Posted in Blogs Columns

Wel kinderen? Geen kinderen? Nou en!

Wel kinderen? Geen kinderen? Nou en! Posted on 11 mei 201620 Comments

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

kids1

Vandaag (11-05-2016)  stond mijn vriendinnetje Cilla (trots op jou!) in de Viva, omdat ze geen kinderwens heeft. Ze wordt daar blijkbaar op aangesproken door mensen die daar een mening over hebben. Die mening is vaak dat zij een egoïst is. Een egoïst omdat je geen kinderen wil. Ja, het staat er echt. Ik moet zeggen dat ik zeker weet dat ze een egoïst is, maar besluiten dat ze geen kinderen wil is juist onzelfzuchtig. De meest altruïstische beslissing ooit. Waarom? Omdat kinderen nemen pas egoïstisch is.

Ik roep al sinds ik kinderen heb dat ik geen moeder-moeder ben. Een moeder-moeder is een moeder die in het maatschappelijke hokje van het woord moeder past. Het is er zo een die lekker met je bakt, knutselt en spelletjes speelt. Het is een moeder die je troost, opbeurend is en nooit moe lijkt te zijn. Ik ben die vrouw niet. Ik pas niet in dat hokje.

Doordat ik niet in dat hokje pas, heb ik heel lang en heel veel aan mijn eigen ouderschap getwijfeld. ‘Had ik misschien geen kinderen moeten krijgen?’ vroeg ik mezelf regelmatig hardop af. Ik vind het erg prettig dat mijn spiegel niet kan praten, want ik denk niet dat de antwoorden mij zouden bevallen. Uiteindelijk weet ik dat het hokje helemaal niet bepalend is voor hoe goed of slecht mijn ouderschap is. En toch mag ik niet zeggen dat ik het misschien wel anders had gedaan als ik het nog een keer zou mogen proberen. Is dat egoïstisch? Ja, wellicht.

Ik begrijp niet veel van de wereld, maar het niet willen van kinderen is iets wat ik heel erg goed snap. Ik vind het dan ook allesbehalve egoïstisch als iemand besluit geen kinderen te willen. Het nemen (ja, ja willen) van kinderen is egoïstisch, omdat je kinderen voor jezelf neemt (ja, wilt). Je hebt een gevoel door je lijf gieren wat roept: “Ik wil een klein schattig mormel in mijn armen hebben, want anders ben ik niet compleet!” Of zo. Ik zou namelijk echt niet weten waarom je anders een kind zou willen.

Uiteraard wil ik je niet uit een droom helpen, maar jouw kind gaat de wereld niet verbeteren. Jouw kind is hoogstwaarschijnlijk geen fantastisch mens wat racisme zal beëindigen, wereldvrede zal creëren en dierenleed zal stoppen. Wellicht is het een heel normaal persoontje wat 32 uur in de week zal werken voor een organisatie waar het eigenlijk dagelijks hoofdpijn van krijgt. Misschien zijn er enkele goede dingen die je kind zal doen, maar het zal niet bepalend zijn voor het voortbestaan van de aarde. Dus ja, kinderen krijg je voor jezelf. Zo’n eicel+zaadcel heeft er helemaal niet om gevraagd om te bestaan.

Sommige mensen zonder kinderwens, weten dat zij hen vrijheden niet willen opgeven, geen verantwoordelijkheden voor een kleine aap willen nemen en dat zij eigenlijk veel te veel van hun kinderloze leven houden om geen kinderen te nemen (o ja, willen). Zo’n kind zou met zo’n moeder (en/of vader) alleen maar verlatingsangst, bindingsangst en een laag zelfbeeld ontwikkelen. Denk je dat een kind niet voelt dat het eigenlijk helemaal niet gewenst is? Natuurlijk wel. Dus, jezelf goed kennen en weten wat je wilt in je leven en daarop de beslissing baseert dat je geen kinderen wil? Zeer altruïstisch wat mij betreft.

Vanzelfsprekend moet je blij zijn met het idee dat je kinderen kan krijgen. Helemaal waar. Maar dat betekent niet dat je gelijk gebruik moet kunnen maken van dat privilege. Iets kunnen, betekent niet gelijk dat je iets maar moet doen. Dat telt voor scheten laten in het openbaar, kotsen waar ik bij ben en ook voor baby’s maken. Bovendien mag je intens blij zijn met de technologie die ervoor kan zorgen dat je nooit kinderen hoeft te krijgen.

Het is natuurlijk niet erg zen van mij als ik zeg dat kinderen krijgen egoïstisch is, maar soit. Eerlijk gezegd maakt het mij geen bal uit wat je doet. Neem ze wel, neem ze niet. Wees egoïstisch of wees het niet. Eerlijk; het maakt allemaal niets uit. Het enige wat ik niet snap: waarom er dan altijd een zot aantal dieren in de plaats van baby’s moeten zijn, maar dat is wellicht voor een andere keer.

 

 

Rotterdams, Rauw, Rebels & Authentiek. Mensen denken vaak dat ik stoer ben, maar ik ben een zachtgekookt eitje. (Online) marketingcommunicatie is zeg maar echt mijn ding. Net zoals schrijven, tatoeages, lezen, slapen en eten. Let's klets op Instagram en Twitter.

20 thoughts on “Wel kinderen? Geen kinderen? Nou en!

  1. Ik begrijp niet dat er uberhaubt iemand wordt aangesproken over het wel of niet willen van kinderen. En ik snap al helemaal niet dat je kan vinden dat het egoistisch is als je ze niet neemt. Jemig wat vinden we toch veel. Of eigenlijk, wat blaten we veel

  2. Het is maar goed dat niet iedereen kinderen wil, straks wordt het zo druk op de aardbol, dat er geen plek meer is voor mijn kinderen. ????
    Ben het helemaal met je eens hoor. Laat ieder lekker z’n ding doen!

  3. Fijn artikel! Had hier vandaag weer eens een discussie over met collega’s. Ik heb geen kinderwens, en als ik die wel krijg zou ik willen adopteren (er zijn ten slotte al zoveel kindjes zonder ouders), maar toch ben ik dan schijnbaar egoïstisch en egocentrisch en zal ik helemaal alleen achter blijven zonder iemand die mij bezoekt in het verzorginstehuis. Prima, als zij er gelukkig van worden om dat te denken. Maar ik schaar mij volledig achter jouw standpunt 🙂 ..

  4. Wat een heerlijk artikel. Zelf ben ik net 18 en ik heb niet die kinderwens die mijn vriendinnen wel hebben. Daar word ik ook altijd op aangekeken. Misschien komt het nog en misschien niet. Ook prima. Mijn schoonmoeder zei een tijdje geleden; ‘Maar ik wil wel oma worden hoor!’ En het enige wat ik zei is; ‘Dus ik moet kinderen nemen om jou te plezieren en daar zelf misschien wel diep ongelukkig van worden?!’ Daarna begon ze mijn vriend tegen me op te stoken, omdat ze hoopt dat ik dan alsnog kinderen zal nemen. Ik heb me hier echt zo ongelukkig over gevoeld, want wat moet ik hier dan mee? Ach jaa, tijd genoeg om uit te vinden of ik wel of geen apen wil. 😉

    Liefs

    1. Heel herkenbaar, heb precies zo’n schoonmoeder gehad. Omdat haar eigen dochter geen kinderen wil, moest ik het maar even gaan doen. Probeerden me zelfs om te kopen door een kinderkamer etc. te beloven, door te gaan zitten huilen en nog een hoop van die onzin. Pffff….

  5. Ik wil zelf ook geen kinderen en krijg daar steeds verbaasde reacties over. Eén van de reacties die ik ooit kreeg was: “wie gaat er dan later voor u zorgen?” (écht gebeurd!). Natuurlijk ben ik nog maar 24 en kan ik nog altijd van mening veranderen maar zoals ik mijn leven nu zie, passen daar geen kinderen in. En dat is oké want ik vind wel iemand anders die voor mij zal willen zorgen 😉

  6. Volledig mee eens! Ik heb nooit een kinderwens gehad en heb een aandoening die genetisch is, waardoor ik er niet eens over na hoef te denken. Het zou juist heel egoïstisch zijn om wel kinderen te nemen. Dan zou ik bewust een ziek mens op de wereld zetten, dat dan ook nog een moeder heeft die er niet altijd goed voor kan zorgen door diezelfde ziekte.. Ik ben het wel beu dat mensen me allemaal een kinderwens willen opdringen. Schijnbaar MOET je dat hebben, want anders vinden mensen je maar raar. Nou, ik bedank liever. Geluk vind je niet alleen in kinderen, dat kan je op heel veel andere manieren ook hebben.

  7. Dit is zo super herkenbaar! Ik heb er eentje van 3 en ook ik heb me weleens afgevraagd of ik wel ‘geschikt’ ben als moeder en me daar dan uiteraard weer een minder goede moeder door gevoeld. Geen perfectie moeder hier. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat het misschien niet zo heel gek is dat je over een keuze twijfelt als hij je hele leven in beslag neemt, zonder dat je van tevoren precies wist hoe dat eruit ging zien én er van je wordt verwacht dat je het in één keer goed doet 😉

  8. Heel herkenbaar! Ik ben nu 12 jaar samen met m’n vriend en onlangs verhuisd naar een dorp terwijl de stad het plan was. Weinig reageerden daar verbaasd op want ze waren te druk met vragen hoeveel kamers het had ivm de kleine die wel zou volgen..
    Ik heb een paar vriendinnen die na jaren alles geprobeerd te hebben de hoop hebben opgegeven en gedwongen kindloos blijven. Mij zul je dus nooit horen zeggen “en wanneer neem je kids?”. Het is iets wat je krijgt, niet wat je neemt mocht het zo zijn.

    1. Vermoeiend! Alsof twee mensen altijd maar baby’s moeten krijgen. Echt niet te doen gewoon. Als je ze wilt, dan mag je inderdaad van geluk spreken als je ze kan krijgen.

  9. Mooi gezegd! Ben het er ook zo mee eens. Ik heb nooit kinderkriebels gehad eigenlijk, en ik ben al 31 hahah. Misschien wel over een paar jaar, mijn vriend wil ook wel erg graag kinderen. Dus we zullen zien. Ik vind het altijd een beetje lastig als mensen gaan aandringen wanneer die kinderen nou komen. Ik ken ook mensen die geen kinderen willen omdat ze die simpelweg niet in deze wereld willen laten opgroeien. Zit ook wel wat in.

    1. Misschien over een paar jaar, misschien ook helemaal niet. De keus is aan jou. Er zit zeker een kern van waarheid in het argument ‘deze wereld’, maar ik vermoed niet dat de wereld waarin wij geboren werden (ongeveer dezelfde leeftijd) nou veel mooier en beter was. Het is hoe dan ook altijd een puinhoop geweest.

  10. Dachten er maar meer mensen zo… Ik moet mezelfj ook altijd verdedigen. Dodelijk vermoeiend. Vooral de mensen die zeggen: Ja maar dan ben je als je oud ben alleen en komt er niemand op bezoek. Alsof je die garantie wel hebt als je kinderen hebt. Wie weet ben je later wel zo’n lastige bejaarde dat ze je nooit meer willen zien.

    1. Gelukkig moet je jezelf nooit verdedigen. Gek genoeg hoef jij helemaal aan niemand te verklaren waarom jij geen baby’s wilt. Wie ben jij nou uitleg verschuldigd, behalve jezelf? Kinderen geven helemaal nergens garantie op. Ja, vermoeidheid, haha, maar dat is dan ook het enige 😉

  11. Ik vind het altijd een verademing om dit te lezen, ik ben niet de enige die er zo over denkt en anderen die de keuze gewoonweg respecteren en niet aan de kaak stellen.

    Nee, ik heb de wens ook niet. Nooit gehad, en mijn partner ook niet. Er zijn diverse redenen, maar blijkbaar moet ik (wij) mij (ons) altijd tot in den treure verantwoorden.. Niet dat ik dat doe, maar wordt wel verwacht als ik de opmerkingen hoor en de vragende blikken zie.
    Het is altijd standaard: hebben jullie kinderen? “nee”. Maar wel plannen? “nee”. Waarom niet?
    Ik keer de vraag om, waarom jullie wel? vaak is het dan stil. Of de grootste dooddoener, straks als je oud bent (verzorgingstehuis etc.)

    Laatst kreeg ik nog de opmerking, “ach, als je wat ouder bent, denk je er vast anders over”..
    Ik zie dat maar als compliment dat ik een stuk jonger werd geschat. Op mijn 36e weet ik echt wel wat ik wel/niet wil..

    Bedankt dat je dit bespreekbaar maakt.

    1. Met liefde gedaan, Mir. Je bent vooralsnog baas over je eigen baarmoeder, maar blijkbaar moet je die rechten afstaan om geaccepteerd te kunnen worden in onze maatschappij die bol staat van complete nonsens die je zou moeten doen als vrouw en man. Kinderen moeten krijgen, om wat voor reden dan ook, bijvoorbeeld. Vermoeiende discussie vind ik het, eigenlijk. Je wilt geen kinderen, nou en. Waarom maken mensen het altijd hun probleem dat jij geen kinderen wilt? Snap ik niet.

  12. Ik las pas geleden dat iemand van 26 jaar ein-de-lijk toestemming gekregen had voor sterilisatie. Artsen die weigerden de ingreep uit te voeren vonden haar te jong. (Je kon immers nog weleens gaan twijfelen) maar zij was er zeker van. http://metro.co.uk/2016/05/15/nhs-sterilises-woman-aged-30-who-never-wanted-children-after-a-four-year-battle-5883535/ ik vind dat iedereen dat voor zichzelf moet bepalen. De norm is echter een dingetje waartegen men soms moet vechten. (geldt ook voor single zijn bijvoorbeeld.)

    1. Dat is inderdaad waar: de norm is iets waar je altijd tegen zou moeten blijven vechten. Ik vind ook dat iemand alles zelf zou mogen bepalen. Als ze zich bedenkt dan is het haar probleem. Echter krijg je dan het volgende probleem: “De doktoren hadden mij hier voor moeten waarschuwen.” Dus ja, wat dan?

  13. Mijn man en ik worden hier vaak aangekeken omdat we `al` zeven jaar samen zijn en geen kinderen hebben. Bewust. Omdat we houden van onze onafhankelijkheid en graag leuke dingen doen met zijn tweetjes. Ik schreef er toevallig net een blog over. We willen wel graag kinderen in de toekomst, maar het heeft bij mij lang geduurd voordat ik zover was. Op mijn 20e wist ik echt niet of ik wel of geen kinderen wilde. En mensen die het niet willen kan ik ook heel goed begrijpen.

    En je doet het in de ogen van anderen toch nooit goed.Toen we samenwoonden, werden we gevraagd `wanneer de bruiloft`. Nu zijn we getrouwd en wordt er continue aangedrongen op de baby. En is de eerste er, dan wil iedereen weten wanneer de tweede komt. Als het voor jezelf ok is, is dat genoeg.

Wat vind jij?