Posted in Columns

Sorry, ik weet niet wie je bent.

Sorry, ik weet niet wie je bent. Posted on 14 mei 20151 Comment

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

wtf

Het moment dat je geconfronteerd wordt met momenten uit je leven die je compleet gewist hebt. Weggestopt. Vergeten bent, omdat er gewoon niets was wat belangrijk genoeg was om te onthouden. Er zijn periodes in mijn leven die ik gewoonweg compleet ben vergeten. Delete. Harde schijf kapot. Alleen er zijn altijd nog mensen die mij wel herinneren uit die periode. Dat is best awkward. Vervelend, als in; ben ik nou zo’n trut dat ik niet meer weet wie je bent? Wat ga je dan doen? Lachen, knikken en doen alsof je ze herinnert. 

“Hoi! Jij bent toch Thamar! Wat lang geleden!” Ik kijk naar de vrouw die tegen me praat. Klein, kort haar, Molukse afkomst, bruine tanden. Ze komt misschien tot mijn schouder en ik ben 169 cm. Ik kijk naar haar. Ze praat nog steeds, maar ik hoor haar niet. Ik probeer haar te herinneren. “Het is echt al zo lang geleden! Toen ik je voor het laatst zag, was je nog zo-en-zo klein!” Ze maakt een meetgebaar met haar handen. Van de grond tot aan haar heup. Misschien iets hoger. “Toen had je al zoveel sproeten en zoveel babbels!” Ik had nog geen woord gezegd. Het enige wat ik probeerde te doen was herinneren waar ik haar van kende.

Als ik alles goed heb gehoord woonde ze in het stadje waar ik van mijn 12e tot mijn 18e heb gewoond. Werkte ze in de friettent in het overdekte winkelcentrum waar ik werkte. Ik kwam blijkbaar regelmatig met mijn vader daar patatjes halen – wat overigens heel erg geloofwaardig is. Ik lachte. Nog steeds had ik geen woord gezegd. Ik stond er maar een beetje bij, te luisteren naar wat ze te zeggen had. “Ik weet het nog goed! Het is al zo lang geleden.” Ze stopte voor een adempauze. Ze hield haar hoofd een beetje scheef en keek me aan. Ze moest een beetje in de lucht kijken. Mijn schouders waren voorovergebogen. Eigenlijk wilde ik mijn schoenen uittrekken, dan zou ik vast net zo lang zijn als haar. Dat zou stukken beter communiceren. “Je kent me niet meer hè?” Ik kijk haar aan, glimlach, denk nog één keer heel hard na en zeg: “Nee. Ik heb werkelijk geen flauw idee.” Ze lacht.

“Het zat in zuid, daar-en-daar in de buurt. Je hebt daar vlakbij ook op school gezeten.” Ze wist me van alles te vertellen. Het klopte allemaal. Misschien had ik niet zoveel jointjes moeten roken in die periode. Dat is niet helemaal goed gegaan. Ik begon medelijden te krijgen met haar uitleg. Ze probeerde zo ontzettend mijn geheugen op te frissen, dat het bijna zielig werd. Ik zag aan haar dat ze graag wilde dat ik haar herinnerde. Dus herinnerde ik haar. “Oh jaa! Daar en daar, bij die en die supermarkt! Ik weet het nog!” Ik zag dat ze het leuk vond dat ik het me ‘herinnerde’. Om eerlijk te zijn? Ik wist niks. En ik weet nog steeds niet wie het is.

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

1 thought on “Sorry, ik weet niet wie je bent.

  1. Dit is zo vreselijk herkenbaar …

    De man die me in de sportschool altijd groet, is ook de man die me iedere ochtend op het station groet. En dat ontdek ik dan na anderhalf jaar!

    Tien minuten praten met iemand die álles van me weet, en dan besluit met: “Doe de groeten aan je vader!” Best, maar wie ben je?

Wat vind jij?