Deze herinnering stamt uit 1994 ongeveer. Ik vond dat ik mijn wenkbrauwen wel kon epileren. Op mijn elfde. Het epileren bakte ik niks van, dus scheren was best een puik idee. Al vond ik dat zelf. Maar ik ben een perfectionist en behandelde mijn wenkbrauwen als tweelingen. Ze moesten exact dezelfde vorm hebben. Dat ene haartje teveel, werd aan de andere kant weer een haartje te veel. Ik bleef, met een scheermes, heen en weer gaan tussen mijn wenkbrauwen. Tot ik het ineens gehad had. Fuck it. Alles eraf. AL MIJN WENKBRAUWEN ERAF. Dat was wel een epileer-faal. Ik heb weken lang zonder wenkbrauwen gelopen. En geloof me, het ziet er niet uit. Ik durfde bijna niet naar buiten. Maar misschien moest ik een pony knippen, dan zouden die wenkbrauwen niet opvallen. Dit deed ik niet, maar het was wel echte en gedachte die voorbij schoot.

4. Baden in de gootsteen

Oké, hier speel ik een beetje vals. Dit is namelijk niet écht een herinnering. Ik herinnerde het me pas weer toen ik de foto zag. Baden in de gootsteen was mijn favoriet. Maar, eerlijk, hier was ik wel heel erg klein. Het zou wat zijn als ik nog zou herinneren wat ik deed toen ik twee was. Ik kan amper herinneren wat ik gisteren heb gedaan. Wat zeg ik? Wat ik een half uur geleden deed. Deze foto vind ik gewoon leuk, en hygiëne is een onderwerp van beauty. Ik was er gewoon vroeg bij. Lekker fris en glibberig.

 5. De kuif

Opgegroeid in de jaren ’90 was het natuurlijk verplicht om een kuif te hebben. Een bus haarlak per week ging er doorheen, maar dat ding moest blijven staan. No matter what. Al kwam er een tornado voorbij, dat ding moest en zou blijven staan. Ik kreeg overigens mijn zusje ook mee in de hype. Ik schaamde me blijkbaar voor mijn fietsenrek, want lachen met open mond was uit den boze vanaf die tijd. Ik kon niets met mijn gebit toen. Jammer genoeg weet ik niet meer precies welke tijd het was. Ik heb daar nog geen sproeten, dus zal wel iets van groep 5 geweest zijn.  Mijn zusje zit superschattig te zijn en ik houd stijf mijn lippen op elkaar. IJdelheid en een kuif, nummer 5.

Dit waren mijn allervroegste beauty herinneringen. Ik zal er vast wel een paar (bewust) vergeten zijn, maar deze (op het gootsteenbad na) staan me echt nog bij. Daarnaast was mijn allereerste oogschaduw een highlighter, die ik gebruikte over mijn gehele ooglid. Mijn ooglid was helemaal parelmoer en ik vond het prachtig. Mijn allereerste lipstick was ont-zet-tend donker en daar ben ik eigenlijk nooit echt van afgeweken. Sommige dingen zijn blijkbaar echt voor eeuwig. Mijn eerst winged eyeliner stond gelijk aan die van Amy Winehouse en allereerste mascara was van Miss Sporty. Daar zijn jammer genoeg geen foto’s meer van. Of misschien wel beter, want dan had ik toch écht voor paal gestaan. Wat is jouw eerste beauty herinnering?

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

1 thought on “Mijn vroegste beauty herinneringen

  1. Thamar,je hebt het niet helemaal van een vreemde.
    Mijn moeder gebruikte alleen lipstick en poeder,had wel als cadeautjes oogschaduw en mascara gekregen,werd nooit aangeraakt,totdat.
    Er was een klassenavond eerste klas Middelbare school,ik mocht er heen van Opa & Oma mits fatsoenlijk gekleed,
    Dat deed ik wel maar die make-up lonkte naar me.Ik keek luttele seconden naar al die onaangebroken doosjes en toen begon ik met helderblauwe oogschaduw van ooglid tot wenkbrauw,flink veel dat zag je tenminste,laag mascara op de wimpers,wenkbrauwen zwart getekend en rode lipstick voor op school,in mijn broekzak.
    Ging wat schuchter afscheid nemen,een beetje teveel naar beneden kijkend zodat mijn vader het onmiddellijk zag,duurde niet lang mijn oog make-up.
    Eraf en wel meteen anders geen feest,half uur geboend met toen nog alleen zeep,rode vlekken achterlatend.
    Mocht vertrekken maar zonder medeweten van de rode lipstick die werd er vakkundig op school opgedaan,dat zagen ze pas op foto”s later.
    Ga nog steeds de deur niet uit zonder lippenstift……

Geef een reactie