Posted in Blogs Columns

Waarom ik wilde stoppen met bloggen

Waarom ik wilde stoppen met bloggen Posted on 20 mei 20164 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

Foto door Quan Vu Fotografie

In 2009 ging mijn allereerste blog online. Ondertussen is het 2016 en heb ik wel aardig wat stukjes tekst weggetikt. Sommige heb ik offline gehaald en sommige heb ik nooit online gezet. Sommigen waren ontzettend recalcitrant en andere waren weer erg commercieel. Maar ze waren altijd lichtelijk brutaal. Als ik teksten teruglees dan zie ik dat ik nooit zo goed wist wat ik wilde met mijn schrijven. Wilde ik geld verdienen, een boek schrijven, de wereld verbeteren, internet famous worden, mijn mening uiten? Ik had nooit een doel als het ging om schrijven. “Het is echt een talent, je moet daar nooit mee stoppen!” was iets wat ik regelmatig hoorde. Om eerlijk te zijn: ik heb overwogen om er mee te stoppen. “ECHT?” Yep.

Niet eens omdat ik niet zoveel tijd heb, want ik kan er altijd tijd voor maken. Ik merkte dat ik geen zin had om er tijd voor te maken. Ik had er geen behoefte aan om inspiratie op te doen en ik wilde al helemaal mezelf niet verdiepen in andere blogs om te kijken wat de trends nou waren en of ik die kon negeren. Ik negeerde alles. Het enige wat ik deed was mezelf dwingen om minimaal éénmaal in de maand een stuk te plaatsen, omdat ik het eigenlijk wel erg zonde vond van de hostingkosten.

Er is één ding waar ik altijd aan vast heb proberen te houden: mijn authenticiteit. Ik heb altijd geprobeerd om mijn ziel niet te verkopen voor een lipstick die ik afschuwelijk vond, een kledingstuk waar ik misselijk van werd of een boek waar ik geen reet aan vond. Ik kan denk ik best zeggen dat mij dit is gelukt. Wellicht had ik meer lezers kunnen hebben als ik harder had gewerkt, maar misschien ook niet. Dat kan ik nooit zeker weten. Misschien was ik wel internet beroemd geweest als ik mijn hele leven op het net had gegooid, maar hoe meer men begon te schrijven over hun privéleven, hoe meer ik juist probeerde net anders te zijn.

Dat is wel het beste besluit ooit geweest: ik schrijf persoonlijk, maar nooit meer privé. Als je goed hebt opgelet, zie je bijvoorbeeld dat ik de namen van mijn kinderen nooit noem. Niet omdat die namen zo bijzonder zijn, maar omdat zij het recht hebben dat ik ze anoniem houd. Ja, ik deel weleens foto’s van mijn kinderen, maar dat is minimaal. Natuurlijk ben ik trots op ze, maar mijn leven draait niet om hen (sorry). Ik heb wel altijd de (onverklaarbare) drang gehad om verhalen en foto’s van mijn Verkering te delen, maar eigenlijk kan ik niet zo goed onderbouwen waarom. Omdat ik gek op hem ben? Ja, natuurlijk. Maar een foto versterkt dat gevoel heus niet. Een verhaal over hem op mijn blog ook niet. Het helpt me te uiten, maar daar heb ik geen publiek voor nodig. Vrienden noem ik zelden bij naam en vraag het altijd of ik hun porem en/of verhaal mag delen. Het overmatig delen van mijn privéleven is niets voor mij. Ik heb het gevoel dat ik mezelf slachtoffer maak van een soort voyeurisme. En dat voelt heel vies.

Waarom blog ik dan wel? Dat is een vraag waar ik heel lang over heb nagedacht. De vraag die mij liet overwegen te stoppen. Hield ik er nog wel van om mijn vrije tijd in een blog te steken? Waar wilde ik het over hebben? Wat is het verlangen van mijn lezers (heus niet dat ik een onderzoek heb gedaan, maar ik doe gewoon graag alsof ik jullie ook ken)? Waarom wil ik mezelf laten horen. Nou, dat kostte me echt flink tijd om achter te komen, maar ik houd er van om mijn mening te geven over bepaalde dingen (zoals wel of geen kinderen krijgen, uit de kast komen of dodenherdenking), maar ik houd ook van kleding – maar verdiep me nooit echt in mode – , eten, lezen en dat met jullie delen (zoals OhMyCheatDay Nachos, het boek van Anna Nooshin en outfitfoto’s (wat ik ergens ook een soort van narcisme vind, maar een vleugje narcisme heeft nog nooit iemand misstaan). Er is een periode dat ik mijn favoriete muziek met jullie wilde delen, maar ik vond albums reviewen wel erg moeilijk: ik vond het namelijk altijd alleen maar kut, goed of awesome. Er was zelden een gulden middenweg. Dat schoot dus niet op. Oh en mijn voorliefde voor Rotterdam, die ik met grote regelmaat deel op mijn Instagram, wilde ik ook delen op mijn blog. Er is hier zoveel te zien en zoveel te doen.

Maar ik voelde het allemaal even niet meer. Ik moest eerst uitzoeken waarom ik nou ben gaan bloggen, wat ik er mee wil doen en hoe ik dat ga doen.

Gelukkig duurde dat proces maar een half jaar, maar ik durf te zeggen dat ik eruit ben. De reden dat ik ben gaan schrijven, is omdat ik jou aan het denken wil zetten, informatie wil geven, maar ook graag wil laten lachen en soms wil laten huilen. Ik wil je iets laten voelen. Ik ben gaan bloggen, omdat ik mezelf wil delen, herkenbaarheid wil verspreiden en wil laten zien dat niemand echt ooit alleen is. Ik wilde met mijn blog jou een goede start van de dag geven, een leuke middag of een laatste moment voor het slapengaan. Ik wil laten zien dat niemand perfect is en dat het meer dan oké is om daarvoor uit te komen. Ik wilde een verhaal vertellen. Dat is de reden dat ik ben gaan bloggen en ik zou wel een compleet van lotje getikt zijn als ik daarmee zou stoppen. Maar wat wil ik er nou echt mee gaan doen?

Mijn layout zal veranderen. Outfits zal ik niet meer op mijn blog delen, behalve als het een speciale samenwerking is waar ik tekst bij nodig heb. Ze worden verschoven naar Instagram. Koken is een liefde van mij, dus ik ga wel proberen meer recepten te delen. Het is echt wel een werk, maar omdat ik jullie mijn voedsel gun, zal ik moeite doen. Zo ver reikt de liefde. Ik zal blijven reviewen (boeken, restaurants, steden). Rotterdam gaat een sterker onderdeel worden op mijn blog. Persoonlijke stukken zullen nooit verdwijnen, mijn mening zal ik altijd blijven delen en de interviews pak ik ook weer op. Ik ben pro-vrouw, steun de body positivity beweging en heb gewoon een grote bek en een klein hartje. Dus, eigenlijk verandert er weinig. Mooi is dat. Ik heb geen niche, ik ben Thamar en Het Is Wat Het Is & Ik.

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

4 thoughts on “Waarom ik wilde stoppen met bloggen

  1. Interessant artikel. Herkenbaar ook. Ik zit ook even in een blogpauze omdat ik wil nadenken over wat ik juist wil met mijn blog. Ik deel graag persoonlijke dingen maar anderzijds wil ik ook niet met te veel te koop lopen en wil ik niet dat het misbruikt wordt. Wel vind ik het net als jij fijn om mijn mening over bepaalde onderwerpen te delen en te tonen dat ik net als iedereen maar een mens ben. Ik wil vooral graag herkenbaarheid creëren!

  2. Het zoeken naar herkenbaarheid is herkenbaar! Wat blog je al lang, waarom lees ik je nu pas voor het eerst?

    Succes met het vernieuwde maar vertrouwde pad!

  3. O gelukkig. Je blijft Bloggen. Wel jammer van de outfit foto’s, ik hoop maar op veel hele leuke samenwerkingen dan. ;-). ( ik heb nu geen Instagram)

Wat vind jij?