Posted in Columns

Niet goed genoeg? Wel goed genoeg!

Niet goed genoeg? Wel goed genoeg! Posted on 20 maart 20161 Comment

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

nietgoedgenoegwelgoedgenoeg

Of ik een uurtje of wat vrij heb om nieuwe leerlingen van mijn oude opleiding te vertellen over mijn beroep, luidde het LinkedIn bericht wat een oud-docent mij ergens vorige week stuurde. Ik knipperde met mijn ogen, werd overvallen door een heleboel emoties en sloot het bericht af. Tot de dag van vandaag heb ik het bericht niet geopend, maar het zit de hele tijd in mijn hoofd. “Zal ik het doen? Zal ik het niet doen? Natuurlijk moet ik het doen! Nee, ik moet het niet. Ik ben niet goed genoeg. Nog niet. Jawel, ik ga het gewoon doen, want ik ben awesome. Nee, toch niet. Grapje” Dat is ongeveer het gesprek wat ik heb met mezelf. Schiet niet echt op, want van zo’n gesprek zorgt zeker weten voor uitstel. Wat uiteindelijk zorgt voor afstel en hoogstwaarschijnlijk heel veel spijt. maar zelfs met die wetenschap krijg ik het nog niet voor elkaar om een beslissing te nemen. Hoe dit kan? Heel simpel: ik vind het doodeng. 

“Jij? Echt? Maar jij durft alles! Jij hebt zoveel lef!” wordt er wel eens rond mijn oren geslingerd als ik aangeef dat ik iets eng vind. Hierop reageer ik dan door mijn angsten ergens flink weg te stoppen; want ik durf het gewoon. Als dit tegen mij gezegd wordt, dan zal het wel zo zijn! Ik geloof dat zij geloven wat zij zeggen waar is voor hen. Met de perceptie die zij van mij hebben, kan het inderdaad erg geloofwaardig overkomen. Alleen ik gelóóf ze niet. Ik geloof niet dat ik alles durf, ik geloof niet dat ik zoveel lef of moed heb. Ik stop mijn bangigheid ergens weg en praat er niet meer over. Vervolgens laat ik de kans aan mij voorbij gaan, stop ik mijn geniale idee weer in de doofpot of weiger ik een bepaalde uitnodiging, waardoor het gevoel van angst ook weer wegebt. Zo moedig ben ik.

Natuurlijk ben ik erg moedig op andere gebieden. Ik ga zonder enig probleem in mijn eentje naar de andere kant van de wereld (of naar Midden-Europa) om daar lekker vier dagen te vertoeven. Ik vind het niet eng om met iemand een discussie aan te gaan als ik het ergens compleet mee oneens ben. Een tatoeage laten zetten, zonder er echt hard over nagedacht te hebben: geen probleem. Bovendien heb ik ook niet erg veel moeite om van me af te bijten, als iets mij niet zint. Ook vind het niet eens eng om mijn telefoon uit te zetten en helemaal voor mezelf te kiezen en mijn rust. Daar kan ik me prima op focussen. Dat zijn dingen waarvan ik gek genoeg wel weet dat ik ze kan en dat ik daar goed in ben. Alleen op het moment dat ik ergens echt goed in wil zijn, dan schiet de onzekerheid er in.

De medaille van Lef heeft twee kanten. Ik heb geen lef als het gaat om in het openbaar spreken. Je zou het niet zeggen, want ik heb al enkele keren openbaar gesproken met mijn teksten. Die zijn met regelmaat toch flink persoonlijk. Dat klopt, maar daar heb ik blindelings ‘ja’ op gezegd en ik besefte pas wat ik had gedaan op het moment dat ik daar stond te ratelen als trein zonder rem. Wellicht had het ook iets te maken met mijn voorbereiding, maar voornamelijk met koorts. Mijn planken- en ondernemingskoorts, want stel je voor dat iets wél zou lukken. Wat zou er dan gebeuren? Jeetje.

Ik weet waar die angst vandaan komt, namelijk uit de gedachte: ‘ik ben (nog) niet goed genoeg.’ Deze gedachte laat mij twijfelen aan mijn kunnen. Elke keer als ik een fantastisch idee heb, is dat idee altijd maar tijdelijk fantastisch. Want daarna ga ik het idee naar beneden praten. “Wat nou als niemand het leuk vindt? Wat nou als ik negatief commentaar krijg? Wat als niemand mee wil werken aan mijn geniale project?” Uiteraard stop ik het idee in de doofpot, ook al is het al half opgestart. Als ik het wegstop en nooit meer over praat, dan is het er nooit geweest. Hoppa, niks meer om bang voor te zijn.

Daarnaast ben ik een ster met mezelf te vergelijken met anderen. Anderen uit mijn vak, andere bloggers, andere schrijvers, andere vrouwen, andere mensen. Alles en iedereen waar ik me mee kan vergelijken, zal ik me mee vergelijken. “Hoe kan het dat jij zoveel volgers hebt op Instagram? Jouw feed is verschrikkelijk!” hoor ik mezelf wel eens denken. Ik kijk dan altijd verschrikt op, in de hoop dat niemand dit heeft gehoord. Ik schrik daar altijd een beetje van. Ten eerste omdat het om Instagram gaat en ten tweede omdat het lijkt alsof ik anderen niets gun en alleen maar vies jaloers ben, maar dat is het niet. Het maakt me pissig dat ik mezelf grenzen opleg met bepaalde gedachten en daardoor speelt mijn creativiteit al maanden voor dood. Onhandig, want ik heb duizenden ideeën. In dit geval is het wel echt: het ligt niet aan jou, het ligt aan mij.

“Dat moet je niet doen. Je bent goed genoeg. Je kan het gewoon.” En dat klopt. Ik moet het niet doen. Ik bén goed genoeg en ik kán het ook gewoon, maar toch lijk ik mezelf nog niet compleet te kunnen overtuigen met die wetenschap. Gek eigenlijk, want hoe kan je iets weten en toch niet geloven? Dan weet je het toch eigenlijk niet? Dat klopt. Ik weet het ook niet. Ik kan het herhalen en herhalen en herhalen tot ik het écht weet. Lef hebben, betekent voor mij dat ik ervoor zal kiezen te accepteren dat ik wel goed genoeg ben. Dat ik wel goed genoeg ben om te kunnen zeggen dat ik mensen wil raken en een fijn gevoel wil geven. Dat mag ik namelijk gewoon zeggen, want het is zo. Het is niet eng om niet goed genoeg te zijn, het is pas écht lef hebben om te accepteren dat je goed genoeg bent en je daar ook nog eens op te focussen. Om nog een stap in de goede richting te zetten, heb ik bijna besloten een uurtje of wat te gaan spreken op mijn oude school, omdat ik goed genoeg ben. Bijna.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

1 thought on “Niet goed genoeg? Wel goed genoeg!

  1. had precies hetzelfde en waarschijnlijk blijf ik het gevoel houden maar de laatste keer (voor 200 mensen!) dacht ik ineens: maar ik ken mijn eigen verhaal toch? waar maak ik me dan druk om?

Wat vind jij?