Posted in Columns

(Super)Oma.

(Super)Oma. Posted on 4 november 20119 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Ik kijk naar de beige stoel, die niet bij de andere bruine leren stoel past. Het is eigenlijk geen gezicht, maar u wilde geen andere stoel. Deze zat lekker, dus die blijft. Daar was niks tegen in te brengen en met geen stok was deze stoel uit de woonkamer te slaan. En u niet uit de stoel. Uw stoel. U vond alles best, zolang de stoel maar bleef staan.

Ik weet nog hoe ik Für Elise van Beethoven probeerde te pingelen op de piano die in de gang stond. Probeerde. Ik kwam niet verder dan tudududududuuutudududuu. Dat kan natuurlijk komen omdat ik misschien een beetje amuzikaal ben. Toch probeerde ik het. Ik wilde het per se kunnen. Dat mijn zusje het beter kon – lees: die kwam iets verder – schoot mij in het verkeerde keelgat. Ik moest en zou het kunnen. Het lukte niet, dus ging ik verder aan Vader Jacob. Ook daar zat ik telkens mis. Ze zeggen dat je moet stoppen op je hoogtepunt, dus dat deed ik. Toch ben ik door u klassieke muziek gaan waarderen en zelfs gaan luisteren. Al zal ik dat nooit zo snel toegeven.

We kwamen regelmatig op visite. U woonde om de hoek. Het was eigenlijk altijd wel gezellig. De leesmap bladerde ik door. De televisie die in de keuken stond vertoonde altijd kinderzenders en als er niets op televisie was gingen we een videoband huren bij de videotheek. De eerste keer dat ik Doornroosje zag, was bij u thuis. En u zat op uw stoel, toen nog een andere kleur, uw kruiswoordpuzzels te maken of u las de Privé. Zo brachten wij de dag door.

Uw sigaretjes altijd binnen handbereik. Op armlengte afstand stond de asbak. De brandgaten waren te zien rond de stoel. Dat kwam omdat u nooit uw as op tijd aftikte. En dan viel de hele kop er in één keer af. Zo op de grond. Om die brandvlekken te verdoezelen lag er een deurstopper in de vorm van een uitgerekte teckel in de buurt van de stoel. Een sierdingetje wat wederom totaal niet in de inrichting paste. Maar ach, wat maakte het uit, de brandvlekken waren niet meer te zien.

In de keukenla lagen altijd sigaretjes, daar pikte ik er altijd één van. Extra lange sigaretjes. Een nep merk. Nep-Kent van de Aldi. Lekker goedkoop en rookte prima. U rookte namelijk als een ketter. Aan één stuk door. Ik denk dat u al uw nakomelingen met deze verslaving heeft vereerd. Wie wil dat nou niet? Elke dag een pakje sigaretten oproken. Wat dat betrof was u een uitmuntend voorbeeld. Ik geniet nog dagelijks van mijn sigaretje. Alle 20. Ik moet wel even toegeven dat als ik in uw huis ben, dat ik de la opentrek en kijk of er nog pakjes sigaretten liggen. In de hoop dat ik er één kan pikken. Ook al heb ik mijn eigen sigaretten in mijn tas zitten.

Bridge deed u met plezier. Een kaartspelletje in mijn ogen. Ik begreep er niets van en zal ook geen moeite doen om het wel te begrijpen. U scheen er nog goed in te zijn ook. In een kaartspelletje. Ik verbaasde me daar om. Elke keer weer. Wat is er nou moeilijk aan een kaartspelletje? Ooit heeft u de moeite gedaan om het aan mij uit te leggen. Tenminste, u probeerde het en u hield er ook snel weer mee op. U zag duidelijk dat mijn interesse was bij de rondvliegende bromvlieg die net zo hard zoemde als een vliegtuigmotor. Dat vond u niet erg.

U accepteerde mij hoe ik was. Met mijn 12 cm hakken waar ik regelmatig op aan kwam wandelen als ik naar u ging. Al mijn tatoeages. Volgens mij vond u ze verschrikkelijk, maar ach, zo is Thamar gewoon. U was niet van de kussen en knuffels, maar dat hoefde ook niet. Dat soort dingen moesten we maar gewoon weten. En gelijk heeft u. Van de oude stempel, dat was u.

Geen rasechte Middelburgse, maar het stadje paste u prima. Statig. Chique en vol met klasse. Echte klasse. Vond ik. In uw lange beige trenchcoats, prachtige lakschoentjes en rokken. Of broekpakken. Als u naar buiten ging zag u er altijd piekfijn uit. Gouden armbandjes om de zongebruinde armpjes. De nageltjes altijd rood gelakt en de lippen voorzien van een kleurtje. Of dat nou roze of rood was. Het maakte niet uit. Zolang het maar bij de outfit paste. Alles was piekfijn in orde. U was piekfijn in orde. U was een lange statige vrouw. Iedereen keek naar u op als u ergens binnen stapte. Al was het alleen al omdat u langer was dan de gemiddelde man. U wist precies wat u wel en niet wilde en schroomde ook niet om dat duidelijk te maken. U had immers recht op wat u wilde en recht om te zeggen wat u niet wilde. Niemand kon u wat maken. En terecht. U was de koningin. In eigen huis en tuin.

U zat op de boot, De Klumpenaer, alsof u de vrouw van de kapitein was. Niet alsof, dat was u. De vrouw van de kapitein. Op de boot voeren we de Westerschelde af en de Oosterschelde. Op zoek naar eilandjes. U zat aan boord en ik lag met mijn zusje op het dek. Te genieten van het windje door onze haren. In onze badpakjes. De zilte lucht die ons tegemoet kwam. Ik genoot er altijd van. Ik vond het heerlijk. Toen we een eilandje hadden gevonden besloten we aan te meren. De barbecue pakten we erbij en aten we ons vol aan stokbroodjes en hamburgers. Salade? Daar begonnen we niet aan. Slapen op de boot, ik vond niets leuker dan dat. De boot, die mis ik. Net als ik u mis.

U heeft mijn kinderen nog mogen kennen. De kleine meid en de kleine jongen. U heeft hem nog heel lang mee mogen maken. De oudste. Acht jaar lang en wat was u dol op hem en wat vond hij u geweldig. De kleine meid ook. Die was dol op u. Ook al kon ze lekker katten, maar u zag gelijk dat het een kind van mij was. Superoma. Er was ook geen betere naam voor u. Superoma, dat was u. Voor hem, voor haar, voor mij en voor ons allemaal. Net zoals u supermama was voor mijn moeder. Super. De beste vriendin van mijn opa. Superopa en supervader. Oma, u mag best weten dat ik me een beetje zorgen maak om opa. Maar hij redt het wel. Hij is namelijk uit het goede hout gesneden. Ik weet dat. Dat sterke, onbreekbare hout. Maar u mag best weten dat het voor iedereen moeilijk is dat u er niet meer bent. Maar we accepteren het. Er is namelijk geen andere optie. Helaas.

Vandaag zou u jarig zijn en zou ik u hoogstwaarschijnlijk vergeten te bellen. Ook al zou mijn moeder mij er vier keer aan herinnerd hebben op één dag. Ik vergat dat en dat vond u volgens mij niet zo heel erg. Want wat waren verjaardagen nou. Niks, want wat dat is maar één dag in het jaar. Ik denk elke dag even aan u. Ik praat regelmatig met mijn kinderen over u. U mag namelijk niet vergeten worden. Daar was u veel te belangrijk voor. Voor mij. En voor mijn kinderen.

U was de sterkste vrouw die ik ooit heb gekend. Er huisvestte een ongelofelijk nare ziekte door uw lijf. De hoofdletter K nam bezit van uw lichaam, maar u heeft niet geklaagd. Alle pijnen slikte u. Er werd niet over gepraat. Niet door u. Als je het negeert dan is het er niet. Dan gaat het vanzelf wel weg. Helaas was dit niet het geval. Het K-woord won van u en nu rust u in vrede. Dat weet ik zeker. U geloofde te heilig in God om niet in vrede te mogen rusten. U heeft uw plekje in de hemel verdiend. Ook al geloof ik niet in God, geloof ik er in, voor u. Vandaag.

Ik zal altijd blijven kijken naar de beige stoel, die niet bij de andere bruine leren stoel past. En ik zie u zitten met een tevreden glimlach en een sigaretje tussen uw vingers met roodgelakte nageltjes. Superoma, u wordt gemist. Als u dat maar weet. Maar we zullen het niet te vaak zeggen. U hoort dat immers te weten.

Rust in vrede, Superoma. 04-11-1934 – 04-03-2011

 

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

9 thoughts on “(Super)Oma.

  1. Ik zei het al op Twitter en zal het nu nog eens zeggen: Respect!!! Respect voor jou, dat had ik altijd al. Ik mag je graag. Je hebt iets natuurlijk gewoons over je. Ik hou daar van. Respect voor je liefde voor je oma. Ik kan het bij 1 opbrengen, bij de ander kon ik het niet. Respect voor je mooie schrijven. Je hebt er talent voor. Respect dat ik nog steeds in je timeline sta. Je bent ondanks een LEO (lomp en onbenullig) een heerlijk gevoelig mens die ondanks als d’r kritiek wel iedereen wil helpen. Respect dat ik het genoegen heb je te leren kennen…

Wat vind jij?