Posted in Columns

Op mij kan je rekenen

Op mij kan je rekenen Posted on 26 oktober 201115 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

De eerste minuten van je leven wist ik niet wat ik moest voelen. Wat ik van je moest vinden. Ik vond het maar allemaal vreemd. Wereldvreemd. Negentien was ik toen ik je kreeg. Veel te jong. En als ik je wat mag meegeven, doe dat niet. Ik spreek uit ervaring. Maar dat zal ik later als je wat groter ben nog wel een keer uitleggen. Ik heb iedere minuut van je babydagen genoten. Ook al wist ik soms niet meer wat ik moest doen. Nul kennis, maar ik deed het. Want ik deed het voor jou. Jij had mij nodig. Zo simpel kan het soms zijn. 

Nu ben je de held van de dag. Acht jaar, onwetend maar toch al zo volmaakt. Je bent kalm maar toch ook druk. Cool maar toch ook gevoelig. Voorzichtig maar toch met lef. Te stoer om kusjes aan mij te geven maar nooit te goed om tegen me aan te liggen op de bank met een dekentje. Jij en ik kijken samen alle Marvelfilms. We genieten samen. Er bestaat even niets anders dan Spiderman, Thor of X-men. Dat is onze wereld waar we samen helemaal in opgaan. Ik kan uren met jou kwebbelen over Spiderman. We krijgen ruzie omdat jij zo standvastig bent in je punt. Maar je bent nu al groot genoeg om toe te geven dat je ongelijk hebt. Dan sla je je voorhoofd tegen je hand en ga kijk je weer verder. Wat dat betreft ben je al groter dan ik. Vervolgens kruip je nog iets dichter tegen me aan.

We hebben het soms moeilijk. Jij bent zo anders als ik. Je twijfelt heel veel, je weet het soms niet meer en analyseert dingen veel meer dan ik. Eigenlijk zou ik nog wel van jou kunnen leren. Ach, ik zal het gekker vertellen, ik leer altijd van jou. Elke dag weer. Jij bent rustiger in de keuzes die je maakt. Soms praat je voordat je gedacht hebt en raak je je woorden kwijt, dan herken ik opeens mezelf in jou. Ik zeg ook altijd dingen voordat ik bedacht had wat ik nou eigenlijk wilde zeggen. Soms zeg ik dat ik je mond moet houden. Want ook al praat je sneller dan je denkt, praat je overal. Je zingt overal en je neuriet overal. Altijd en overal komt er geluid uit jou. Op het toilet, onder de douche, als je je veters strikt. Daar word ik gek van. Ik hou soms zo van stilte. Echte stilte. Dat lukt nooit als jij in de buurt bent. Logisch. Je wilt alles aan me vertellen. Desnoods zingend of neuriënd. Hoe gek je me daar ook mee maakt, ik ben jou vertrouwensbron, op mij kan je rekenen.

Je kunt verdrinken in computerspelletjes. Of dit nou op een spelcomputer is of een pc, het maakt niet uit. Je weet precies hoe alles werkt en weet het haarfijn uit te leggen. Digitaal kind ben je. Je weet het beter dan ik en je zal het eerst zelf uit zoeken voordat je het moet vragen. Dat kan natuurlijk niet, vragen aan mij. Je weet het immers beter. Dat is wat je bent. Een klein betwetertje. En soms weet je het gewoon ook echt beter. Vervelend is dat. Ik kan jou bijna bijles vragen voor mijn rekenlessen. Soms kom je met sommen mijn richting opgelopen omdat je ze moeilijk vindt. Ik kan het je niet uitleggen. Ik wilde dat ik het kon. Ik probeer het. Maar dan vind je zelf de oplossing en vervolgens leg jij mij het uit. Je verbaast me. Ook al is iedereen die de wortel van een bepaald getal aan mij kan vertellen briljant. Jij bent de slimste. Dat zeg ik ook omdat je van mij bent. Maar niet alleen daarom. Je bent slim. Je zal dat altijd proberen te bewijzen aan mij. En als ik verbaasd ben zie ik die trotse glimlach rond je mond. Daarom ben ik altijd verbaasd. Die glimlach is meer waard dan de wortel van duizenden euro’s.

Ik weet dat ik niet altijd de makkelijkste ben. Ik ben de harde tante die je keihard op je plaats kan zetten, zonder berouw. Ik laat je afwassen, omdat je al boven het aanrecht uitkomt. Ik vertel je dat je dom bezig bent als je dom bezig bent en je bent nog maar acht. Soms schrik ik van mezelf wat ik tegen je kan zeggen. Zoals ik al eerder zei; ik praat voordat ik denk. Dan floept het eruit. Ook bij jou. Jij haalt dan je schouders op en gaat door met wat je deed. Ik weet niet wat er in je koppie omgaat, maar ik kan bijna raden dat je denk dat je dat mens maar moet laten lullen. En gelijk heb je. Dat moet je soms ook. Ik kan het je moeilijk maken door alle taakjes die je van me krijgt en ik er geen spelletje van maak. Met mij valt niet te discussiëren. Mijn wil is wet. En je vindt allemaal best. Je weet niet beter, maar je laat je niet onder tafel kletsen. Niet door je vriendjes en helaas ook niet door mij.

Jij hebt mij sorry leren zeggen tegen anderen en tegen jou. Omdat ik regelmatig fout bij je zat. Maar dat geeft niet. Ik ben een mens, geen super vrouw. Ook al claim ik dat vaak te zijn. Maar jij weet beter. “Die mama toch,” is wat ik regelmatig hoor en als kers op de lekkere slagroomtaart schudt jij lekker je hoofd heen en weer met de meest bijdehante blik ooit. Ook al snappen we elkaar niet altijd even goed, we doen harstikke hard ons best. Jij en ik verschillen, maar dat maakt onze band perfect. Ook al is deze vaak verre van perfect. Het is perfect. Voor mij.

Je bent de allerliefste grote broer die ieder zusje maar wensen kan. Je laat je zusje praktisch op je hoofd zitten en je zal niets zeggen. Je pakt haar drinken en smeert haar boterhammen. Je kan heel veel hebben van je zusje. Want het is je zusje. Als je boos op haar wordt duurt het maar even, maar je weet dat ik me er zo min mogelijk mee bemoei. Dat doe ik expres. Vechten jullie die ruzies maar lekker zelf uit. Ik weet dat je zusje blij mag zijn met zo een broer als jij. Ik beloof dat er ooit een dag komt dat zij dat inziet. Geloof mij maar. Jij zult er altijd voor haar zijn. Zoals ik voor jou.

Het mooiste aan dit verhaal is dat jij mijn zoon bent. De jongen waar ik trots op ben. Ik zal er altijd voor je zijn. Door peutertijd en puberteit. Wat er ook gebeurt. En weet je, dat kan ik je garanderen van het diepste uit mijn hart. Want jij bent van mij en ik ben jouw moeder. Ik weet dat er niks is wat ons uit elkaar kan houden. Jij bent mijn bloed, zweet en tranen en hoe moeilijk ik het ook soms met je heb en met je zal hebben, ik zal er staan. Altijd. Het zal niet altijd rozengeur en maneschijn zijn dus ik ben er door dik en dun en door oorlog en ellende. Makkelijk ben ik niet en ik zal het je vast nog wel moeilijker maken in de loop der jaren. Maar vergeet nooit dat jij mij liet voelen dat er een onvoorwaardelijke liefde bestond. Reken er maar op dat ik dat gevoel nooit meer los laat. Er komt een tijd dat ik jou nodig heb en dan weet ik dat ik op jou kan rekenen. Want jij bent een kind van mij.

– For all that I’ve done wrong, I’ve must have done something right –


Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

15 thoughts on “Op mij kan je rekenen

  1. Dit is precies jij en precies je zoon. Het siert je als mens en zegt alles over je. Jij weet wat echt belangrijk is EN je kunt het benoemen. Je bent een van de rijkste mensen ter wereld, je weet het, je koestert het, je waardeert het en je beseft dat het vanzelfsprekend niet vanzelfsprekend is.

    Je zoon heeft de goede mama uitgezocht.

    X

  2. Ik ken jullie allebei en na deze tekst ben ik daar extra trots op. Meer heb (zelfs) ik niet te zeggen, prachtig. Echt! Niet echt als in ‘echt prachtig’, maar gewoon: ECHT. Boks!

Wat vind jij?