Posted in Columns

Waar zijn je kinderen dan?

Waar zijn je kinderen dan? Posted on 18 januari 20152 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

wine-parents-drink-mother-kids-family-ecards-someecardsHey hoi bemoeial!

Wat leuk dat je er bent! Ik vind het altijd zo fijn als je even langskomt. Echt, ik snap het. Nieuwsgierigheid is de aard van het beestje. Het is menselijk en heus, geloof me, ik weet dat je het goed bedoelt.

Oké, nu ik heb uitgelegd dat ik weet dat het allemaal uit een goed hart komt, moet ik toch even wat kwijt. Het gaat er namelijk om dat ik helemaal, maar dan ook echt hélemaal, gestoord wordt van de vraag: “Maar waar zijn je kinderen dan?” En bedenk dan dat ik dan helemaal li-la-lazarus in de club loopt met twee handen vol met Southern Comfort. Fantaseer er ook nog bij dat ik in zo’n staat ben dat ik de muziek niet eens meer hoor, spreek met een dubbele tong en dat het me niet eens meer interesseert of mijn oogschaduw nu op mijn oog zit of op mijn wang. Ik ben zeg maar daar. En dan kom jij, nuchter en veel te blij, een praatje met me maken. Supergezellig hoor (voor 5 minuten). En op een of andere manier besluit jij om aan mij te vragen, onthoudt mijn toestand, waar mijn kinderen zijn.

“In het bos, vastgebonden aan de derde boom links. Ze hebben water, maak je geen zorgen.” is een van mijn antwoorden als je mij die vraag stelt. Want echt: de téring met je.

Het feit dat ik niet praat over mijn kinderen als ik op stap ben, moet al genoeg zeggen. Daarnaast snap ik niet zo goed waarom jij over mijn kinderen begint als je ziet dat het enige waar ik me druk om maak de glazen in mijn handen zijn. Ik snap het wel, maar ik snap het niet. Snap je?

Als dat mijn antwoord is, zie ik je ogen groter worden. Ik kijk je aan, grijns en neem een slok van mijn Southern Comfort. Puur, no rocks. “Nee grapje. Ze zijn heus niet in het bos. Ik dacht dat ik ze daar had gelaten, maar ik weet het niet zo goed. Ik denk dat ik ze kwijt ben.” is mijn volgende antwoord vaak. Je begint te lachen, omdat je door hebt dat ik niet wil antwoorden. Je vraagt je vast waarom ik zo doe en waarom ik niet wil antwoorden.

Vandaag is de dag gekomen dat ik antwoord ga geven. Hou je vast. Ga even comfortabel zitten, pak een theetje, sigaretje. Wat je nodig hebt om kalm te worden. Komt-ie:

Het zijn jouw fucking zaken niet.

Ik ben een moeder, correct. Maar ik ben ook nog jong en ik moet soms gewoon echt even veel te dronken worden. Dan heb ik écht, maar dan écht, geen zin om met een dubbele tong te gaan praten over mijn kinderen. Hoe het met ze gaat, waar ze zijn en wie hun oppas is. Wat vraag je me nou eigenlijk allemaal? Ga je eigen kinderen baren en je daarmee bemoeien, damn!

Gelukkig weet ik heus dat het uit een goed hart komt en niet uit een akelige nieuwsgierigheid. Daarom zeg ik ook nooit dat het jouw zaken niet zijn. Behalve vandaag. Vandaag zeg ik het wel en ik hoop dat je het nooit meer vergeet. Dus als je me tegenkomt als ik zo dronken ben als Charlie Sheen, vraag me dan alleen hoe het gaat en loop dan gewoon weg. Iedereen blij. No hard feelings! Kusjes.

 

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

2 thoughts on “Waar zijn je kinderen dan?

Wat vind jij?