Posted in Columns

Over ontaarde moeders gesproken

Over ontaarde moeders gesproken Posted on 18 augustus 20155 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

mom

Een tijd geleden stuitte ik op het artikel van Marjolein. Ze geeft namelijk toe dat ze een ontaarde moeder is en ergens gaat er dan een alarmpje af in mijn hoofd met de boodschap dat er weer een metgezel bij is gekomen. Ik ben namelijk een ontaarde moeder al vanaf het begin dat ik zwanger ben. Ik heb het nooit zo nauw genomen met de veiligheidsregels van ouders die op een andere manier bezorgd waren over hun kroost. Op het moment dat er een knie opengehaald werd en er erg dramatisch over werd gedaan, piekerde ik er niet over om het jong op te tillen en te troosten tot ik niet meer kon en dan nog een beetje meer. Als ik vond dat de drama een beetje te dramatisch werd, vroeg ik het kind: “Denk je dat we naar het ziekenhuis moeten om het been eraf te halen? Of misschien is het een idee als mama zelf je been eraf haalt?”De oogjes werden groot, de snotneus afgeveegd en binnen drie seconden stonden ze weer rechtop in het leven om vervolgens weer onderuit geslagen te worden. Waardoor het spel van vooraf aan begon. “Kusjekusje, hou nu maar op met huilen. Zo erg is het niet. Misschien moeten we het been eraf halen.” Deze werd trouwens al gebruikt sinds mijn kindertijd. Als de drama teveel werd voor mijn vader, vroeg hij mij ook altijd of mijn been eraf moest. Dat vond ik nooit nodig. Angst voor ziekenhuizen heb ik overigens ook nooit ontwikkeld, dus dat zat wel snor.

Zoon was drie en speelde al alleen buiten op het hofje voor mijn deur. Ik ben met grote regelmaat afgeleid geweest en ineens werd hij een keer teruggebracht door een medewerker van de plaatselijke supermarkt. De pummel stak drie keer over terwijl ik aan het afwassen was. Ook dook hij wel eens de huizen van buren in, zonder dat hij dat aan zijn moeder kwam melden. Ja, ik heb me met flinke regelmaat scheel gezocht naar mijn oudste. Ontdekkingsdrift, noem ik het maar.

Dochter heeft hier ook een handje van. Nu acht jaar  en buiten spelen is een dagelijkse bezigheid. Vaak genoeg heb ik tegen haar gezegd: “Niet te ver weg, ik wil je kunnen zien!” “Oké, mama!”, is dan altijd haar antwoord. Ik noem dat ‘zeggen wat ik wil horen’, want vervolgens verdwijnt ze. Nergens meer te vinden. Toch raak ik niet in paniek. ‘Die komt vanzelf wel terug’, zeg ik tegen mezelf alsof ik het pas ga geloven als ik het hardop zeg. Gelukkig komt ze ook altijd terug. En meestal was niet verder dan net om het hoekje waar ze eigenlijk niet heen mag. Waarom ik dan niet met argusogen op haar let? De simpele versie? Omdat ik meer te doen heb en er zitten niet genoeg uren in een dag om mezelf continue bezig te houden met die twee koters die ik op de wereld heb geschopt. Geef hen niet de schuld, zij kunnen er niks aan doen.

Waar ze wél wat aan kunnen doen; het irriteren van hun moeder. Kinderen kunnen je niet irriteren? En of kinderen mij kunnen irriteren. Vierenveertigmiljoen keer op een dag ‘mama’ in canon horen, irriteert mij. Zesenzestigduizend keer ‘waarom’ horen op één dag, irriteert me kapot. Zevenhonderdvijftigduizend keer ‘Mama, mag ik…’ horen, laat me kapot gaan aan irritatie. Jawel, zij kunnen me irriteren. Jeetje, zoals alleen kinderen je kunnen irriteren. Achteraf is het allemaal niet erg, maar op dat specifieke moment wil je soms gewoon wegkruipen onder een deken en je afsluiten voor de wereld. Eventjes. Gewoon eventjes stilte. Dat mag ik toch wel vragen als mama zijnde? Trouwens, als ik behoefte heb aan stilte kan ik daar wel eens om gillen. Ironisch hè? Gillen naar je kinderen is natuurlijk helemaal niet pedagogisch verantwoord, maar het lucht wel heel erg op. Dat dan weer wel.

Gelukkig is het laten inpakken van zijn koffer ook niet echt pedagogisch , omdat Zoon het ergens anders veel fantastischer vond. “Ik vind het hier niet niet leuk!” “Nou, dan ga je ergens heen waar je het wel leuk vindt,” vertelde ik hem met een glimlach. Ik wees naar waar zijn koffer lag, legde zijn knuffel op bed en vertelde dat hij zijn kussen niet moest vergeten. Zijn mond zakte open van verbazing, maar hij liet zich niet kennen. Zijn koffer werd ingepakt en hij stapte zonder mokken de deur uit. “Doei! Pas op bij het oversteken!” riep ik hem nog na. Vijf minuten later stond hij weer op de stoep, want hij wist niet waar hij heen moest. Natuurlijk was hij weer welkom in huis en kletsten we gezellig met een kop warme thee en een koekje over waarom het niet zo gezellig is bij mij. Ik ben mama en ik ben de boe-vrouw. Die rol is mij toebedeeld. Gelukkig ben ik tegelijkertijd het beste wat ze is overkomen, uiteraard.

Daarnaast geef ik, als ontaarde moeder, mijn kinderen natuurlijk gefrituurd eten, kunstmatige suikers en geen biologische groenten en fruit. Je dacht toch niets anders? Ik word blij van mijn kinderen als ze slapen en geniet intens van de rust als ze buiten spelen. Ik haat bordspellen en heb mijn kinderen dan ook opgevoed met het idee dat deze horror niet bestaat. Ik doe alsof ik naar kaarttrucs kijk en ben altijd eerlijk geweest over het bestaan van Sinterklaas, Kerstman, Tandenfee en de Paashaas, maar Ariël de Kleine Zeemeermin bestaat wel.

Als je denkt dat ik mijn kinderen een ‘time out’ geef of dat ik met ze in discussie ga, heb je het compleet mis. Een strafkruk bestaat hier niet in huis en een grote mond wordt niet getolereerd. Ja, ze mogen zeggen wat ze willen, maar ze moeten heel erg opletten hoe ze het zeggen. Ik ben immers niet iemand waar ze mee hebben geknikkerd. Ik ben hun moeder en niet hun vriendin. Als ik wil dat er iets gebeurt, dan gebeurt het. Hij kan zuchten omdat hij moet afwassen, dat is oké. Zolang het maar gebeurt. Zij kan huilen omdat ze haar bed moet verschonen, dat is prima. Zolang ze haar bed maar verschoont. Het is allemaal oké. Huilen, tegenstribbelen en zeuren mag, zolang ze het alsnog maar doen. Uiteraard gebeuren die dingen met een gezicht op standje chagrijnig en met dikke krokodillentranen. Waarop ik altijd enthousiast vraag: “Ga je gewoon kijken of moet ik je gezicht rechttrekken?” Nee, ik ben zo niet Pinterest en Instagram als het gaat om omgaan met mijn kinderen.

En toch lijken mijn kinderen zeer gelukkig, maar dat kan ook door de therapie komen.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

5 thoughts on “Over ontaarde moeders gesproken

  1. hier: geen ontaarde moeder!!! Niet perfect, vindt bordspellen ook niet leuk maar troost mijn kind totdat het over is. Probeer altijd te luisteren. Raak geiriteerd als het irritant is( ben ook maar menselijk). Maar blijf mezelf altijd dwingen om toch die lieve, zachte en begripvolle mama te zijn. Of het lukt? Van de week was ik nog de stomste mama van de wereld…#zucht

Wat vind jij?