Stomme maatvoering

ZDjNtZ1

Not my tits tho’

Vandaag kocht ik een heel leuke broek bij de Wibra. En een leuke blouse. Jeetje, zelfs een superleuke trui. Je leest het goed: bij de Wibra. No shame. Alleen je zal net zien dat ik geen een van de items pastte. De broek kwam niet verder dan mijn heupen, de blouse sprong open bij mijn borsten en de trui, nou, dat was net shapewear zo strak zat deze. Heb ik dan de verkeerde maat gepakt? Nee. Een L voor de trui. Een 42 voor de broek en zelfs een 42-44 voor de blouse. Mijn maat. Ik ben niet afgevallen en niet aangekomen. Redelijk stabiel, dus mijn maat zou gewoon 42-44 moeten zijn. Deze keer is het niet damn you hips and tits!, maar damn you maatvoering!

Normaliter zou ik volledig over de zeik zijn. Ik zou ‘zie je nou wel dat je vet bent!’ tegen mijn spiegelbeeld roepen. Boos zijn op mezelf en een bak droge salade eten voor lunch. En water, veel water naar binnen gieten. Alleen deze keer niet. Geen reactie, geen rotgevoel. Hoe kan dat nou weer? Ik vond het zo vreemd dat ik zelfs nog even naar mezelf bleef kijken met en broek halverwege mijn knieën, een blouse die opensprong en een trui die, nou ja, gewoon op een dwangbuis leek. Geen reactie van mijn gevoel. Nee, het is gewoon de maatvoering.

Echt, het is niet dat ik onrealistisch ben wat maatvoeringen betreft. Ik zal nooit van mijn leven een maat M uit het rek pakken. Dat slaat namelijk nergens op. Mijn linkerbovenbeen zou daar nog niet eens inpassen. Hoe hard ik ook zou proppen. Jammer, maar helaas. Ik begin daar dan ook gewoon niet aan. Het hoeft ook niet, want het kan me niet echt interesseren. Op het moment dat ik een broek uit het rek pak in mijn maat, verwacht ik ook gewoon dat het past. (Behalve als het een heupbroek is. Die dingen slaan gewoon echt werkelijk nergens op). Zeker als mijn lichaam redelijk stabiel is. Al mijn kleren zijn maat 42-44 en die pas ik gewoon.

Het ligt gewoon niet aan mij deze keer! En dat is fijn. Daarom kan ik me er ook niet echt druk om maken. Het is jammer dat de kleding niet past, maar het is gewoon de freaking maatvoering die zo ontzettend gaar is in winkels. Bij de H&M heb ik soms 40, soms 42 en soms 44. Bij de Wibra heb ik blijkbaar een 44-46 en bij de Monki draag ik een 42 en de Zara, nou dat is een onbegonnen zaak, want als ik daar in een XL pas dan is dat heus een feestje waard.

Scandinavische (H&M) maatvoering is het meest ‘normaal’, vind ik. Dat komt omdat ik meestal wel in mijn kedingmaat pas. De Spaanse (Zara) maatvoering is eigenlijk een grote grap, maar dat komt gewoon omdat ik vaak niet in een L of XL pas daar en dat maakt me boos omdat ik dat item zo graag wil hebben. Gierigheid, zeg maar. En ja, de Wibra, ik weet niet wat voor maatvoering dat is, maar ik kan daar helemaal niks mee. Het was ook de eerste keer dat ik daar kleding kocht voor mezelf en dat kan gelijk weer terug.

Ooit heb ik gehoord dat er een heel marketingplan achter maatvoering zit bij grotere retailers. Dat als je een maat 42 groter maakt dan een maat 42, waardoor een actual maat 42 in een maat 40 past. Hierdoor denkt de koper dat ze slanker is en wordt ze blij van zichzelf. Hierdoor koopt ze weer meer items. Want blije mensen zijn koopzieke mensen. Ik moet zeggen dat ik dit verhaal best kan geloven, eigenlijk.

Maar goed, het zou gewoon fijn zijn als alle winkels dezelfde maatvoering hadden. Dat scheelt zoveel gekloot met winkelen (online en offline). Ik hoef geen kleren meer te passen om te kijken wat voor maat ik nou heb, maar ik kan gewoon passen om te kijken of het me überhaupt staat. Zonder te hoeven janken in de kleedkamer, want ik pas mijn maat gewoon. Altijd in iedere winkel. Maar goed, zo werkt de wereld niet. Jammer joh.

Ik ga maar gewoon de kleding terugbrengen en een grotere maat halen. Daarna ga ik een cheeseburger eten.

1 Comment

  1. Ik ben al gewend om van 1 kledingstuk meteen 3 maten te pakken.
    Uitzoeken welke past haha.

    1maatvoering zou ideaaaaaal zijn!

Vertel ons wat jij er van vindt