Posted in Columns

Takke-chauffeur

Takke-chauffeur Posted on 8 augustus 20125 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Ik opende de deur en vroeg of hij mij naar huis wilde brengen. Hij beantwoordde mijn vraag met: “Waarom niet?” Op zijn auto stond een mooi geel bordje met de naam van het bedrijf waar hij voor werkte. Ik kijk nooit naar de bordjes. Het bordje op de auto betekent taxi en een taxi betekent dat ik naar huis kan. Zonder dat ik hoef te lopen. Hoe decadent. Oké, niet echt decadent, want het kost me ongeveer €10 om thuis te komen, dat valt reuze mee. En of ik dat nu uitgeef aan de taxi of opdrink, dat maakt geloof ik ook niet uit. Behalve dat ik dan moet lopen.

“Ik weet het niet,” antwoordde ik. “Er zijn nou eenmaal taxichauffeurs die weigeren” zei ik tegen hem. Ik stapte in. Hij zag er uit alsof hij dagen niet had geslapen en zijn scheerapparaat was waarschijnlijk zoek geraakt in de kofferbak van de auto. Ook leek het alsof hij met zijn hoofd in de frituurpan had gehangen. Of erg enthousiast met Brillcream aan de slag was geweest. Hij was gewoon onverzorgd en het viel me nog heel erg mee dat hij niet naar een dode wasbeer rook. Niet dat ik weet hoe een dode wasbeer ruikt, maar iets doods ruikt nooit goed. Hij keek me aan en zei dat het vast zou komen omdat ze vast al een uur stonden te wachten. “Dat is mijn zaak niet.” Hij keek me vol ongeloof aan en ik voelde dat hij niet echt blij was met mijn opmerking. Misschien achteraf een beetje terecht, aangezien het niet op mijn alleraardigst eruit kwam. “Dus, je stond daar al een uur te wachten?” vroeg ik om wat aardiger te zijn. “Dat is jouw zaak toch niet? Fuck it! Ik breng je naar Kralingen en fuck it,” zei hij geïrriteerd.

Nu ben ik belachelijk impulsief, wilde ik midden op straat uitstappen en hem in zijn vieze gore puisterige ongewassen vette frituurkop spugen. Maar ik was moe en ik had geen zin om een andere taxi te zoeken. Bovendien spuug je als dame niemand in zijn gezicht. Vooral als je zeker weet dat je het verliest met sprinten. Niet dat een nieuwe taxi zo moeilijk te vinden is in centrum Rotterdam. Godverdomme, ik wilde uitstappen, maar ik stond midden op de rotonde Hofplein. Dat is dus een grote drukke rotonde en als je uitstapt, boek je gelijk je enkele reis naar de eeuwige jachtvelden. Toch wilde ik hem ook mijn geld niet geven. Klootzak. Dus ik keek hem aan en zei: “Prima. Fuck it. Is inderdaad mijn zaak niet. En het kan me ook bar weinig schelen.” Hij ging op zijn linker ellenboog leunen en zijn andere hand losjes aan het stuur. De spanning was te snijden. Ik zag de lichtjes van Rotterdam aan me voorbij gaan en vond hem maar een lul. En dat is nog zacht uitgedrukt.

Als kers op de taart reed die ongelofelijke lul ook nog eens richting Crooswijk. Ik had al geen zin om te vertellen waar ik woonde, niet dat hij daar wat mee gedaan zou hebben, maar ik wilde het gewoon niet. “Vlietlaan,” zei ik bits. “Oké.” Ik stapte op Vlietlaan uit en moest vanaf daar naar huis lopen. Ik legde het precieze bedrag op het dashboard en stapte uit. Ik groette hem niet, ik had hem niks meer te zeggen. Het liefst had ik het geld helemaal niet gegeven, maar goed, dat kan je dan ook weer niet maken. Al vond ik van wel. Maar ik denk dat ik het niet van hem had gewonnen. Hoewel, door zijn vettige uiterlijk was hij vast te glibberig om me te pakken te krijgen. Daar niet van. Vanaf waar hij mij gedropt heeft was het nog zo’n vijf minuten lopen. Was ik toch maar uitgestapt op Hofplein, sukkel.

In mijn hoofd heb ik het romantische beeld van een man in pak die je, lekker decadent, tegen een bepaald bedrag naar je plaats van bestemming brengt. Een man die de deur voor je open houdt en daarboven op ook nog eens heel sociaal is en doet alsof het gesprek hem interesseert. Daar betaal je namelijk voor. Ook al is het maar €10. Tien euro voor vijf minuten. Misschien zeven minuten. Dat is flink verdienen. Dus ik vind dat ik dat verdien. En op zijn minst een kop koffie aangeboden krijg. Of een flesje sprankelend bronwater. Zoiets. Maar nee.

Dat romantische beeld is totaal kapostuk gemaakt door deze ene taxichauffeur. Taxichauffeurs zijn tegenwoordig geen fatsoenlijke heren meer, maar onbeschofte, onverzorgde, chagrijnige tyfuslijers. Nu zijn ze allemaal kut. Dat begrijp je wel. Totdat ik een andere taxichauffeur tegenkom. Eentje die de scherpe randjes van mijn oordeel afhaalt. En daar heb ik heus geen sprankelend bronwater in een gouden flesje voor nodig. Maar op z’n minst een taxichauffeur die een beetje fatsoen in zijn reet heeft en er niet uit ziet als de buurtzwerver. Daar zou ik al heel blij mee zijn.

Takke-chauffeur.

 

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

5 thoughts on “Takke-chauffeur

  1. Agree again. Pfff ik ben ooit meegenomen door een taxi chauffeur. Hij zag mij en mijn ex voor anderen aan. Op het moment dat ex uitstapte, pakte hij mij vast en begon te rijden met de zijportier nog open. Dammmn wat een fuck ervaring. Ik praten als Brugman, maar eenmaal gestopt en uitgestapt heb ik uren zitten shaken. Politie die kwam er niet zijn bed voor uit, we zaten in een boerengat. Sindsdien krijg ik de foute kriebels in een taxi.

  2. of je loopt ’s nachts in Rotterdam en wil heel graag naar huis en de taxi chauffeur zegt doodleuk: ik neem je niet mee, de rit is te kort !!!!

Wat vind jij?