Posted in Columns

Mijn momenten van onzekerheid

Mijn momenten van onzekerheid Posted on januari 5, 2015Leave a comment

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

10914432_486228491515983_384118301_n

Natuurlijk heb ik mijn momenten van onzekerheid, mijn ‘bleh’ dagen en mijn ‘mwah’ minuutjes. Het lijkt me onmogelijk om die totaal niet te hebben. Ik denk alleen dat het belangrijk is hoe je er mee omgaat. Je kan natuurlijk continu denken dat wat je over jezelf denkt, waar is.

Soms als ik gewoon op de bank zit te zitten en niks aan het doen ben, dan bekruipt mij wel eens de gedachte  dat ik helemaal niet goed ben in wat ik doe, dat ik er helemaal niet leuk uit zie en dat ik toch misschien moet gaan afvallen. Dat is dan een verlengde van het feit dat ik mensen om mij heen enthousiast zie afvallen en prachtige resultaten zie, dat er mensen succesvoller lijken te zijn dan mij in wat ze doen – en dat wekt een soort van jaloezie op en irritatie – en soms zie ik vrouwen voorbij komen waarbij ik denk van.. Shit, jij ziet er tof uit, wat ik draag is supersaai en gewoon en ik voel me gewoon bleh. Bah. 

BLEH, BAH en HMPF
Zoals vandaag. Vandaag heb ik zo’n dag. Momenten waarop ik alleen maar BLEH, BAH en HMPF denk. Van die momenten waar ik rustig een hele dag in kan hangen. Zonder enige reden; ik ben gewoon zo wakker geworden. Uitermate irritant voor mij, maar ook voor de mensen om me heen. Niet te doen. Ik ben heel zwaarmoedig en mijn hele bui hangt door het hele huis. Niet oké.

Het is zo’n vervelend gevoel. Maar ik probeer er geen aandacht aan te geven. Het schijnt namelijk dat als je er (veel) aandacht aan gaat geven, dan gaat het leven. Dan gaan de gedachten bestaan en dan wordt het kleine beestje ineens een bakbeest van een monster. Dan ben je natuurlijk verder van huis. Soms kan je het alleen niet echt tegenhouden, hoe graag je het ook wil. Wat doe ik dan?

Ik ga raar doen. Nee, serieus, ik ga echt raar doen. Ik ga in mijn hoofd tegen mezelf praten. Als ik ergens opgefokt van raak, dan ga ik me in mijn hoofd afvragen waarom ik er nou eigenlijk opgefokt van raak, wat de reden is en wat ik er tegen kan doen en of ik het zelf kan veranderen. Zo ja, dan probeer ik dat echt en zo niet, dan probeer ik mezelf af te leiden.

Alleen soms kijk ik naar buiten en voel ik mezelf wegzakken in gedachten. Op dat soort momenten probeer ik serieus tegen mezelf te zeggen dat het weer eens mijn hoofd is wat tekeer gaat. Alleen het helpt niet altijd. Soms neemt mijn hoofd een paar dagen een loopje met me, maakt ‘ie me belachelijk, plant ‘ie allerlei gedachten in mijn hersenen waar ik totaal niet blij van word en dan ineens verdwijnt het weer. Poef, weg. Alsof er nooit wat gebeurd is.

Stomme jurk
Misschien is het een verlengde van gisteren. Ik trok een jurk aan die ik vorig jaar nog wel paste, maar waar het kaartje nog aan hing. Een jurk die ik had gekocht onder het mom van: “Oh, er komt wel een keer een gelegenheid dat ik deze jurk kan dragen.” Die kwam. Gisteren. En toen paste de jurk niet meer.

Gatverdamme. Stomme jurk.

Op zich heb ik er niet lang bij stil gestaan. Precies twee minuten. Van de jurk dichtritsen, verstikt raken en de jurk weer uittrekken en een andere, wel passende, jurk aan te trekken. Niks aan hand. De jurk die ik nog wel paste (die overigens dezelfde maat had als de jurk die ik niet meer paste) maakte mijn avond weer prima. Geen zorgen.

En toch werd ik wakker vandaag met een gevoel alsof de wereld zou ontploffen. Dat ik meer jurken niet meer zou passen, dat ik helemaal niet goed ben in wat ik doe en dat ik misschien toch wel een paar kilo zou af mogen vallen. Het hoeft niet, maar het zou geen kwaad kunnen zeg maar. Onzekerheid wat je bekruipt op momenten dat je er eigenlijk helemaal niet op zit te wachten.

Shake it off
Bovendien slaat het ook nergens op. Tijd om dat kleine monstertje te doden. Wegwezen. Ik ben namelijk wel goed in wat ik doe en het interesseert me vrij weinig of ik die ene jurk, die ik nog nooit heb gedragen, nog pas. Maar soms, soms heb je gewoon van die dagen dat je even twijfelt aan jezelf. En dat kan en mag gewoon. Zolang je er maar niet in blijft hangen. Dat is pas echt zonde van je tijd.

Dat betekent dat ik nu even naar mijn eigen advies ga luisteren en maar even naar buiten ga, iets ga koken of een rondje door het huis ga hollen. Gotta shake it off!

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Geef een reactie