Op zoek naar werk

Sinds september 2014 ben ik op zoek naar werk. Elke dag open ik een prachtig Wordbestandje met een lijst aan vacaturesites. Ik surf deze braaf af, selecteer de passende vacatures, schrijf een mooi briefje en verzend deze dan met de mail naar de desbetreffende bedrijven. De ene dag verstuur ik meer vacatures dan de andere dag, maar ik ben al zes maanden op zoek naar die ene, leuke, inspirerende en passende baan. Misschien is het teveel gevraagd, want een mbo-4 marketing/communicatie en een propedeuse communicatie is niet genoeg. Dat ik hbo werk-en denkniveau hebt, maakt niet uit, want het papiertje is de key. Overigens twijfel ik daar hard aan, want wie zegt dat de zoektocht naar een baan met en hbo-diploma op zak wél makkelijker wordt? Niemand.

‘Ik ben in staat om bij de MacDonalds te gaan werken!’ heb ik al in een paar keer uit pure wanhoop geroepen. Ver onder mijn niveau solliciteren is iets wat ik op dagelijkse basis doe. Solliciteren bij schoenenwinkels, omdat je voorliefde voor schoenen misschien wel eens van pas kan komen. Werken in de horeca, daar heb ik tenminste ervaring in. Misschien maar iets in de schoonmaak vinden? Zelfs daar word ik afgewezen. Ik weet het nu al niet meer en ik ben nog maar een half jaar aan het zoeken. ‘Ach, misschien bij de KFC dan?’ zeg ik schouderophalend terwijl ik tegelijkertijd intens verdrietig en ongelukkig word van de gedachte alleen al. Mijn favoriete kledingzaken? Ik heb ze allemaal gehad. Een traineeship waar ik voor niks werk, maar dan in ieder geval wel ervaring op doe. Helaas heb ik twee monden te voeden, dus dat gaat al niet op.

Afgewezen word ik om verschillende redenen: ik pas bijvoorbeeld niet in het profiel, ben overgekwalificeerd, heb te weinig ervaring en had ik al gezegd dat ik niet in het profiel pas? Elke keer een copy-paste afwijzing in mijn mailbox ontvangen, laat de moed in mijn schoenen zakken. ‘Laat maar, ik ga de vloer van de Albert Heijn wel vegen,’ is iets wat met grote regelmaat over mijn lippen is gekomen. Opgeven? Ik wil vandaag opgegeven. En alle andere duizenden keren. Maar het lukt niet. Ik wil namelijk gewoon werken. Zelfs als ik afgewezen word voor een callcenterfunctie, lijk ik niet op te kunnen geven.

Toch ga ik met regelmaat aan mezelf twijfelen. Ik ben pas op late leeftijd begonnen met mijn opleidingen, onder het mom van ‘nooit te oud om te leren’. Blijkbaar is dat helemaal waar, maar helaas blijk ik wel te oud te zijn om ervaring op te doen. ‘Niet klagen, gewoon doorzoeken!’ roep ik dagelijks tegen mezelf. Toch is de twijfel vaak sterker dan mijn eigen stem. Mijn leven is nou eenmaal anders gelopen. Daar kan ik niks meer aan veranderen en ik heb net zoveel recht op ervaring als iedere andere net afgestudeerde meid. Stoppen met klagen en doorzoeken is het mantra, ook al weet ik van ellende soms niet meer waar ik op moet solliciteren.

Ik ben creatief, kan goed schrijven, ik denk snel en ben eigenzinnig. Onderzoeken, fact checken en zaken uitzoeken zijn dingen waar ik graag mee bezig ben. Uiteraard heb ik kennis van WordPress (zie deze website), SEO en contentmanagement. Ik ben een redactrice en eindredactrice in één. Ik ben perfectionistisch, maar ook chaotisch. Ik heb een website van 0 bezoekers opgebouwd naar 12.000 unieke bezoekers per maand in mijn eentje.

Het onderhouden van (pers)relaties is iets waar ik dagelijks mee bezig ben. Daarnaast heb ik interviews met verschillende mensen en ontwikkel ik rubrieken die wekelijks en maandelijks online komen. Naast al dit bovenstaande, schrijf ik dagelijks stukjes die te maken hebben met alles op het gebied van lifestyle met uitschieters naar size diversity en zorg ik dat het beeldmateriaal ook nog eens fatsoenlijk is. Een stukje grafisch design mag ik dat wel noemen, denk ik.

Bloggen is wat ik doe. Met een passie. Maar de minachtende blikken, snuivende neuzen en het onbegrip wat je krijgt bij het woord bloggen alleen is bi-zar. Terwijl het werk, volgens mij, weinig scheelt met het redactiewerk van verschillende modeminnende bladen. Maar daar pas ik niet in het profiel, dus zeker weten doe ik het niet.

Mijn eerst baantje was een krantenwijk door weer en wind. De laatste keer dat ik bij MacDonalds werkte was ik 16 en ik heb nog nooit vloeren hoeven vegen. Ik heb altijd werk gehad en voelde me nooit ergens te goed voor. Nog steeds niet, maar nu ben ik nergens goed genoeg voor.

Banen zijn net Prada laarzen on sale en iedereen loopt aan het laatste paar te trekken. Er kan er maar één de winnaar zijn, maar wanneer trek ik eens hard genoeg om die Prada laarzen mee te nemen naar huis?

Door niet op te geven, denk ik. Dus, ik open nog maar even mijn Wordbestandje en ga nog een rondje vacatures doen. Mocht je nog iets weten, mag je me altijd mailen op info[@]Thamarkempees.nl, Tweeten of Facebooken.

Filed under Columns

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

1 Comment

  1. Heel herkenbaar! Ik loop tegen hetzelfde aan, zoek ook iets (erbij), krijg alleen maar afwijzingen, áls ik al een reactie krijg. Succes!

Vertel ons wat jij er van vindt