Posted in Blogs Columns

Voor mij ben ik een prioriteit

Voor mij ben ik een prioriteit Posted on 1 november 20168 Comments

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

fb_img_1467962190302

Ik heb mezelf nooit op de eerste plaats gezet. Niet in relaties, niet in vriendschappen en zeker niet als moeder. Ook al had het niets met mijn partner te maken: ik voelde me schuldig als ik geen tijd hem door wilde brengen. Ik voelde me nog schuldiger als ik mijn kinderen in de vakanties naar mijn moeder bracht. Gewoon, om maar alleen te zijn. Het schuldgevoel kwam pas op het moment dat ik aan de wereld om mij heen vertelde dat ik alleen wilde zijn en dat ik daarom geen tijd mijn partner of kinderen wilde doorbrengen. Dat vonden ze gek. “Waarom wil je zo lang alleen zijn?” was een vraag die me regelmatig werd gesteld, met één opgetrokken wenkbrauw. Hierdoor begon ik aan mijn eigen motieven te twijfelen. Ben ik een slechte partner, als ik alleen wil zijn? Ben ik een slechte moeder, als ik tijd voor mezelf wil? Ben ik een slechte vriendin, als ik een vriendin weiger om te komen overnachten bij mij, omdat ik daar geen zin in heb? Ben ik egoïstisch?

Op het moment dat ik tegen andere ouders vertel dat mijn kinderen voor een belachelijk aantal weken bij familie gaan slapen, voel ik de frons al aankomen voordat ik mijn zin heb uitgesproken. Vragen of ik ze mijn kinderen dan niet mis (nee),  of ik een zomervakantie niet erg lang vind (nee) en of ik ze niet elke dag moet bellen (nee), vermoeien en irriteren mij mateloos. De vragen doen niet zoveel met me, maar de blikken die ik krijg van ouders: die geven mij een schuldgevoel. Voel ik me dan toch ergens niet helemaal zeker van mijn zaak? Is het misschien niet normaal om zo lang weg te zijn van je kinderen?

Hetzelfde schuldgevoel krijg ik als ik niet wil dat vriendinnen langskomen of dat ik mezelf opsluit in de slaapkamer met een stapel tijdschriften en een kop thee, terwijl er iemand in de woonkamer zit. Alsof ik altijd overal maar moet zijn, want dat hoort.

Keuzes

Ik werk 40 uur in de week, probeer af en toe wat yoga in de ochtenden en hardlopen in de avonden tussendoor te proppen, ik zit in mijn afstudeerjaar en ik probeer hier en daar ook nog eens vriendinnen te helpen en sociaal te zijn. Dat zijn keuzes die ik maak en die oké zijn. Ik wil de keuzes maken, maar ook weer niet. Omdat het lijkt dat ik alles in één week kan proppen en het ook nog eens aankan. Je zou me haast een powervrouw noemen (het is dat ik een hekel heb aan die term). Het feit dat ik hierdoor soms helemaal kapot ben, doet er niet toe. Een paar uur slaap lost dat wel op.

Ik werk 40 uur in de week, probeer af en toe wat yoga in de ochtenden en hardlopen in de avonden tussendoor te proppen, ik zit in mijn afstudeerjaar en ik probeer hier en daar ook nog eens vriendinnen te helpen en sociaal te zijn.

Het feit dat ik het ontzettend moeilijk vind om ‘nee’ te zeggen tegen de mensen waar ik het liefst mee ben, valt mij zwaar. Ik vind het bijzonder moeilijk om voor mezelf te kiezen. In mijn hoofd verzin ik allerlei excuses om maar niet te hoeven gaan, zodat ik me niet schuldig hoef te voelen. Het feit dat ik niet wil gaan of er niet wil zijn, zou al genoeg excuus moeten zijn. Wat maakt het namelijk uit dat ik eens geen logés over de vloer wil hebben? Wat is het hele punt dat ik alleen wil zijn met mijn pot thee? Wat is het grote punt dat ik eens eerst mezelf wil zijn in plaats van een moeder?

Voor mezelf kiezen

Op het moment dat ik echt nodig ben, zal ik alles laten vallen. Ik zal mezelf in allerlei bochten proberen te wringen om het leven voor de ander gemakkelijker te maken. Het probleem hier alleen is: ik word er niet beter van. Mijn leven wordt er niet makkelijker op. Het is te gek voor woorden dat ik moeilijk en ingewikkeld moet doen om een ander tot z’n dienst te zijn. Dat betekent niet dat ik dat nooit meer zal doen, maar op het moment dat ik het niet wil, doe ik het ook niet. Het is omdat ik het niet wil, maar ik heb het ook nodig. Het is geen luxe, maar ik heb het verdiend om voor mezelf te kiezen. En wellicht hoort daar een beetje een schuldgevoel bij, maar so be it.

Goed geoliede machine

Het heeft helemaal niets met egoïsme te maken. Het feit dat ik tijd voor mezelf neem, zorgt ervoor dat ik een goed geoliede machine kan blijven. Ik ben een betere werknemer, moeder, partner en vriendin als ik af en toe eens ‘nee’ zeg. Dat is de reden waarom ik een prioriteit ben.

Rotterdams, Rauw & Rebels. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. Marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

8 thoughts on “Voor mij ben ik een prioriteit

  1. Ik herken mijzelf hier zó in. Mijn psychologe zei destijds: “Het is tijd dat je jezelf tegen een betere prijs gaat verkopen dan je nu doet. Loop even hard voor jezelf, als je altijd voor een ander doet”. En dat raakte me zo erg! Continu leefde ik voor een ander (Lees: Als hij maar gelukkig is, zal ook akelig herkenbaar zijn voor jou!) en dat ontnam me zoveel energie. Ik ben het daarom helemaal eens met je uitspraak. Laten we hiervoor gaan staan!

  2. Herkenbaar! Las gisteren toevallig ook een quote van Adele van dezelfde strekking. Dat ze heel veel van d’r zoon houdt maar dat ze vooral ook haar eigen gang wil blijven gaan. Zoiets. Blij dat ik niet de enige ben die af en toe raar word aangekeken 😉

  3. Toen ik een paar jaar geleden voor het eerst alleen een aantal maanden in het buitenland was heb ik zoveel over mezelf geleerd. Niet dat je nu gelijk weg moet gaan 😉 maar het leert je écht naar jezelf kijken. Dat kan hier natuurlijk ook gewoon maar het doet je zoveel goed! Ga ervoor! 🙂 Succes!

    1. Dat heb ik ook wel eens gedaan! Oké, geen paar maanden, een paar dagen maar. Dus dat is niet echt heel erg vergelijkbaar. Ik kan me goed voorstellen dat je daar een boel over jezelf heb geleerd. Thanks!

  4. Ik ben ook eens een paar maanden alleen naar het buitenland geweest, daarna hield ik meer van mezelf 🙂 Ik ben ook moeder en hetgeen waar je mij het allergelukkigst mee kan maken is een paar uur alleen-tijd. Ik herken de rare blikken en de opmerkingen: mis je ze niet dan? Ja, soms wel, maar nee… Soms ook niet! Even alleen zijn, het is zeldzaam tegenwoordig, dus ik koester de momenten dat ik het wel kan en als ik de alleen-tijd heb, geniet ik er van zonder schuldgevoel. Schuldgevoel is zo’n tijdverspilling… Succes!

Wat vind jij?