Weegschaal wanbeleid

scale

In een ver ver verleden in een land ver hier vandaan was eens een meisje dat op een onzinnige, nutteloze dag besloot een weegschaal te kopen. Ze wist niet goed wat ze met het apparaat moest, maar besloot dat ze het ding wilde hebben. Ze wilde weten hoeveel ze woog, want in haar hoofd woog ze 75 kilo, maar foto’s zeiden dat haar hoofd niet helemaal eerlijk met haar was. Ze rekende het ding af, maar had eigenlijk direct al spijt. Deze aankoop zou een totale verandering teweeg brengen in haar leven. Een verandering waar ze uiteindelijk helemaal niet gelukkig van zou worden.

Dat meisje in een ver verleden was ik. Ik woon niet in een land hier ver ver vandaan, maar in mijn hoofd lijkt dat soms wel zo. De aankoop van de weegschaal was mijn slechtste keus ooit. Het moment dat ik besloot om er op te gaan staan, was het moment dat mijn hele leven om mijn gewicht ging draaien.

Ik ging op het apparaat staan en ik er kwam een getal tevoorschijn wat gewoon onjuist moest zijn. Ik zette de weegschaal op een andere plaats in huis. Nog steeds hetzelfde getal. Nog een andere plek dan, nee, nog steeds hetzelfde. Ik vond er niks aan en schoof dat ding zo ver mogelijk onder mijn bed. Alleen het getal bleef spoken in mijn hoofd. Ik hoorde het elke keer in mijn hoofd. Ik raakte geobsedeerd.

Om het kort te houden: na een paar maanden stond ik dagelijks op de weegschaal. In de ochtend, in de avond, na het sporten, na ieder toiletbezoek, zelfs nadat ik had gegeten. Ik raakte gefrustreerd als ik 100 gram aan was gekomen en dacht verschil te zien als ik 400 gram was afgevallen. Mijn gewicht bepaalde of ik die ene jurk zou dragen, want als ik 300 gram zwaarder zou zijn dan de dag ervoor, zou je dat écht wel zien hoor in die jurk! Gekkenwerk.

Op een dag ging de batterij leeg. Wat wil je ook anders als je elke dag op dat apparaat staat jezelf gek te maken? Ik kocht een nieuwe. Ik kon toch niet zomaar mijn weegschaal niet gebruiken? En eerlijk? Ik werd misschien een klein beetje gek toen ik niet dagelijks vijfhonderd keer op dat ding kon gaan staan. De batterij die ik kocht was niet helemaal oké, en binnen de kortste keren deed de weegschaal het niet meer.

En ik denk dat dat het beste is wat mij ooit is overkomen.  Dat ding moet weg. Als de sodemieter. Het is de duivel. Waarom? Nou, als je het echt wil weten, hieronder één hele goede en belangrijke reden en daaronder wat kleine, net zulke belangrijke, aanvullingen.

scales1. Het verpest je dag.

En echt. Het verpest je dag echt. Mijn dag in ieder geval. Of nee, ik moet het goed zeggten: het kan je dag verpesten. Als je ziet dat je een paar onsjes, pondjes, kilootjes kwijt ben, dan ben je intens gelukkig. Totdat je de volgende dag wéér op je weegschaal gaat staan en dan een paar onsjes, pondjes of kilootjes bent aangekomen. Dan ben je woest en wil je in bed liggen en er niet meer uitkomen. Is dat het waard? I guess not! 

Oké eigenlijk was dat het wel. Oh ja, een weegschaal vertelt je ook niet of je gezond bent, een weegschaal heeft niet altijd gelijk, wat een weegschaal vertelt, zegt niks en het ding zegt helemaal niks over je persoonlijkheid en je kan er door geobsedeerd raken (zoals ik). Ain’t nobody got time for that! 

Dus, doe zoals ik. Schuif dat ding in een van je donkerste hoeken van je huis en denk er nooit meer over na. Weg er mee. Tijd om blij te zijn met wie je bent, ongeacht wat voor stom getal er op dat ding verschijnt. Zo’n hoofdpijn heb je helemaal niet nodig in je leven!

1 Comment

Vertel ons wat jij er van vindt