Posted in Columns

Perfectie is je spiegelbeeld

Perfectie is je spiegelbeeld Posted on 22 april 2015Leave a comment

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

“Hm, deze heupen mogen wel wat minder,” zeg ik tegen mezelf terwijl ik in de spiegel sta te klooien met een meetlint. Honderdtien centimeter geeft dat ding aan. “Als je me uitrolt ben ik een meter en tien centimeter breed, Jezus,” Ik gooi de meetlint in een hoek, zet een kop thee en zie een punt red velvet cake in de koelkast staan. ‘Ach, die ene centimter kan er ook nog wel bij’, en ik schep de extra grote taartpunt op een bordje.

Er zijn periodes dat mijn reacties anders zijn geweest. Stoppen met eten, jankend in de spiegel staan, mijn vetjes vastpakken en er da even mee schudden om mijn eigen walging op te wekken, een te strakke broek aanhebben en voor de extra pijniging voor de spiegel voorover bukken om te zien hoe je buik over je broekrand valt. Afvallen, aankomen, afvallen, aankomen. Dieet na dieet na dieet. Hoe dunner hoe beter, maar wel altijd mezelf blijven verantwoorden voor andere mensen: “Nee, ik wil wel mijn vormen houden, maar 68 kilo is wel mijn streefgewicht,” en “Af en toe zondig ik ook, maar ik kies wel. Of friet of een hamburger.” Nou, van beide is momenteel niks meer waar. Een streefgewicht heb ik niet meer en kiezen doe ik al helemaal niet meer. Ik leef gewoon bewuster. Ik merk namelijk dat ik het heel erg moeilijk heb als ik dingen moet gaan moeten van mezelf. Ik moet gezond eten, ik moet bewegen, ik moet opletten op mijn gewicht, ik moet, ik moet, ik moet! Ik wil helemaal niet moeten in een wereld waar ik al zoveel moet. Ik wil leven. Dat betekent dat ik dat dan ook gewoon doe.

Schoonheidsidealen doen me niet zoveel meer, omdat ik mijn eigen schoonheidsideaal aan het worden ben. Helaas is dat niet voor iedereen zo. Onlangs is er een Brits meisje omgekomen door dieetpillen. Pillen die haar metabolisme op gang zouden helpen en zo zouden helpen met afvallen. Twee pillen zouden al dodelijk zijn, dit meisje nam er acht. Ze werd letterlijk van binnen opgebrand. Afkoelen was onmogelijk; artsen hadden geen kans om haar te redden. Pure drugs in je lichaam pompen om af te vallen. Giftige stoffen inslikken omdat je jezelf te dik vindt en snel wilt afvallen. Kiezen voor troep in plaats van letten op je voeding en wat meer bewegen. Keuzes gemaakt uit pure onzekerheid, keuzes gemaakt om dat verdomde schoonheidsideaal. Mij ga je namelijk niet vertellen dat ze die pillen voor de lol innam.

Ook al zijn er driehonderd schoonheidsidealen. Van Ashley Graham tot aan Kate Moss tot aan Doutzen Kroes tot aan Beyoncé, maar waarom vergeten mensen dat zij er nooit zo uit kunnen als zij? Je eigen figuur is jouw figuur, dat is niet te vergelijken met het figuur van een van die dames. Onhaalbaar. Altijd. Je wilt ze gebruiken als voorbeeld? Ga je gang, maar vergeet in het proces naar het ‘perfecte’ lichaam niet hoe jouw lichaam eruit ziet en hoe mooi dat kan zijn met zijn eigen vormen. Ik vind namelijk zo ontzettend zonde en verdrietig dat vrouwen zich zo laten beïnvloeden door wat de media, hun omgeving en zelfs soms hun ouders zeggen. Dat moet eens veranderen. De maatschappij moet veranderen.

Mooi is vooralsnog in de eye of the beholder, maar het lijkt alsof de beholder een alwetend orakel is als het gaat om mooi. Mooi bestaat maar uit twee dingen: mooi bestaat uit superslank, superlean, superfit en superhealthy. Maar aan de andere kant bestaat mooi uit: supercurvy, platte buik, big ass en superhealthy. Je weet wel, wat je elke maand wel voorbij ziet komen in zo’n leveloze glossy. Magazines die veel meer tijd zouden moeten besteden aan meer mensen met andere schoonheden. Dat lijkt me helemaal niet verkeerd. Het neerhalen van meisjes, jonge vrouwen en vrouwen is een goudmijn. Twijfel zaaien over hoe een vrouw er nou uit moet zien is waar de pot met goud staat. Onzekerheid voeden door keer op keer het zogenaamde perfecte beeld door iemand z’n strot te duwen. Als je het maar lang genoeg gaat herhalen, dan gaan ze het vanzelf wel geloven.

Mijn perfectie is langzaamaan mijn spiegelbeeld aan het worden. Een gevalletje van verbeter de wereld, begin bij jezelf? I’m trying. Denk nou niet dat ik niet onzeker kan zijn. Ik ben een vrouw en geloof me maar, onzekerheid hoort gewoon bij het leven. Ik probeer alleen niet met haat naar mezelf te kijken, ik heb dat namelijk niet verdient. Mijn lichaam heeft dat niet verdient en mijn geestelijke gesteldheid al helemaal niet. Dus waarom die van jullie wel dan?

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Wat vind jij?