Posted in Columns

Van schatje naar satan

Van schatje naar satan Posted on maart 28, 20163 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

puberteitNu pas, nu mijn zoon bijna 13 is, begrijp ik wat voor een hel ik geweest moet zijn voor mijn ouders. Dit zal ik nooit hardop zeggen. Als ik het hardop moet zeggen, dan zal ik altijd beweren dat het alleen maar met externe factoren te maken heeft gehad. Die puberteit. Naar waarheid? De externe factoren hadden misschien voor 40% met mijn gedrag te maken, maar de rest kwam toch allemaal rechtstreeks uit mijn eigen bovenkamer. Daar maakte ik toch echt zelf de keuzes die van invloed waren op mijn gedrag, heden en toekomst. Voornamelijk keuzes waar ik natuurlijk niet over nadacht. Consequenties waren namelijk echt niet iets waar ik wat mee kon. Of ook maar kon onthouden. De keus maakte ik, omdat die keus op dat moment klonk als de beste. Dat ik daarna een maand huisarrest zou hebben, niet meer mocht paardrijden of elke dag moest afwassen, kwam niet eens in mijn hoofd op. Laat staan dat ik er over na kon denken. Maar goed, mijn puberteit is zo’n 15 tot 17 jaar gelden, dus dat is niet meer relevant. Of zelfs ook maar interessant. Wat ik echter wel weet, is dat karma wel bestaat en het komt in de vorm van een kind. Mijn kind. 

Wanneer ze worden geboren zijn ze nog best leuk. Schattig zelfs. Ze kirren wat en het hardste geluid wat ze kunnen produceren kan je zelfs nog onder schattig categoriseren. Vervolgens worden ze ouder en is het hardste geluid vaak niet meer onder te brengen onder schattig, maar echt vervelend is het ook niet. Je laat ze af en toe in het gangpad van een supermarkt liggen, omdat ze een woedeaanval hebben vanwege een pak koekjes met een gele spons erop. Je legt ze wel eens voor hun bedtijd op bed, omdat je nu toch wel echt even behoefte heb aan papa en/of mama-tijd (ofwel een paar grote glazen wijn/whiskey/wodka). Je raakt wel eens ‘per ongeluk’ een ‘prachtig’ getekend portret kwijt, maar echt afgedaan heb je nog niet. Het wordt je vergeven en het wordt zelfs vergeten. Prachtige periode. Ietsjes later gaan ze bewust liegen. Ineens hebben ze het door: “Als ik vertel aan mama dat ik niet op de muur heb getekend, dan kom ik niet in de problemen.” Ja, zo slim zijn ze. Dat ze nog niet slim genoeg zijn om te beseffen dat er niemand anders op die muur getekend kan hebben, daar kunnen ze nog niet echt wat aan doen. Helaas wordt dat onderdeel ook langzaam ontwikkeld. Voor je het weet, heb je een kind wat tegen je jokt en het ook nog eens zonder blikken of blozen vol kan houden. Of je hebt dat kind niet en dan ben ik blij voor je. Naarmate ze ouder worden, worden ze steeds slimmer. Op zich een mooi gegeven dat het wezen wat jij hebt gemaakt mooi én slim is geworden. Best prettig. Het oog wil ook wat, maar het is toch ook fijn als er soms wat zinnigs uit het wezentje komt. Meestal gaat dat best aardig. Ondertussen is je kind al best oud. Hij kan liegen, maar hij kan ook heel grappig zijn. Zij kan snoepjes pikken bij de snoepwinkel, maar zij is ook heel zorgzaam voor papa, mama, broers en zussen. Hij is ontzettend goed in rekenen, maar heeft een ontzettende hekel aan Nederlands. Hij kan lekker spelen, maar ook met smoesjes te laat thuiskomen. Op zich gaat dat ook nog wel. De kleine dingetjes waar je je aan ergert.

Ook al is mijn puberteit 15 tot 17 jaar geleden, ik weet nog goed dat er een kantelmoment was. Ik besloot te gaan roken. Tweede klas middelbare school, veertien jaar oud. Ik was al half opstandig geweest, want ik had zonder toestemming een helix-piercing laten schieten. Ik was zo ontzettend bad ass. Overigens was het de beste piercing keuze ooit, aangezien ik deze, als enige van alle piercings die ik ooit had, nog steeds heb. Goed, roken. Het was bij lange na niet mijn eerste sigaret. Die rookte ik al op mijn negende en nog een keer op mijn twaalfde. Dat ik beide keren, na het inhaleren van dat vergif bijna doodging, vergat ik even voor het gemak. Het roken moest. Waarom? Daar kan ik tot de dag van vandaag geen zinnig antwoord op geven. Nieuwe school, dus wellicht wilde ik erbij horen. Opstandig; ik wist dat het niet mocht, dus daarom deed ik het. Ik besliste wat ik wilde. Als ik mijn longen wilde asfalteren, wie waren mijn ouders dan om daar wat van te zeggen? Ik weet heus wel wat goed is voor mij! Uiteraard niet, maar dat werd  me pas echt duidelijk zo’n 15 tot 17 jaar later op 27 maart 2016.

Oké, ietsjes eerder, maar toegeven was (is) moeilijk. De schuld geven aan puberteit, was makkelijk gedaan. Alleen écht toegeven dat er weer een nieuwe deur is geopend, was niet echt makkelijk. Het kind van wie zijn wangen te zwaar waren voor zijn gezicht, waardoor hij automatisch een centenbak kreeg. Hij die altijd erg treurig uit zijn ogen keek, is nu omringt met zwavel en spuugt vuur uit diezelfde treurige ogen. Het ging zo vlot. Van schatje naar satan, in maar 13 jaar. Dat klinkt trouwens als de ultieme slogan voor een praatgroep voor ouders van pubers. (Ik meld me alvast aan en ik neem whiskey mee). Daar waar je vroeger een antwoord kreeg op je vraag, een actie op je opdracht en een reactie op je ergernis, is alles nu ‘weet ik niet’, ‘gewoon’ en als kers op de ergernistaart: schouders ophalen. Ik snap dat satan zijn intrede moet doen, maar ik mis dat schatje nu al. En ik heb nog wel een paar jaar te gaan. Ik mag blij zijn als ik mezelf niet in de wc-pot verzuip van ellende.

Ik heb geen ‘Ouderlijke Gids om Puberteit te Overleven’. Nu nog niet in ieder geval. Wellicht over een jaar 5. Maar wil je graag mijn puber zijn leven redden met andere tips dan hem over het balkon hangen aan zijn enkels, onder een koude douche zetten en huisarrest in de kelder tot zijn 18e? Dan hoor ik het graag. Mocht je voor die tijd mijn leven willen redden, dan mag je een fles Southern Comfort sturen naar mijn woonadres. Dat waardeer ik onwijs! Tot die tijd ontwijk ik de wc krampachtig en probeer ik als een echter ouder grenzen te stellen, afspraken te maken, structuur te bieden. En tegelijkertijd maak ik de berging voor hem klaar om in te wonen. Voor de rest van zijn leven.

Bron afbeelding: http://www.copman.be/

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

3 thoughts on “Van schatje naar satan

Geef een reactie